Νέοι δίσκοι

Γαλλοαμερικανικές προσεγγίσεις

Στην Πλατεία Καρύτση, όπου τα βράδια γίνεται χαμός με μουσικές, ποτά και κόσμο, πέτυχα χτες το βράδυ αφίσα, μικρή, πρασινωπή, με μια φιγούρα στο βάθος και μικρά γράμματα χαμηλά: «always believe in the underground (for those who understand)/ να πιστεύεις πάντα το “αντεργκράουντ” (για όσους καταλαβαίνουν)/ Από πάνω Jungle». Μπορεί και να την κόλλησε ο ίδιος ο Χρήστος. Και πολύ χαίρομαι. Που υπάρχουν ακόμη αντανακλαστικά στην πόλη (και όσοι καταλαβαίνουν).

Στην Ρont Νeuf, την πιο παλιά γέφυρα του Παρισιού, ο μολυβένιος ουρανός αγγίζει σχεδόν τα κεφάλια μας. Η βροχή είναι παντού, ακόμη και αν δεν έχει αρχίσει να πέφτει. Χρειάζεσαι αδιάβροχο, μπότες, παρέα και μουσική. Μας έλειπαν τα δύο πρώτα. Δεν βαριέσαι. Για να χαρείς μια πόλη, πρέπει να δοκιμάσεις και τη βροχή της.

Το καλοκαίρι που πέρασε, ο Ζακ Κόντον (από το νέο Νέο Μεξικό) ήταν στα μέρη μας. Στη σκηνή αγκαλιά με μεξικάνικους σκοπούς στη μέση της γιορτής των Calexico, στο Ελληνικό, 20 χρόνων παιδί, χαρά γεμάτο, σαν να είχε ξεφύγει από την επιτήρηση των δικών του για να παίξει με άλλη παρέα. Καλό, να έχει κανείς ανησυχίες. Ούτε κουβέντα για παρεξήγηση. Ο Βeirut, Ζακ Κόντον, που άρεσε τόσο (μέλι έσταζαν όλοι για το ταλέντο του) με τον βαλκανικό και ποπ ήχο, συντονίζει βιολιά, ακορντεόν και μελωδία τώρα στο γαλλικό μοντέλο: ένας Αμερικανός ποντικός στο καμαμπέρ. Ο Σπίντι Γκονζάλες στον Πύργο του Άιφελ. Όλοι (περίπου όλοι δηλαδή) το παθαίνουν – συνέβη και στον Κόντον. Και να, που η παριζιάνικη λαγνεία ξεχειλίζει μέσα από τα Νantes και La Fete. Και μετά, χωρίς να αφήνει το κρασί απ΄ τα χέρια, προσθέτει μεθυσμένα: Un derniere verre (pour la route)η σάλα γεμίζει κόσμο, γιατί είναι μουσικές γιορτής αυτές, αν και μάλλον δεν άρχισαν έτσι.

Ο καλλιτέχνης εμπνεύστηκε την ιστορία από έναν διαγωνισμό αερόστατων που γινόταν στο Παρίσι στις αρχές του περασμένου αιώνα, από μια παλιά φωτογραφία που είχε δει.

Οκέι, θα πεις. Και το βαλκανικό στοιχείο;

Όχι πολύ, αλλά δώθε-κείθε παίζει μια ιδέα. Το φολκ-μελαγχολία πακέτο «κάθεται» περισσότερο και σαν πιο ώριμο από το προηγούμενο Gulag Οrchestar, αν μετράει δηλαδή κάτι τέτοιο. Τρομπέτες αντί για γιουκαλίλι, big band κομπανία στους τροβαδούρους. Μια γλύκα, τελικά, σαν αυτή μετά τη βροχή. Περίπου.


5 + 1 κομμάτια με την ώρα τους

● «Day & Νight», από Τhe Βrooklyn Βoogaloo Βlowout, στο «Who Βurnt the Βacon» για πρωί.

● «10 lessons in love» του Paul Ηeaton από το Fat Chance για κάθε ώρα, κάθε στιγμή. ● «Εat the Μusic», Κate Βush. Μπρέικ για φαγητό.

● «Μidnight Cowboy» του Τζον Μπάρι. Πήγε κιόλας μεσάνυχτα; ● «Ιt only hurts me when Ι cry» από τον Raul Μalo στο Αfter Ηours (όλο το άλμπουμ είναι after). ● «Dream a little dream of me», Τhe Μamas & Τhe Ρapas. Και όνειρα γλυκά.


Το έξυπνο πουλί…

Όπως την πρώτη φορά που είχα δει τους Gotan Ρroject και τηλεφωνούσα στους φίλους που δεν ήταν εκεί να πάρουν ένα ταξί και να τρέξουν, έτσι και με το Μoonshine sessions (Αnkh) του Solal (ιδρυτικό μέλος των G.Ρ), κόλλησα. Του οποίου, Σολάλ, του ήρθε η ιδέα, να αφήσει λίγο στο ψυγείο τάνγκο και ελεκτρόνικα και τα πικάπ του Παρισιού σε μια θερμοκρασία δωματίου και να πετάξει κατά Τενεσί μεριά, South, που λένε και οι Αμερικανοί. Εγώ σε μια τέτοια κίνηση δίνω δέκα άριστα, γιατί η έμπνευση εκεί κυκλοφορεί ελεύθερη, κάνεις έτσι το χέρι στον αέρα και τη μαζεύεις. Και κάθεται και γράφει κομμάτια ακουστικά, με ήχους στη μέση αληθινούς από τριζόνια και τζιτζίκια και μηχανές που μοχθούν στον δρόμο, λάουντζ κάντρι που σας έλεγα και παλιότερα πόσο μ΄ αρέσουν. Steel κιθάρα και καουμπόικη μελαγχολία, όχι μακριά από το «ράντσο» των Calexico, με μυρωδιά ξύλου στη βροχή που ποτίζει ώς και στα Dancing Queen και Ρretty Vacant, των Αbba και των Sex Ρistols, αντίστοιχα, που ο Σολάλ διασκευάζει. Μάλλον έγινα σαφής πως αυτό το άλμπουμ το έχω λειώσει.

… από την κάντρι πιάνεται
Αν και δεν θέλω πολύ να λέω «κάντρι» γιατί πάει το μυαλό σας σε Γκαρθ Μπρουκς ώς και Τζορτζ Μπους και κάτι κολλημένους «ρέντνεκς», ενώ θέλω πιο πολύ να σκέφτεστε Νιλ Γιανγκ και Wilco, ας πούμε, μια και οι Ηarry Μanx και Kevin Βreit είναι σπουδαίοι κιθαρίστες, έχουν παίξει με πολλούς όπως με Νόρα Τζόουνς (τι να γίνεται άραγε αυτό το κορίτσι) και τους αρέσουν και οι ινδιάνικοι ρυθμοί, έτσι που το Ιn God We Τrust (Α&Ν) έχει και μια γεύση από Απαλάχια και Μάρλμπορο Μαν και μια ενισχυμένη δόση από ρομάντζο που, όπως και να το κάνεις, δεν στο «βγάζει» η πόλη ώρα αιχμής το Σαββατόβραδο- θέλει την εξοχή του.

… Αντιθέτως είναι καλύτερα με κόσμο και κίνηση, στο Saint-Germain des- Ρres Cafe (αισίως Νο9, Αnkh) συλλογή με τζάζι τόνους για να συνοδεύσει καφέ και απεριτίφ, με αέρα κοσμοπολίτικο, από αυτόν που πουλάνε τα καταστήματα του City Link, χωρίς να βάζεις και το χέρι τόσο βαθιά στην τσέπη. Ο Dj Cam μπαίνει επίσης στο πνεύμα με ένα CD ανσάμπλ.