[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ

Μου αρέσει να απαντάω στα γκάλοπ, αλλά αυτή την εβδομάδα δεν ξέρω τι να πω σε αυτό των ηλεκτρονικών «ΝΕΩΝ» για το ασφαλιστικό. «Δεν υπάρχει άλλη λύση, πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις και να αυξηθούν τα όρια ηλικίας ή πρέπει να πληρώσουν οι έχοντες μέσω φορολογίας;».

Αυτό είναι το δίλημμα. Όχι ότι θα είχα αντίρρηση στο να πληρώσουν οι έχοντες, αλλά αν ήταν τόσο απλό δεν θα το είχαν προτείνει οι σοφοί της επιτροπής; Πώς τους στριμώχνεις τους έχοντες να πληρώσουν για συντάξεις μη εχόντων; Όποιος έχει τη συνταγή πρέπει να εκλεγεί πλανητάρχης κατευθείαν, και να χάσουμε τη Χίλαρι, που την περιμένουμε πώς και πώς οι θαυμάστριες του Κλίντον. Αλλά και η αύξηση των ορίων ηλικίας δε μοιάζει πανάκεια.

Δε συζητάμε για τις πρόωρες μειωμένες συντάξεις, αλλά για το αν μπορεί κανείς να δουλεύει ώς τα 67, εθελοντικά, όπως προτείνουν τώρα.

Δηλαδή, δικαστικοί, καθηγητές, διευθυντές, άνθρωποι που κατέχουν επίζηλα πόστα, να μπορούν να μένουν κι άλλο καιρό, αποκλείοντας τους νεώτερους, που θα περιμένουν ανυπόμονα να προχωρήσουν στην ιεραρχία. Είναι αυτό λύση του ασφαλιστικού ή λύση υπαρξιακών προβλημάτων της τρίτης ηλικίας ορισμένων κατηγοριών, που δημιουργεί προβλήματα στις δεύτερες ηλικίες και τη γενικότερη κατάσταση εργατικής κινητικότητας; Κάτι άλλο θα ήθελα να έχει το ερωτηματολόγιο, κάποια πρόταση για τις επενδύσεις των Ταμείων, αλλά όχι σε ομόλογα υπέρ του στρατού και του στόλου, ας πούμε, κάτι πιο ευφάνταστο, ευέλικτο, πρωτότυπο.

Άραγε υπάρχει; Δεν θα το μάθουμε βέβαια από όσους απέχουν από τον διάλογο, αλλά ίσως βρεθεί κάποιος να το διατυπώσει. Συντετριμμένη λοιπόν ως πολύξερη, διάλεξα την τρίτη επιλογή: δεν γνωρίζω δεν απαντώ (αν και απάντησα).