[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αποστήθιση

Η νεαρή μητέρα επέστρεψε πανευτυχής από την πρώτη συνάντηση γονέων με τη δασκάλα:

«Μας είπε να μην πιέζουμε τα παιδιά, να μην τα σπρώχνουμε στο κυνήγι του βαθμού, να μην τα βάζουμε να μαθαίνουν το μάθημα παπαγαλία! Πόσο πολύ προόδευσε η Παιδαγωγική!». Με έπιασε κάτι σαν νοσταλγία. Τα ίδια είχαν πει και σ΄ εμένα πριν από δέκαοκτώ χρόνια, για πρώτη φορά, οι δασκάλες. Τα είχα πιστέψει μάλιστα, καθ΄ ότι τα ξαναλέγανε, σε κάθε έναρξη σχολικής χρονιάς. Όμως γενικά οι γονείς τα ακούνε βερεσέ. Μόνο μερικοί αφελείς τα πιστεύουν, που θεωρούν ότι έτσι πρέπει να γίνεται, ότι είναι λογικό και παιδαγωγικό… Οι περισσότεροι, με το που επιστρέφουν σπίτι, στρώνουν τα παιδιά στο μάθημα, να αποστηθίσουν καλά- καλά το αυριανό μάθημα, μη τυχόν και μεγαλώσουν χωρίς να συνηθίζουν την αποστήθιση. Γιατί όταν φτάσουν στις Πανελλήνιες θα είναι αργά να αρχίσουν τότε να μαθαίνουν τα βιβλία απ΄ έξω. Πρέπει να προπονηθούν από μικρά, να μη βρεθούν απροετοίμαστα μεγαλώνοντας. Τότε, γιατί δεν ξεκινάνε να τα μαθαίνουν αποστήθιση από την αρχή, να μαθαίνουν ποιηματάκια και κειμενάκια, να προπονούνται σωστά στην ηλικία που αυτό γίνεται εύκολα; Στα έξι τους χρόνια τα προστατεύουν από την αποστήθιση εύκολων ποιημάτων και στα δεκαοχτώ τα υποχρεώνουν να αποστηθίζουν επιστημονικά βιβλία. Τι νόημα έχει όλη αυτή η υποκρισία; Πήγα να αποκαλύψω την εμπειρία μου στη νεαρή μητέρα, αλλά ίσως της φαίνονταν υπερβολικά όσα θα της έλεγα. Θα έχει την ευκαιρία να καταλάβει μόνη της πώς έχουν τα πράγματα. Στο μεταξύ το παιδάκι της κερδίζει λίγο χρόνο ελευθερίας. Εκτός κι αν είναι χρόνος αμηχανίας, που θα την κάνει αργότερα να μετανιώνει για την αφέλειά της.