Το πνεύμα του τόνου

Οι μοναχοί

Οι χιλιάδες βουδιστές μοναχοί της Βιρμανίας, που οι περισσότεροι είναι παλικαράκια, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση μ΄ εκείνους τους άχρηστους και υστερικούς της βυζαντινής εποχής- και ιδίως των τελευταίων χρόνων της Βασιλεύουσας. Προτιμούσαν την τουρκική καλύπτρα.

Εξαιρούνται, φυσικά, οι σπουδαίοι λόγιοι ιερωμένοι όλων των βαθμίδων, αφού έδωσαν και τη ζωή τους για τα δίκαια του λαού.

Δεν έχει παρά να διαβάσει κανείς όλα εκείνα τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία τους στολίζουν οι μεγαλύτεροι βυζαντινολόγοι, δικοί μας και ξένοι.

Σ΄ εμάς εδώ (και στο Βυζάντιο) έχουν περιχαρακωθεί στην «ησυχαστική ζωή» (μπράβο τους, αφού μπορούν), συνομιλούν με τον Θεό και, βέβαια, δεν ενδιαφέρονται για τα εγκόσμια. Αγνοούν ή κάνουν ότι αγνοούν τα βασανιστικά και συνεχή προβλήματα του λαού, για το εξευτελιστικό γονάτισμά του, είτε για δικτατορία πρόκειται είτε για θεομηνία βιβλική.

Ξέρουν, όμως, να διεκδικούν και να καρπώνονται χιλιάδες στρέμματα γης και να κάνουν τούμπες στις επισκέψεις μεγιστάνων του πλούτου ή ανθρώπων της εξουσίας.

Ήδη στην άγνωστή μας μακρινή Βιρμανία 700 νέοι μοναχοί θεωρούνται «αγνοούμενοι». Τέτοια λύσσα, τουλάχιστον στα νεώτερα χρόνια, θυμίζει το ξεπάστρεμα του Χίτλερ με τους καθολικούς ιερείς.

Έχουμε, άραγε, εδώ στην Ελλάδα πρεσβεία αυτής της μυθικής χώρας; Αν παραχώσανε τους μοναχούς σε ομαδικούς τάφους, αυτό θα το μάθουν, όταν αλλάξουν οι συνθήκες, όλοι εκείνοι που θα ζήσουν έπειτα από εμάς.