[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αποξένωση

Είναι κρίμα που τα δέντρα δεν ψηφίζουν. Και δεν γράφουν, δεν φωνάζουν, δεν στέλνουν μέιλ, δεν έχουν εκπροσώπους γενικά να μας ενημερώνουν για τις υποθέσεις τους.

Προεκλογικά τα έφεραν οι πυρκαγιές πολύ κοντά μας, τα πονέσαμε, αθώα θύματα μαζί με τους ανθρώπους που χάθηκαν εκείνες τις φοβερές μέρες. Τι να κάνουν τώρα; Τα γνωρίσαμε καλά με τις δορυφορικές φωτογραφίες, με τις κοντινές φωτογραφίες, αλλά έγιναν οι εκλογές, έφυγαν οι κάμερες, η ζωή συνεχίζεται. Πώς να συνεχίζεται άραγε;

Χρειάζονται φροντίδα για να ξαναζωντα- νέψουν τα δάση ή μήπως το ακριβώς αντίθετο, να μείνουν στην ησυχία τους; Πρέπει να κοπούν οι κορμοί ή να πρέπει να μείνουν στη θέση τους, να μην πατήσει άνθρωπος ούτε κοπάδι στα καμένα; Τι αξιοποίηση θα γίνει, τι σχέδια, τι ανάπτυξη; Πρέπει να γίνει αναδάσωση ή γίνεται μόνη της; Τα αντιπλημμυρικά έργα τι ακριβώς κάνουν;

Πού και πού κυκλοφορεί κάποια φωτογραφία, πριόνια και μπουλντόζες, πολιτισμός. Κι εμείς στην πόλη βιαζόμαστε να υποδεχθούμε τη λήθη, μάς περιμένει η απαιτητική καθημερινότητα. Η αδυναμία παρέμβασης μας έβαλε στις ράγες ενός καταθλιπτικού φθινοπώρου. Πήραμε μπρος με την ανθρώπινη περηφάνια κουρελιασμένη. Κάτι έκαναν οι εκλογές σαν χάπι αυτοπεποίθησης, αλλά με εμβέλεια ασπιρίνης.

Μόνο μόλις τέλειωσαν το πιστέψαμε ότι είχαν συμβεί, ώς το βράδυ έμοιαζαν με κακοπαιγμένο σκετσάκι.

Και τώρα που πέρασαν και οι διακοπές και οι εκλογές, έχουν γίνει οι ζωές μας παράλληλες με τα πρώην όμορφα και νυν κατεστραμμένα μέρη, με προοπτική να συναντηθούμε ξανά σε μακρινές γιορτές, που θα είναι τυπικές και θα είμαστε σαν ξένοι. Σου ανήκει μόνο ό,τι φροντίζεις, λέει κάπου ο Μπρεχτ, κι εμείς δεν μπορούμε να τα φροντίσουμε. Βρίσκονται σε άλλα χέρια, σαν εξορισμένα παιδιά.