[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Ήρθε η ώρα της πολιτικής

Η Ν.Δ. σημείωσε μια πύρρειο νίκη. Πέτυχε, έστω και οριακά, τον στόχο της αυτοδυναμίας. Απέτυχε όμως να διατηρήσει το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που κατείχε μέχρι τώρα, την πολιτική της δηλαδή ηγεμονία. Με 400.000 ψήφους λιγότερες και αποδυναμωμένη κατά 3,5 εκατοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2004, η κυβέρνηση Καραμανλή αποδοκιμάστηκε από σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων της, αποχαιρετώντας έτσι την περίοδο χάριτος που απολάμβανε μέχρι χτες. Η νέα κυβερνητική της θητεία δεν θα είναι εύκολη. Τόσο γιατί έχει να απαντήσει σε μεγάλα πραγματικά προβλήματα όσο και γιατί η ανοχή των πολιτών απέναντί της έχει εξαντληθεί. Μ΄ αυτές τις συνθήκες, το μέχρι τώρα ισχυρό εργαλείο της κυβέρνησης Καραμανλή, η επικοινωνιακή πολιτική της, θα είναι στο εξής εξαιρετικά αποδυναμωμένο. Δύσκολα το επικοινωνιακό επιτελείο θα βρίσκει «ευήκοα ώτα» που να πιστεύουν εύκολα στην εικονική πραγματικότητα της κυβερνητικής προπαγάνδας. Με απλά λόγια, ήρθε, επιτέλους, η ώρα της πολιτικής και για την κυβέρνηση Καραμανλή. Που θα είναι ασφαλώς μια ώρα δύσκολη, καθώς θα χρειαστεί να αποκαλύψει το αληθινό της πρόσωπο…

Η Αριστερά, που βγήκε ενισχυμένη από το εκλογικό αποτέλεσμα, εισέπραξε ένα μεγάλο μέρος της κυβερνητικής δυσαρέσκειας. Περισσότερο όμως με τη μορφή της αντίδρασης σε όσα συμβαίνουν και ελάχιστα ως θετική ψήφο επιδοκιμασίας της όποιας δικής της πολιτικής. Η τακτική της τήρησης ίσων αποστάσεων από τα δύο κόμματα εξουσίας και η στρατηγική της συστηματικής στόχευσης κατά του δικομματισμού της έφερε, είναι αλήθεια, σημαντικά εκλογικά κέρδη. Τα οποία όμως μένει να κεφαλαιοποιήσει και πολιτικά στη νέα κοινοβουλευτική περίοδο. Μ΄ ένα εκλογικό σύστημα πάντως που για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά, και για τα μικρά τουλάχιστον κόμματα, ήταν πολύ κοντά στην απλή αναλογική, το επιχείρημα της μόνιμης κριτικής στον δικομματισμό χάνει πλέον την αξία του. Αφού η κοινοβουλευτική δύναμη των «μικρών» στη νέα Βουλή βρίσκεται πλέον σε μεγάλη αντιστοιχία με την εκλογική επιρροή τους, το άλλοθι του άδικου πολιτικού συστήματος που κάνει τους μικρούς μικρότερους χάνει στο εξής την ισχύ του. Που σημαίνει ότι και για την Αριστερά ήρθε η ώρα της πραγματικής πολιτικής…

Τέλος, το ΠΑΣΟΚ ήταν πράγματι ο μεγάλος

ΑΝ «ΓΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ

ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», για να ισορροπήσει και πάλι ένα δυναμικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται ασφαλώς περισσότερη

χαμένος των εκλογών. Όχι μόνο γιατί δεν κατάφερε να αποτελέσει εναλλακτική λύση απέναντι σε μια κυβέρνηση που κατά κοινή ομολογία υπήρξε ιδιαίτερα χαμηλών προσδοκιών και σημαντικά αρνητικών, έως καταστροφής, επιτευγμάτων. Αλλά και γιατί για πρώτη φορά μετά το 1981 αμφισβητήθηκε σοβαρά η κυβερνητική δυναμική του. Όταν ένα κόμμα με προοπτική εξουσίας δεν επιτυγχάνει να αποτελέσει δύναμη ανατροπής κι αντί να συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος της κυβερνητικής δυσαρέσκειας, έχει απώλειες προς τις υπόλοιπες δυνάμεις της μείζονος αντιπολίτευσης, τότε το κόμμα αυτό χάνει τον βασικό λόγο ύπαρξής του. Που σημαίνει ότι έχει υποστεί μια στρατηγικού χαρακτήρα ήττα, που υπερβαίνει τα εύκολα αναθέματα και τις απλουστευτικές ερμηνείες. Το εκλογικό σώμα, βοηθούμενο από την επιτυχή κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά και από τη μαξιμαλιστική ρητορική των κομμάτων της Αριστεράς, φαίνεται ακόμη και σήμερα να αποδίδει ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων της χώρας στη μακρόχρονη κυβερνητική θητεία του ΠΑΣΟΚ. Μένει στο μέλλον να αρθρωθεί από το ΠΑΣΟΚ ένας αξιόπιστος πολιτικός λόγος που, εκτός των άλλων, να συμβάλει και στην αποκατάσταση της αλήθειας. Διότι αν μέχρι σήμερα όλα τα δεινά του τόπου χρεώνονται στο ΠΑΣΟΚ, δεν είναι λογικό κάποτε να του πιστωθούν αντίστοιχα και όλα τα καλά που έχουν μέχρι σήμερα συμβεί;

Το ΠΑΣΟΚ έχει έναν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει ως δύναμη πολιτικής αλλαγής στη χώρα. Με τον πλούτο που αντλεί από τη δημοκρατική και προοδευτική του παράδοση, με την ωριμότητα που του εξασφαλίζει η μακρόχρονη πολιτική του ιστορία και με την εμπειρία που του προσδίδει το υψηλού επιπέδου πολιτικό του προσωπικό, οφείλει να εγκαταλείψει υπερβολές και ακρότητες, προκειμένου να βγει ενωμένο από τη σημερινή κρίση.

Η αείμνηστη Μελίνα είχε αποδώσει την ήττα του 1989 σε μια ιδιαίτερα τολμηρή πολιτικά αιτία, δανεισμένη από τον χώρο του πολιτισμού και της αισθητικής. Το περίφημο «Δεν αρέσουμε πια», μετά τα 8 συναπτά έτη κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ, έμεινε στην ιστορία ως η πιο «πολιτική» εξήγηση του τότε εκλογικού αποτελέσματος. Σήμερα, ύστερα από μια 18χρονη συνολικά κυβερνητική παρουσία του ΠΑΣΟΚ στη χώρα και με μια σειρά από δυσμενείς για τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού εξελίξεις στον ευρωπαϊκό και τον διεθνή χώρο, η ερμηνεία του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματος ίσως να βρίσκεται στον δρόμο που χάραξε η Μελίνα.

Ίσως δηλαδή το ΠΑΣΟΚ να μην αρέσει ακόμη… Ίσως τα τριάμισι χρόνια απομάκρυνσής του από την εξουσία να μην ήταν αρκετά ώστε να καθαρθεί εσωτερικά και να απενοχοποιηθεί στη συνείδηση των πολιτών. Ίσως και η προσπάθεια τής μέχρι τώρα φυγής του προς τα μπροστά να μην ήταν αρκετή.

Αν «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», για να ισορροπήσει και πάλι ένα δυναμικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται ασφαλώς περισσότερη. Αρκεί να υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να το εγγυηθούν…

Ο Γιάννης Α. Μυλόπουλος είναι καθηγητής στον Τομέα Υδραυλικής και Τεχνικής Περιβάλλοντος Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών- Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης