[ Δρόμοι ]

Ένας επαναστάτης,…
… ένας άνθρωπος που παρουσιάζεται αποφασισμένος να σώσει τους κολασμένους της Γης. Όμως, στην πραγματικότητα, ο «ανθρωπισμός» του δεν είναι παρά μια συνταγή για την καταστροφή. Μήπως ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, ο άνθρωπος που ζητάει σήμερα να εισβάλλουμε στο Ιράν, είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στην Ευρώπη;

Το ερώτημα…
… αυτό έβαζε ο συγγραφέας Φίλιπ Χάμοντ καθώς γινόταν γνωστό πως ο Μπερνάρ Κουσνέρ «είχε υποκύψει» στην πρόταση του Νικολά Σαρκοζί να αναλάβει τα ηνία της γαλλικής διπλωματίας- ολοκληρώνοντας έτσι το πέρασμά του από το σύνολο του πολιτικού φάσματος της χώρας: τους Κομμουνιστές, τους Σοσιαλιστές και τους Δεξιούς. «Αυτό που κάνει τον Κουσνέρ επικίνδυνο, είναι το δόγμα του», έγραφε ο Χάμοντ. «Το δικαίωμα επέμβασης στα εσωτερικά κυρίαρχων κρατών». Με την ίδρυση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, το 1971, ο Κουσνέρ αποφάσισε να κάνει όλα όσα δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει ο Ερυθρός Σταυρός: καμιά εθνική κυριαρχία δεν θα εμπόδιζε πια την ανθρωπιστική δράση μπροστά στις ωμότητες (φανταστικές ή πραγματικές). Η ιστορία της Μπιάφρας, όπως τη διηγείται ο ίδιος, ήταν ένα έπος στο οποίο έπαιξε τον ηγετικό ρόλο. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων που λιμοκτονούσαν από τον εμφύλιο πόλεμο, ο Κουσνέρ ένιωσε να βρίσκεται στο επίκεντρο της Ιστορίας και του Ανθρωπισμού. Όμως, η γαλλική κυβέρνηση (που από την αρχή βοηθούσε κρυφά τους αντάρτες εναντίον του νιγηριανού καθεστώτος που το στήριζαν οι Βρετανοί) είχε ανακοινώσει ότι υποστηρίζει την απόσχιση της Μπιάφρας πριν ακόμη ο Κουσνέρ αναχωρήσει από το Παρίσι. Δεν πήγαινε λοιπόν ενάντια στο ρεύμα, όπως κόμπαζε, αλλά μαζί με αυτό. Μετά την πτώση…
… του Τείχους του Βερολίνου, οι «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» προσφέρουν νέες ευκαιρίες στις μεγάλες δυνάμεις. Το 1992, ο Κουσνέρ βλέπει άλλη μια «γενοκτονία από λιμοκτονία» στη Σομαλία και φωτογραφίζεται να αποβιβάζεται στις ακτές της με ένα σακί γαλλικό ρύζι στους ώμους. Πιέζει τη γαλλική κυβέρνηση να μετάσχει στην αμερικανική «ανθρωπιστική εισβολή», από την οποία έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες Σομαλοί. Το 1993, ο Κουσνέρ συνοδεύει τον πρόεδρο Μιτεράν στο Σαράγεβο που σπαράσσεται από τον εμφύλιο πόλεμο. Εκεί, στα Βαλκάνια, θα αποκαλυφθεί αργότερα πόσο ήταν επικίνδυνες οι ιδέες του Κουσνέρ. Οι επιδιώξεις του θα υλοποιηθούν το 1999, τη χρονιά που οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα θα βραβευτούν με το Νόμπελ Ειρήνης, ενώ το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία εν ονόματι του «δικαιώματος επέμβασης». Το πρόσχημα ήταν και τότε (τι άλλο;) μια γενοκτονία- άλλη μια «αποκάλυψη» που αποδείχτηκε αναληθής. Σε ανταμοιβή για τις προσπάθειές του, ο Κουσνέρ θα διοριστεί διοικητής του ΟΗΕ στην περιοχή. Ο ίδιος θυμάται εκείνη την περίοδο ως την ευτυχέστερη της ζωής του.

Από την Μπιάφρα…
… μέχρι τα Βαλκάνια, το δόγμα Κουσνέρ παρέτεινε και κορύφωσε συγκρούσεις, ενθαρρύνοντας τοπικούς παράγοντες να αναζητήσουν εξωτερική συνδρομή για να σφαχτούν μεταξύ τους. Πόσο πιο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος;