[ Διαστάσεις ] Με μια φωνή

Εντάξει, οι Δημοκρατικοί ενδιαφέρονται περισσότερο για το φαινόμενο του θερμοκηπίου από τους Ρεπουμπλικανούς. Αισθάνονται λιγότερη απέχθεια για τα Ηνωμένα Έθνη. Αλλά στα βασικά ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα.

«Αγαπητοί συμπατριώτες, οι στρατιώτες μας στο Ιράκ έχουν συμπεριφερθεί με ηρωισμό και έχουν κάνει ό,τι τους έχει ζητηθεί. Αν εκλεγώ πρόεδρος, θα επιδιώξω την επιστροφή των γενναίων αυτών ανδρών και γυναικών στην πατρίδα. Αλλά δεν θα υπάρξει βεβιασμένη αποχώρηση από το Ιράκ. Θα διαφυλάξουμε τα ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα. Μερικοί λένε ότι πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στα συμφέροντά μας και τις αξίες μας. Είναι λάθος. Επί προεδρίας μου, θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τη δημοκρατία και τους λαούς που αγαπούν την ελευθερία. Δεν θα επιτρέψουμε στο Ιράν, που διοικείται από έναν επικίνδυνο αρνητή του Ολοκαυτώματος, να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Στη Μέση Ανατολή, ο πιο αληθινός μας φίλος είναι το Ισραήλ, η μόνη πραγματική δημοκρατία στην περιοχή. Θα συνεργαστώ με τα Ηνωμένα Έθνη όπου είναι αναγκαίο, αλλά δεν θα τους επιτρέψω να εμποδίσουν την Αμερική να κάνει αυτό που πιστεύει ότι βοηθά την ασφάλειά της. Πάνω απ΄ όλα, πιστεύω στην καλοσύνη και τη δύναμη του αμερικανικού λαού. Οι λαμπρότερες ημέρες μας βρίσκονται μπροστά μας».

Το κείμενο αυτό το συνέταξε ένας αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», ο Γκίντεον Ράσμαν, ύστερα από επτά ημέρες παραμονής στην Ουάσιγκτον. Όπως γράφει, είναι ένα κείμενο που θα μπορούσε να εκφωνήσει οποιοσδήποτε υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές, είτε ανήκει στο Δημοκρατικό είτε στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Από τη Χίλαρυ και τον Ομπάμα μέχρι τον Τζουλιάνι και τον ΜακΚέιν, όλοι θέλουν να ενισχύσουν, όχι να συρρικνώσουν, τον αμερικανικό στρατό (η πρώτη θέλει να αυξήσει τη δύναμή του κατά 80.000 στρατιώτες). Όλοι συμφωνούν ότι η χώρα τους έχει δικαίωμα να πραγματοποιεί προληπτικές επιθέσεις στο πλαίσιο του «αγώνα κατά του τρόμου». Όλοι πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προωθούν τη δημοκρατία στον πλανήτη. Όλοι υποστηρίζουν το Ισραήλ. Όλοι μιλούν με σκληρά λόγια για το Ιράν. Κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει άμεση και πλήρης αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ. Κανείς δεν δέχεται ότι τα Ηνωμένα Έθνη δικαιούνται να περιορίσουν τη δράση της Αμερικής όταν πρόκειται για την εθνική της ασφάλεια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι πολιτικοί θα κυβερνούσαν με τον ίδιο τρόπο, επισημαίνει ο αρθρογράφος. Οι απόψεις τους για το αν πρέπει να βομβαρδιστεί το Ιράν διαφέρουν. Μετά την καταστροφή του Ιράκ, όμως, θα περίμενε κανείς από ορισμένους υποψηφίους να αμφισβητήσουν με πιο κατηγορηματικό τρόπο τις βασικές αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ματαίως θα το περίμενε. Σε μια προεκλογική περίοδο, κάτι τέτοιο είναι αδύνατον.

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com