Τέχνη κόντρα στην τέχνη

«Fluxus είναι μια καρφίτσα στο πόδι της τέχνης». «Μια μπανανόφλουδα στα σκαλιά του μουσείου». «Το σημαντικό του ασήμαντου». «Είναι ένα κίνημα ριζοσπαστικό, που θέτει υπό αμφισβήτηση την τέχνη και ενίοτε το ανθρώπινο είδος». «Ορισμένοι το έχουν δει, άλλοι δεν θα το δουν ποτέ». Όσοι φτάσουν όμως ώς το νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη θα το συναντήσουν. Διότι το Fluxus- το καλλιτεχνικό κίνημα που γεννήθηκε τη δεκαετία του ΄60- τέσσερις δεκαετίες μετά παραμένει ζωντανό, προκλητικό, παιχνιδιάρικο και αν μη τι άλλο ενδιαφέρον και παρουσιάζεται, μέσω μιας ειδικής έκθεσης , στην Ελλάδα.

Μια έκθεση πέρα από τα καθιερωμένα περιμένει όσους φτάσουν στον δεύτερο όροφο του Μουσείου Μπενάκη. Ένα ρολόι που χορεύει στον δικό του τρελό ρυθμό με την υπογραφή του Τσαρλς Ντρέιφους. Οπίσθια που επαναλαμβάνονται σε ένα πόστερ – δημιουργία της Γιόκο Όνο. Ένας ξύλινος Βούδας «βλέπει» τηλεόραση μπροστά σε ένα ξύλινο κουτί από τον Ναμ Τζουν Πάικ. Οι φωτογραφίες και η εγκατάσταση του Γιόζεφ Μπόις ως σχόλιο στην άμεση δημοκρατία. Η φράση «Τhis sentence is in French» (Αυτή η πρόταση είναι στα γαλλικά) γραμμένη στα αγγλικά από τον Χένρι Φλιντ και κάμποσες ξεδοντιασμένες τσατσάρες στον τοίχο από τον Τζον Άρμλεντερ είναι μερικά μόνο από τα έργα της έκθεσης «Fluxus- Δεν πουλιέται». Για την ακρίβεια «όσα χώρεσαν στο φορτηγό», όπως λένε οι διοργανωτές της έκθεσης που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εορτασμού 100 χρόνων από την ίδρυση του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών.

ΙΝFΟ

Η έκθεση FluxusΔεν πουλιέται, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, τηλ.
210-3453.111).
Έως 4 Νοεμβρίου.

Τί είναι Fluxus; «Είναι το όνομα μιας ομάδας Ηomo sapiens καλλιτεχνών εγωιστών, υποκριτών, επηρμένων που μηρύκαζαν τα ίδια θέματα και θεωρούσαν ότι προηγούνταν των υπολοίπων, οι οποίοι παρέμεναν στην εποχή του προϊόντος, δηλαδή του χαλκού», εξηγεί ο Μπεν Μποτιέ, εκ των βασικών εκπροσώπων του κινήματος. «Τα μέλη της ομάδας ζουν παντού ανά τον κόσμο και ειδικότερα στην Ιαπωνία, την Κορέα, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ενώ ως πατέρες της θεωρούνται ο Μαρσέλ Ντισάμπ και ο συνθέτης Τζον Κέιτζ», προσθέτει για το κίνημα που επινόησε τη Μail Αrt,τη βιντεοτέχνη και τα χάπενινγκ δρόμου.

Το Fluxus έχει και την ελληνική εκδοχή του. Διότι Fluxus είναι ο Διογένης που κάτω από τον ήλιο κυκλοφορεί με ένα φανάρικατά συνέπεια έχουμε μακρά παράδοσηαλλά και ο Αλέκος Φασιανός που κόσμησε με τα γνώριμα κόκκινα και μπλε πουλιά του έναν θάλαμο για αυτόματες φωτογραφίες που απαθανατίζουν απόκρυφα σημεία.


Και αντι-μουσική Fluxus

Σταθμός στη δημιουργία του κινήματος Fluxus θεωρείται η συναυλία σύγχρονης μουσικής Fluxus Ιnternationale Festspiele Νeuester Μusik, που διοργανώθηκε το 1962 στη Γερμανία, όπου οι καλλιτέχνες έπαιζαν μια νότα ανά… συναυλία ή έσκιζαν απλώς τις παρτιτούρες ενώπιον του κοινού. Και από μια διοργάνωση Fluxus στην Αθήνα, λοιπόν, δεν θα μπορούσε να λείπει και η μουσική πλευρά του κινήματος, πόσω μάλλον που η ελληνική σκηνή Fluxus έχει να επιδείξει ονόματα όπως του εικαστικού Γρηγόρη Σεμιτέκολο. Ραντεβού λοιπόν την Κυριακή στις 13.00, όπου η πιανίστα Λορέντα Ράμου θα ερμηνεύσει έργα καλλιτεχνών Fluxus που διακωμώδησαν το πιάνο αλλάζοντάς του χρήση, έργα των Σατί, Κέιτζ, Καγκέλ, στα οποία ο πιανίστας έχει και θεατρικό ρόλο, αλλά και για πρώτη φορά έργα των Ανάργυρου Δενιόζου, Θοδωρή Αμπαζή, Στάθη Γυφτάκη, Γρηγόρη Εμφιετζή.