Ημερολόγιο Συνόρων Οι περίεργες διαθέσεις του φθινοπώρου

«Ο φίλος μου ο Σερζ έκανε αυτήν τη σκέψη σχετικά με την πολιτική: “Είναι ένα ηλίθιο επάγγελμα για ευφυείς ανθρώπους”» – Υasmina Reza (στο πρόσφατο βιβλίο της για τον Νικολά Σαρκοζί)

ΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ δίνει συμβουλές σε κάποιο ραδιόφωνο: «Να κοιμάστε καλά. Η αλλαγή των εποχών φέρνει τάση για κατάθλιψη, ειδικά σε όσους είναι υπερευαίσθητοι. Να χάσετε τα κιλά που αποκτήσατε το καλοκαίρι. Φροντίστε τον εαυτό σας, η αυταρέσκεια ενισχύει την αυτοπεποίθηση»… Η νέα εποχή φέρνει καινούργιες συμβουλές. Σχεδόν τις ίδιες. Οι άνθρωποι ορκίζονται ότι θα κάνουν μια καινούργια αρχή. Στην προσωπική τους ζωή, στην επαγγελματική, στα ερωτικά, στα οικογενειακά. Θα είναι λιγότερο αφελείς, περισσότερο σοβαροί, θα διαβάζουν τουλάχιστον ένα βιβλίο τον μήνα, θα προσέχουν περισσότερο τους άλλους, θα προσέχουν γενικά να μην την πατήσουν. Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι! Είναι τόσο δυσαρεστημένοι με τη ζωή τους, που ψάχνουν πάντα την ευκαιρία για μια νέα αρχή. Ο γάμος, η Πρωτοχρονιά, τα γενέθλια, όταν τριανταρίζεις ή σαρανταρίζεις. Το πιθανότερο είναι ότι τίποτα από αυτά που υποσχέθηκαν στον εαυτό τους δεν θα πραγματοποιηθεί. Η ζωή θα συνεχιστεί, όπως πάντα, με τις ίδιες πλήξεις και εκπλήξεις. Με τις ίδιες διαστροφές και αρετές. Παρ΄ όλα αυτά, οι άνθρωποι αγαπούν τα καινούργια ξεκινήματα. Αγαπούν αυτό το παραμύθι, ότι μπορούν να φτιάξουν έναν καλύτερο εαυτό, απαλλαγμένο από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Το ίδιο δεν κάνουν και τα κόμματα; Μιλάνε ακατάπαυστα για αναγεννήσεις, ανασυγκροτήσεις, επανιδρύσεις…

Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για το πώς φαίνονται οι εκλογές σε κάποιον- σαν κι εμένα- που δεν ψηφίζει

Ο γελωτοποιός που τρομάζει
Τώρα που αναφέραμε τα κόμματα, όμως. Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για το πώς φαίνονται οι εκλογές για κάποιον- σαν κι εμένα- που δεν ψηφίζει. Αλλά, τελικά, δεν αξίζει τον κόπο. Δεν βλέπω καμιά μεγάλη διαφορά με αυτούς που ψηφίζουν. Μοιράζεσαι μαζί τους τα βασικά. Παρακολουθείς τηλεόραση, δημοσκοπήσεις, διαβάζεις εφημερίδες στο Μετρό ή στο λεωφορείο- εάν προλάβεις-, παρακολουθείς τους δημοσιογράφους που σχολιάζουν τις δημοσκοπήσεις. Ο δημοσιογράφος μετά μιλάει στον πολιτικό, για τον πολιτικό, ο πολιτικός μιλάει στον δημοσιογράφο για τον εαυτό του, κανείς σχεδόν δεν μιλάει για την κοινωνία, που όλο και πιο πολύ μένει με την εντύπωση ότι δεν την εκπροσωπεί πλέον κανείς. Εκτός αυτού, όταν δεν ψηφίζεις έχεις και τους γνωστούς σου, να σου λένε: «Καλύτερα που δεν ψηφίζεις». Γιατί εκείνοι, όπως λένε, δεν ξέρουν πλέον ποιο κόμμα να ψηφίζουν. Ανήκουν στην κατηγορία των αναποφάσιστων. Έτσι περνούν (πάνω- κάτω) οι εκλογές για κάποιον που δεν ψηφίζει. Και τώρα που πέρασαν, παρατηρώ στους τοίχους τις προεκλογικές αφίσες νικητών και ηττημένων, μισοσκισμένες, σαν απομεινάρια υποσχέσεων και επιθυμιών. Παρατηρώ ότι πολλές από τις αφίσες- είτε ανήκουν στα άκρα είτε τείνουν προς το κέντρο- επικαλούνται ένα ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω. Κάποιοι αναλυτές, πάντως, λένε ότι το πιο σοβαρό ποτάμι σε αυτές τις εκλογές ήταν εκείνο που απαρτίζεται από ανθρώπους οι οποίοι φοβούνται για το μέλλον και αδιαφορούν για το παρόν. Και προβλέπουν ότι με τα χρόνια, αν τα πράγματα δεν αλλάξουν, το ποτάμι αυτό θα «φουσκώσει»…

Ένα τέτοιο ποτάμι, πάντως, έχει «φουσκώσει» αυτές τις ημέρες κοντά στην Ελλάδα, στην Ιταλία. Εκεί, έναν μήνα τώρα οι εφημερίδες ασχολούνται με κάποιον μουσάτο κωμικό. Μπέπε Γκρίλο τον λένε (γκρίλο στα ιταλικά σημαίνει «τζίτζικας») και έχει τα εξής χαρακτηριστικά: αγαπά τις νέες τεχνολογίες. Το μπλογκ του το επισκέπτονται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι την ημέρα. Ο ίδιος γράφει ότι « το Διαδίκτυο γεννήθηκε ελεύθερο. Ένας από τους νόμους του είναι η διαφάνεια. Δεν μπορείς να κρύψεις τίποτα στο Διαδίκτυο και δεν μπορείς να λες παραμύθια στον κόσμο. Το Διαδίκτυο είναι το τέλος των πολιτικών, που λένε κάτι και κάνουν το αντίθετο ». Η γλώσσα του Γκρίλο είναι απλοϊκή, όπως η γλώσσα τού κάθε λαϊκιστή. Εδώ και δύο χρόνια κατακεραυνώνει τους διεφθαρμένους πολιτικούς, τα κόμματα που «μεταχειρίζονται το κράτος σαν το σπίτι τους», τα ανελέητα αφεντικά που μεταχειρίζονται τους νέους εργαζομένους σαν μοντέρνους σκλάβους, τους πουλημένους δημοσιογράφους που έχουν καταντήσει «βαποράκια του κατεστημένου».

Το ασεβές κίνημα σαρώνει
Πριν από περίπου έναν μήνα ο Γκρίλο αποφάσισε να «κατεβάζει» το μπλογκ του στους δρόμους. Διοργάνωσε την περίφημη Vaffa-day (vaffanculo-day), μία ημέρα αφιερωμένη αποκλειστικά στους πολιτικούς και τα κόμματα: την ημέρα τού «Άντε-γα-μη-θεί-τε». Πολύς κόσμος, κυρίως

Όταν οι πολιτικοί καταντούν γελωτοποιοί, τότε θα έρθουν οι γελωτοποιοί για να κάνουν πολιτική

νέοι (σαν κι αυτούς που βγήκαν στο Σύνταγμα μετά τις πυρκαγιές) έτρεξαν να τον υποστηρίξουν και να υπογράψουν το «φιρμάνι» του Γκρίλο προς τα πολιτικά κόμματα. Μέσα σε μία ημέρα μάζεψε 300.000 υπογραφές. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα το «ασεβές κίνημα» πήρε τη μορφή ενός λαϊκού κινήματος. Οι πολιτικοί ταράχτηκαν. Τον κατηγόρησαν για λαϊκισμό, για φασιστική νοοτροπία. Τον είπαν «βασιλιά των απολιτίκ». Ο Γκρίλο μπορεί να είναι λαϊκιστής, αλλά δεν είναι απολιτίκ. Ίσως το πιο έξυπνο σχόλιο το έγραψε ένας Ιταλός δημοσιογράφος: «Όταν οι πολιτικοί, για να γίνουν πάση θυσία αρεστοί, καταντούν γελωτοποιοί, τότε θα έρθουν οι γελωτοποιοί για να κάνουν πολιτική». Οι οπαδοί του Γκρίλο δεν είναι απολιτίκ. Ζητούν την επιστροφή της πολιτικής. Αν η πολιτική δεν «επιστρέψει», τότε, πολύ πιθανόν να δούμε την ενίσχυση ενός δυνατού κινήματος αντιπολιτικής, που αργά ή γρήγορα θα χτυπήσει και άλλες χώρες. Ένα κίνημα αντιπολιτικής που θα στηρίζεται κυρίως στον άκρατο λαϊκισμό και στο όραμα ενός καθαρού έθνους που δεν χρειάζεται καν κόμματα, γιατί αυτά διασπούν την ενότητά του…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com