Πολιτική και γελωτοποιοί

Ας μείνουμε όμως λίγο στον Γκρίλο και στους γελωτοποιούς. Ο κόσμος είναι γεμάτος από τέτοιους. Κάποιοι από αυτούς πιστεύουν ότι γίνονται θεοί επειδή ο κόσμος γελάει με τα χωρατά τους. Ο Γκρίλο είναι ένας από τους πολλούς- και ούτε καν ο καλύτερος! Έριξα μια ματιά στο μπλογκ του και μου έμοιαζε με το μπλογκ του «Πιτσιρίκου» στις χειρότερες στιγμές του. Ούτε χιούμορ βρήκα ούτε φρέσκιες ιδέες. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που οι γελωτοποιοί ανακατεύονται με την πολιτική. Οι Ιταλοί, άλλωστε, έχουν μακρά παράδοση. Ίσως γιατί είναι η πατρίδα της commedia buffa. Εκτός από την Ιταλία, ό μως, και αλλού οι γελωτοποιοί ενδιαφέρονταν για τη πολιτική. Συνέβη το 1981 και στη Γαλλία, όταν ο γνωστός κωμικός, ο Coluche, αποφάσισε να βάλει υποψηφιότητα για τη γαλλική Προεδρία. Οι δημοσκοπήσεις του έδιναν από την αρχή 16% και, αν δεν είχε αποσυρθεί, πιθανόν οι Γάλλοι να είχαν ως πρόεδρο έναν γελωτοποιό. Ο Coluche θυμίζει κάπως το Ρόμπιν Ουίλιαμς στην περσινή ταινία «Ο Άνδρας της Χρονιάς». Ο Ουίλιαμς υποδύεται έναν διάσημο γελωτοποιό, ονόματι Τομ Ντομπς, που αφήνει την επιτυχημένη σατιρική εκπομπή του στην τηλεόραση (κάτι σαν το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ») και αποφασίζει να διεκδικήσει την Προεδρία των ΗΠΑ. Ο Ντομπς τελικά εκλέγεται Πρόεδρος, αλλά χάρη σε κάποιο λάθος στο ηλεκτρονικό σύστημα καταμέτρησης ψήφων. Όπως συμβαίνει στις κωμωδίες που συγγενεύουν με τις σαπουνόπερες, το μαθαίνει τυχαία από κάποια γυναίκα (την οποία στη συνέχεια παντρεύεται) και παραιτείται οικειοθελώς. Επιστρέφει στην παλιά του σατιρική εκπομπή. Και η ταινία κλείνει με την εξής ατάκα: «Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες. Θέλουν συχνά άλλαγμα και για τον ίδιο λόγο. Να το θυμάστε αυτό, την επόμενη φορά που θα ψηφίσετε. Καληνύχτα».