[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Θυσία στις εμμονές

Για ποιον πρέπει να είναι ανεμπόδιστη η θέα από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης στην ίδια την Ακρόπολη, και ετοιμάζεται να γκρεμιστούν τα δύο πανέμορφα σπίτια, στην αρχή της Διονυσίου Αρεοπαγίτου; Ποιος εξωγήινος θα προσγειωθεί απευθείας στο Μουσείο και θα ενοχληθεί από το παρόν της πόλης, λες και δεν θα έχει περάσει από τους δρόμους της, δεν θα έχει δει χιλιάδες άσχημα κτίρια. Οι κάτοικοι της πόλης ξέρουμε πού ζούμε, κι είναι παρηγορητικό ανάμεσα στα τόσα απρόσωπα κτίρια μαζικής στέγασης να μπορούμε να βλέπουμε κι αυτά τα μοναδικής ομορφιάς που θέλουν τώρα να γκρεμίσουν. Αλλά και οι τουρίστες βλέπουν γύρω, δεν μπορείς να φτιάξεις εικονική πραγματικότητα, ακόμα κι αν καταστρέψεις τη μισή Αθήνα. Ας βλέπουν λοιπόν μια κατοικία με προσωπικότητα ανάμεσα στα αρχαία, ας συνειδητοποιούν ότι δεν υπήρχε μόνο δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν αισθητική ανησυχία στα μέρη αυτά, υπήρχε και πριν από ογδόντα. Κι είναι πιο συγκλονιστικός ο τόπος με τα σημάδια του χρόνου και των αλλαγών του, της χρήσης και της ζωής που συνεχίστηκε ή που ξανάρχισε, από αυτή τη μανία για εκκαθάριση που τους έχει πιάσει. Κι όλα αυτά για μια αίθουσα που θα μείνει άδεια μέχρι να επιστραφούν τα μάρμαρα της Ακρόπολης από το Λονδίνο… Σα να πρέπει δηλαδή να γίνουν θυσίες για να πείσουμε το Βρετανικό Μουσείο ότι αξίζει τον κόπο η επιστροφή, να δώσουμε να καταλάβουν με τέτοιες βίαιες κινήσεις πόσο ζεστά το έχουμε πάρει. Και πόσο ζόρικοι είμαστε… Δεν απαλλοτριώνουν καμιά από τις τόσες απαίσιες πολυκατοικίες που περισσεύουν ολούθε, καλύτερα, αν τα λεφτά τούς περισσεύουν, να ελευθερωθούν χώροι, να αναπνεύσουμε οι σύγχρονοι Αθηναίοι, να οξυγονωθούν οι εγκέφαλοι, μήπως σκεφτούμε κάτι καλύτερο;