[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ελβετικός ιμπεριαλισμός

Δεν βαριέσαι να πηγαίνεις κάθε τόσο στις λαϊκές συνελεύσεις και να ψηφίζεις δι΄ ανατάσεως της χειρός, είχα ρωτήσει κάποτε την Ελβετίδα φίλη μου, που φαινόταν εξαιρετικά απολίτικη, καθ΄ ότι έμοιαζε πολύ με Ελβετίδα: ξανθιά, γαλανομάτα, όλο το στερεότυπο. Και είχε γελάσει, με είχε βεβαιώσει ότι το θεωρεί υποχρέωσή της να ασχολείται με τα κοινά και νιώθει περήφανη που συμμετέχει σε αυτό το σώμα άμεσης δημοκρατίας, την «εκκλησία του δήμου» στο καντόνι της.

«Ξέρουμε την Ιστορία μας, μου είχε πει, το τι σημαίνει η διατήρηση αυτής της Βουλής. Εσείς οι Ευρωπαίοι μάς θεωρείτε αδιάφορους επειδή αποφύγαμε τους πολέμους, αλλά εμείς τους θυμόμαστε και γι΄ αυτό είχαμε καταλήξει πιο γρήγορα από εσάς να εκτιμήσουμε την ειρήνη.

Τιμάμε την πορεία που μας οδήγησε στη συνύπαρξη, γαλλόφωνους, γερμανόφωνους, ιταλόφωνους και ρωμανόφωνους, δεν βαριόμαστε να συντηρούμε τις ισορροπίες, γιατί είναι σαν τα φυτά, θέλουν προσοχή και καλλιέργεια.

Συχνά γίνεται λόγος αν πρέπει να μπούμε στην Ευρώπη, αλλά μάλλον πρέπει εσείς να μπείτε στην Ελβετία! Μόνο που δεν θα καταδεχτείτε ποτέ να πάρετε το μάθημα που δίνουμε, τη διαρκή δουλειά για να ξαναστήνονται οι ισορροπίες, την πείρα της συμβίωσης… Όχι δεν βαριέμαι τις συνελεύσεις, εκπαιδευόμαστε στο ενδιαφέρον για την πολιτική». Τη θυμήθηκα χθες το πρωί, ακούγοντας στο ραδιόφωνο έναν νεαρό να λέει ότι οι Ελβετοί δεν νοιάζονται για την ιστορία τους, αλλά εμείς οι Έλληνες, με τέσσερις εχθρικές χώρες να μας περιτριγυρίζουν, δεν μπορούμε να επιτρέπουμε να διδάσκονται τα παιδιά μας Ιστορία από μετριοπαθές βιβλίο…

Πραγματικά, εκτός από τους εχθρούς που μας περιτριγυρίζουν, οφείλουμε να αγρυπνούμε μη γίνουμε κάποτε, μη γίνουν τα παιδιά μας, σαν τους Ελβετούς…