Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Πού είναι το «ώριμο τέκνο της οργής»;

Αγαπητή κ. Φοίβη, Διάβαζα για τον μέσο μισθό στην Ελλάδα και ομολογώ πως στενοχωρήθηκα. Αγαπητή κ. Φοίβη μου, είναι γεγονός: δεν είμαι μέσος εργαζόμενος. Δεν αγγίζω καν τον μέσο μισθό των 1.220 ευρώ. Τα έβαλα κάτω. Διάβασα προσεκτικά την κλαδική Σ.Σ. Εργασίας μου και διαπίστωσα πως αν ποτέ γινόμουν μέσος αμειβόμενος εργαζόμενος θα γινόμουν έπειτα από περίπου 27 χρόνια. Κι αν υποθέσω πως εργάζομαι από τα είκοσι χρόνια μου στον ίδιο εργοδότη (σιγά και μη), τότε θα γινόμουν μέσος στα 47 μου. Αλλά δεν θα γίνω ποτέ, χάριν μιας απίστευτα άδικης «φιλεργατικής νομοθεσίας». Έχω προσληφθεί ως εργατοτεχνίτης, ειδικότητα η οποία εκτός του ότι αμείβεται με ημερομίσθιο, ύστερα από 15 χρόνια προϋπηρεσίας αυτό παραμένει ίδιο μέχρι την ηλικία συνταξιοδότησης.

Δεν πά΄ να ακριβαίνουν όλα, δεν πά΄ να αυξάνονται οι ανάγκες σου; Αυτό εκεί, σταθερό! Για λεπτομέρειες ρωτήστε άλλους, για να μη σας κουράσω εγώ. Όχι, δεν εργάζομαι σε αλουμινάδικο. Σημασία έχει πως δεν θα γίνω ποτέ μέσος αμειβόμενος Έλληνας εργαζόμενος- κι αυτό δεν το αντέχω.

Τις στατιστικές για τους μισθούς και την ακρίβεια τι τις θέλουν; Χρειάζεται η χρήση ειδικής επιστήμης για να διαπιστωθεί το μεγάλο μας οικονομικό πρόβλημα; Εμείς οι ξεφτιλόμισθοι- συγγνώμη, οι χαμηλόμισθοι ήθελα να γράψω- εκδίδουμε τη μια πιστωτική κάρτα πίσω από την άλλη. Μας φτάνει αυτό; Και, αλήθεια, ελπίζουν κάποιοι πως με αυξήσεις στους μισθούς της τάξης του 5% και του 7% θα επιβιώσουμε; Όταν για να ξοφλάμε τις πιστωτικές κάρτες πληρώνουμε 17% επιτόκιο; Και μην αρχίσουμε με συμβουλές του τύπου «να μην εκδίδουμε πιστωτικές κάρτες αν δεν έχουμε τη δυνατότητα να τις ξοφλάμε». Τις εκδίδουμε γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να ζήσουμε. Ευχαριστώ πολύ, Γεώργιος Ριζόγλου, Άγ. Σύλλας Κρήτης ΥΓ: Κάτι σε πιο ανοιχτόχρωμο υπάρχει;

Κάτι σε άλλο σχέδιο ίσως; Καμιά άλλη πρόταση;

«Εγώ ΄μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής» έγραφε ο Κώστας Βάρναλης, στα χρόνια που οι αγώνες των εργαζομένων έφερναν αποτελέσματα και ανέβαζαν αργά αλλά σταθερά τους μισθούς. Σήμερα μας έμεινε η ανάγκη και ξεμείναμε από οργή. Μόνο λιτότητα για τους εργαζομένους , ακόμη περισσότερα για τους έχοντες και κλειστά στόματα…


Βουρ στο τυρογαριδάκι

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Φρόντισα να προμηθευτώ νωρίς εισιτήρια για την παράσταση της «Ηλέκτρας» (3/10) στο Θέατρο Πέτρας του Δήμου Πετρούπολης. Εξ ίσου νωρίς φρόντισα να πάω στο θέατρο, σε αντίθεση με τους μισούς τουλάχιστον θεατές- τους οποίους, όμως, επιβράβευσε για την αργοπορία τους ο/η υπεύθυνος/η λειτουργίας του κυλικείου του θεάτρου που, αν και ώρα έναρξης της παράστασης ήταν 21.00, εξυπηρετούσε έως τις 21.30 τουλάχιστον.

Οι αργοπορημένοι μάλιστα είχαν το θράσος αντί να πάνε κατ΄ ευθείαν στις θεσούλες τους, να πάνε πρώτα για προμήθεια ποπ-κορν και να σουλατσάρουν στον χώρο.

Και μια απορία: ποιος τους είπε ότι η εικόνα περιφερόμενων πωλητών αναψυκτικών συνάδει με την αισθητική της αρχαίας τραγωδίας που παίζεται σε ανοιχτό θέατρο και όχι ακόμη, ευτυχώς, στο «Καραϊσκάκης»;

Ευχαριστώ για την υπομονή σας, Αγγελική Τορ.

Αχ, το είχαν πει οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, αγαπητή Α γγελική. Άρτος και θεάματα πάνε μαζί. Τ ώρα ο άρτος έγινε παντεσπάνι (σαν της Μαρίας Α ντουανέτας …) και τυρογαριδάκια, και χοτ-ντογκ, και νάτσος με τυρί.

Κ αι ο άρτος έχει φτάσει να γίνει σημαντικότερος από το θέαμααν εξαιρέσει κανείς την τηλεόραση, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα και άλλα θεαματικά. Πέφτουν, λοιπόν, στα τυρογαριδάκια με τα μούτρα και το θέαμα μπορεί να περιμένει. Αφήστε που πλέον πολλοί δήμοι γεμίζουν τα νταμάρια τους με αρκετές προσκλήσεις και- εν Ελλάδι- ακόμη και το πιο ακριβό θέαμα, αν είναι τσάμπα, αντι μετωπίζεται ως υποδεέστερο όχι μόνον του τυρογαριδακίου, αλλά και υποδεέστερων (Θου Κ ύριε…).


Ε ρε τύψεις, κουμπάρε

Κυρία Φοίβη, Ήμουν για πολλά χρόνια δικηγόρος και πολλές φορές είχαν καταδικαστεί πελάτες μου επειδή έκτισαν (τις περισσότερες φορές) κάποιο μικρό σπιτάκι ή έκαναν κάποια προσθήκη χωρίς ή με ληγμένη άδεια. Επειδή πίστευα πως το αδίκημα ήταν τυπικό, αποδεχόμουν την καταδίκη. Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό να επικαλεσθώ ότι οι πελάτες μου δεν γνώριζαν ότι δεν έχουν ή ότι έχει λήξει η άδεια, επειδή πίστευα ότι η δικαιολογία όχι μόνο δεν θα περνούσε, αλλά θα εθεωρείτο αστεία. Σήμερα όμως έχω τύψεις καθώς διαβάζω και ακούω ότι τη δικαιολογία αυτή την επικαλείται ο κ. ΥΠΕΧΩΔΕ, μηχανικός και ο ίδιος, χωρίς ούτε αυτός ούτε κανένας άλλος αρμόδιος να την θεωρούν αστεία. Μάλιστα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος την χαρακτήρισε απόλυτα ικανοποιητική. Τι λέτε; Πρέπει να έχω τύψεις;

Πάντως, αν ήμουν ακόμα δικηγόρος, σε παρόμοιες περιπτώσεις θα πρόβαλλα αυτήν τη δικαιολογία. Προτρέπω τους εν ενεργεία συναδέλφους μου να το κάνουν και σίγουρα θα έχουν επιτυχία.

Θανάσης Ρέππας, συνταξιούχος δικηγόρος Όλα στις ημέρες μας εξαρτώνται πλέον από το πόσο «δικό μας παιδί» είναι (ακόμη και ο παραβιάζων τον νόμο), αγαπητέ Θανάση. Α ν είναι και «κουμπάρος», ακόμη καλύτερα. Δίχως τύψεις και πολλά πολλά. Οπότε, γιατί να έχετε εσείς;