Δίκτυο

Εξομολογήσεις μιας άλλης εποχής

«Πήγα στην Άνω Πεύκη με βροχή, για να σταθώ αντιμέτωπος όχι μ΄ ένα είδωλο αλλά μ΄ ένα θρύλο- γίνεται;-, και βρέθηκα μπρος σ΄ έναν Στέλιο Καζαντζίδη βαθύτατα πικραμένο, βαρύτατα ενοχλημένο, κυριολεκτικά ανταριασμένο, έτοιμο να εκραγεί!

Και προτού να του κάνω την πρώτη ερώτηση, τον άκουσα να μου λέει…». Από τις πρώτες αράδες και πριν ακόμη απ΄ τις κουβέντες του Στέλιου, έρχεται ένα άρωμα εποχής. Ένα άρωμα οικειότητας, μια γνώριμη αγαπημένη γραφή. Σε λίγες ημέρες στις προθήκες των βιβλιοπωλείων ο Λευτέρης Παπαδόπουλος θα έχει ένα καινούργιο βιβλίο: «Εν Αρχή Ην ο Καζαντζίδης- Από τον Άκη Πάνου ώς τη Μαρινέλλα», «Αφήγημα», σημειώνει. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Στις σελίδες του κείμενα για δέκα μεγάλα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιούγια τον Μπιθικώτση, τον Άκη Πάνου, τη Μαρινέλλα, τη Φαραντούρη, τον Κουγιουμτζή, τον Σπανό, τον Μούτση, τον Μικρούτσικο, τον Νταλάρα και τον Χατζηνάσιο. Και για ένα ενδέκατο πρόσωπο, τον Καζαντζίδη. Κείμενα φυλαγμένα στα συρτάρια για είκοσι πέντε χρόνια. Ήρθε η ώρα να γίνουν βιβλίο. Με τις εικόνες και τις αλήθειες τους να ζωντανεύουν στις σελίδες, με ιστορίες που δεν εξαντλούνται και λένε «πολλά ζόρικα πράγματα». Δεν είναι μόνο οι συνεντεύξεις και οι εξομολογήσεις εκείνης της εποχής, είναι τα πορτρέτα των δημιουργών κι εκτελεστών έτσι όπως το υλικό αυτό ενισχύεται με σχόλια, με παρατηρήσεις με ντοκουμέντα από τη ζωή του Λευτέρη Παπαδόπουλου, που είναι ο ίδιος ένας άνθρωπος γεμάτος ελληνικό τραγούδι.


Αλλόκοτα και γοητευτικά

Ώρες θα μπορούσα ακόμη να κάθομαι και να παρακολουθώ τις ιστορίες των τραγουδιών. «Αλλόκοτες ιστορίες αμερικανικής φολκ μουσικής», από εκείνες που ο Χάρι Σμιθ μάζευε μία μία, πολύτιμα κομμάτια ανεκτίμητης συλλογής. Η Ανθολογία του, πραγματικός θησαυρός. Και το ντοκιμαντέρ της Ράνι Σμιθ, που είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας, πέρα από τις πληροφορίες και το αρχειακό υλικό, σκέτη απόλαυση. Ο Έλβις Κοστέλο, ο Νικ Κέιβ, ο Λου Ριντ, ο Φίλιπ Γκλας, οι Sonic Υouth και άλλοι πολλοί, «τοποθετήθηκαν» με μουσική και λόγια πάνω σε αυτά τα κομμάτια που ο συλλέκτης έφερε στην επιφάνεια. Έψαχνε το «παράξενο, το διαφορετικό» είπε ο Γκρέιλ Μάρκους. Από αυτά τα παλιά, σκονισμένα κομμάτια, τις αχνές ηχογραφήσεις εμπνεύστηκε και δημιούργησε ο Ντίλαν. Σήμερα τα κομμάτια της Ανθολογίας έχουν αέρα δροσιάς, που οι «κονσέρβες» των νέων παραγωγών ούτε καν πλησιάζουν.


Το παράπονο της «Τιτίνας»

Η «Τιτίνα» έχει ένα θλιβερό προνόμιο. Είναι το μόνο χειμερινό σινεμά που λειτουργεί στην περιοχή του Αργοσαρωνικού- για να μην αναφέρουμε ότι στα νησιά των Κυκλάδων δεν λειτουργούν πάνω από δύο χειμερινοί κινηματογράφοι. Ίσως αρχίσατε να αναρωτιέστε πού βρίσκεται και πώς τα βγάζει πέρα η «Τιτίνα». Είναι στην Αίγινα. Έχει τριακόσια ογδόντα καθίσματα και μάλιστα πέρυσι ανακαινίστηκε εκ βάθρων- με ντόλμπι στέρεο. Έχει την τόλμη να φιλοξενεί αντιεμπορικά πακέτα, όπως όλες τις ταινίες του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Δράμας και αφιερώματα όπως αυτό στον αλβανικό κινηματογράφο- γιατί όχι, αφού στην Αίγινα ζουν και εργάζονται περί τους τρεις χιλιάδες Αλβανοί. Έχει όμως ένα παράπονο η «Τιτίνα», που παλεύει χρόνια τώρα να τα βγάλει πέρα και αρνείται συνεχώς τους μνηστήρες που της ζητούν να γίνει… σούπερ μάρκετ και άλλα τέτοια. Όλη αυτή τη μάχη να σταθεί τη δίνει μόνη της. Δεν την καίει ότι δεν υπάρχει καμία κρατική υποστήριξη, αλλά ότι δεν την καταχωρούν στο «Αθηνόραμα», αφού οι υποστηρικτές της είναι κυρίως Αθηναίοι που παρεπιδημούν στην Αίγινα. Η αδιαφορία για το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει τη σκοτώνει.