[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μαθήματα ζωής

Όταν δυο από τα σχολειά της ζωής, εκείνο των θρανίων (με τον εμπαιγμό μιας σχολικής χρονιάς που δεν λέει με τίποτα να αρχίσει πραγματικά…) και εκείνο το άλλο της κοινωνίας (που έχει επιδοθεί μετά μανίας σε ανελέητες κομματικές και τηλεοπτικές κούρσες) βάζουν τα δυνατά τους για να βουτήξουν τα παιδιά μας στην απάθεια, μια αλλιώτικη φωνή είναι γι΄ αυτά μεγάλη ανακούφιση.

Κάθε φορά που βλέπουν και ακούν τον Παναγιώτη Γιαννάκη (στην εκδήλωση για το ΑΙDS με τον Μάτζικ Τζόνσον στο Γιουρομπάσκετ, σε διαφήμιση), παίρνουν επάνω τους. Η ζωή είναι ωραία παίζοντας μπάσκετ, είπε χαμογελαστός ο εθνικός προπονητής μας στο στενοχωρημένο κοινό του μετά τον ημιτελικό αγώνα με την Ισπανία και το σοκ της ήττας στο παραπέντε. Δεν έχουν σημασία οι συνθήκες, απάντησε, όταν παραπονέθηκαν οι δημοσιογράφοι για τη διαιτησία. Φτιάχνεις χαρακτήρα παίζοντας σε δύσκολες συνθήκες. Μια άλλη προσέγγιση, τόσο διαφορετική από τη συνηθισμένη των προπονητών του αθλητισμού και της ζωής. Τα παιδιά που τον ακούν- το βλέπω και στο δικό μου- πιάνουν το μήνυμα αμέσως, στον αέρα. «Άκουσες, μαμά;», μου εφιστά μάλιστα την προσοχή, μπας και δεν κατάλαβα. Τον παρακολουθούν με ενδιαφέρον ακόμα και σε μια διαφήμιση, που μιλά για τις απλές στιγμές που χάνουμε κοιτώντας μόνο ένα μακρινό μέλλον. Τα σήματα λαμβάνονται και καταγράφονται τέλεια στα παιδικά κεφαλάκια- και, γιατί όχι, δίνουν κι ένα χεράκι στον δικό μας πεσμένο βιορρυθμό, μια ανάσα στην εμμονή μας σε αλυσιδωτούς σκληροπυρηνικούς στόχους.

Ναι, η ζωή είναι ωραία. Παίζοντας μπάλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αυτός ο απλός άνθρωπος από τα δυτικά προάστια, με τους έξι χιλιάδες πόντους μπάσκετ στο ενεργητικό του, δεν μας δίνει μόνο χαρά (από τις λίγες εθνικές χαρές που γευόμαστε) με τα «παιδιά» του στην ομάδα, αλλά βάζει πόντους και ρίχνει πάσες στην καλλιέργεια των βλαστών μας. Παραδίδει με τον δικό του τρόπο μαθήματα ζωής στη νέα γενιά, πολύ καλύτερα από πολλούς άκαμπτους ή βαριεστημένους δασκάλους και καθηγητές τους. Και σίγουρα πολύ καλύτερα από τους προφεσόρους της πολιτικής και τις ιδεολογικές φούσκες τους…