Φαινόμενα

Τηλεφραπέ αξιών

Την ίδια τηλεόραση της «φραπελιάς», που εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο και την ανάγκη, παρακολουθήσαμε αφορμή την τραγωδία των Τεμπών
Έλεος! Ποιος πολιτισμός είναι αυτός που εμπορεύεται τον θάνατο παιδιών; Ποια κοινωνία είναι αυτή που καταναλώνει την αγριότερη τραγωδία, η οποία συνέβη ποτέ στην ελληνική άσφαλτο σαν τηλεοπτικό θέαμα, το οποίο μάλιστα προσβάλλει ύπουλα τη μνήμη εκείνων που χάθηκαν σε αυτήν;

Κι όμως, το είδαμε και αυτό. Μια ολόκληρη εκπομπή (Star) για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, που κόστισε τις ζωές 21 παιδιών με παρουσιάστρια του θανατολαγνικού δράματος την Άννα-φραπελιά-Δρούζα, που μετά τα ΟΥΦΟ και τα φραπόλαδα, βρήκε στην υπόθεση- η οποία είχε συγκλονίσει πριν από τέσσερα χρόνια- την ευκαιρία να επιδοθεί για μια ακόμη φορά στην αποθέωση της κουλτούρας τής πολτοποίησης συνειδήσεων και αξιών. Όπως στον πυρήνα της υπόθεσης της φραπελιάς βρισκόταν η αντίληψη μιας τηλεόρασης που εκμεταλλεύεται τον πόνο και την αφέλεια, έτσι και στην εκπομπή για την τραγωδία των Τεμπών αποκαλύφθηκε ότι δεν έφτανε η εκμετάλλευση του θανάτου ως εμπορικό θέαμα- στην οποία είχε προηγηθεί, άλλωστε, η τηλεόραση εκείνων των ημερώναλλά προσφερόταν θαυμάσια και για εκμετάλλευση του πόνου, της ανάγκης και της αφέλειας μπροστά στο τηλεοπτικό μέσο, όσων έμειναν πίσω με τραύματα ανοιχτά.

Το πιο ανατριχιαστικό ήταν ότι μαζί με την προσφορά άφθονου, σκληρού θανατολαγνικού θεάματος για τα ανάλογα γούστα του φιλοθεάμονος, φρόντισε η Άννα-φραπελιά-Δρούζα με τη δομή και το φινάλε, ιδίως, της εκπομπής της, να αναδείξει ως κυρίαρχη τη νοοτροπία του βολέματος και της εκμετάλλευσης του θανάτου, προσφέροντας ταυτοχρόνως άλλοθι στην εκπομπή της.

Γιατί δεν έφτασε που έδειξε εικόνες παιδιών χτυπημένων, δεν έφτασε που έδειξε μνήματα με καντηλάκια αναμμένα, για να φορτίσει συγκινησιακά το φιλοθεάμον, δεν έφτασε που πρόβαλλε αφηγήσεις σκληρές και περιγραφές αφόρητες ενός τραγικού πατέρα για το πώς βρήκε «το κομμένο κεφάλι της κόρης του», μιας συμμαθήτριας των παιδιών που σώθηκε και βρισκόταν στο στούντιο με άγνοια κινδύνου για την ανεξέλεγκτη έκθεση του προσώπου της και για τη βαριά σφραγίδα στη μορφή της και όχι μόνον στην ψυχή της, που έθετε η τηλεοπτική της αυτή εμφάνιση, δεν έφτασε που είχε στην τηλεφωνική γραμμή τη φίλη μητέρας μιας μαθήτριας και μετά έναν εικονολήπτη τοπικού καναλιού να λέει ότι «του έπεσε η κάμερα από αυτά που είδε», όχι δεν έφτασε αυτή η πέρα από κάθε όριο φυσιολογικής ανθρώπινης αντοχής θανατολαγνεία. Το αποκορύφωμα όλου αυτού του θεάματος κατάργησης κάθε ανθρώπινης αξίας ήταν το τελευταίο και πλέον ανατριχιαστικό μέρος της εκπομπής. Τότε παρουσίασε έναν ακόμη συμμαθητή των παιδιών, ο οποίος συνήλθε, έπειτα από μακρά μάχη στο νοσοκομείο.

Αφού αφηγήθηκε και αυτός την τραγική εμπειρία του, ενώ, όπως γινόταν καθόλη τη διάρκεια της εκπομπής, στη μισή οθόνη προβάλλονταν μνήματα και εικόνες σαν στοπ-καρέ σε κινηματογραφικό δράμα με τα πρόσωπα γονιών σε μορφασμούς πόνου και απόγνωσης, η παρουσιάστρια επέδειξε την άριστη ικανότητά της στο φραπελόζουμο- ήτοι στο να πολτοποιεί αξίες με τον κυνισμό της πλήρους επίγνωσης ότι οι άνθρωποι του μόχθου και του πόνου το τελευταίο που σκέφτονται είναι αυτές- λέγοντας στον νεαρό: «Και τώρα τι θες; Να προσληφθείς στο Δημόσιο;».


Η ζωή συνεχίζεται… στα όρια της ασφυξίας

Ήταν η στιγμή του Ελληνικού Δημοσίου να επιδείξει και αυτό ως «θεματοφύλακας» της νοοτροπίας του βολέματος και δι΄ αυτού της σιωπής, τη δική του συμβολή στο θέμα. Βγήκε στην τηλεφωνική γραμμή υπεύθυνος εκ της Αστυνομίας, για να πει ότι το Δημόσιο θέσπισε «φωτογραφική διάταξη» που επιτρέπει την πρόσληψη των διασωθέντων παιδιών από το δυστύχημα. Κι έτσι η εκπομπή έπειτα από ένα δίωρο προσφοράς όσου ηδονοβλεπτικού θεάματος διαμελισμού και αφανισμού άντεχε η καναπεδάτη ψυχαγωγία του φιλοθεάμονος, επέδειξε το απόλυτο και αποστομωτικό άλλοθί της: όλοι το ίδιο, όλοι πολτός, τουλάχιστον να ωφεληθούμε οι ζωντανοί.

Όλοι «βολεμένοι», ευχαριστημένοι, η παρουσιάστρια που πρόσφερε την ευκαιρία στο κοινό της να καταναλώσει «σοκ και δέος», το κοινό επειδή αντάλλαξε την ατονία της χώνεψης με λίγη συγκίνηση και άφθονο σταυροκόπημα για την καλή του τύχη να μην έχει πάθει τα ίδια, οι εκ του Δημοσίου εκπρόσωποι για το φιλάνθρωπο πρόσωπο του κράτους. Σκέφτηκε, άραγε, κανείς ότι με το ταπεινωτικό φινάλε της εκπομπής σφραγίστηκε η μνήμη αυτών που έφυγαν και η αξιοπρέπεια των οικογενειών που έμειναν να θρηνούν τις απώλειές τους;