[ Πρόσωπα ] Η ανθρώπινη φύση

«Αφηγούμαι το όνειρο ενός παιδιού που αρνήθηκε το βόλεμα στη ζωή του για να μετρήσει τον εαυτό του μέσα στον αληθινό κόσμο», λέει ο Σων Πεν για τη νέα ταινία που σκηνοθέτησε.

Στην ταινία «Ιnto the Wild» που παρουσίασε σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο, ο Πεν περιγράφει τι σημαίνει να είσαι ένας νεαρός Αμερικανός όταν η κουλτούρα και η δήθεν παγκοσμιοποιημένη ευημερία γίνονται πηγές αποξένωσης και αλλοτρίωσης και συνδυάζονται με κατάπτωση των αξιών. Έχει γράψει ο ίδιος και το σενάριο, το οποίο είναι βασισμένο σ΄ ένα βιβλίο που διαβάζουν όλα τα Αμερικανόπουλα και σε πολλές περιπτώσεις το μελετούν και στο σχολείο. «Οι θέσεις μου για τα ζητήματα και την πραγματικότητα παραμένουν αμετάβλητες, αλλά η ταινία μου “Ιnto the Wild” μιλάει από μόνη της και, αν εστιάσει κανείς στα θέματά της, θα καταλάβει τις επιλογές μου και τα “γιατί” που εξακολουθώ να θέτω στον εαυτό μου», λέει στην ιταλική «Κορριέρε» ο βραβευμένος με Όσκαρ 47χρονος ηθοποιός και σκηνοθέτης, που βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων εναντίον της κυβέρνησης Μπους και του πολέμου.

Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία ενός ιδεαλιστή νέου που λαχταρούσε τις περιπέτειες και τα ταξίδια. «Ο Κρίστοφερ Μακάντλες», λέει ο Πεν για τον ήρωά του, «ήταν ένα από τα πολλά προνομιούχα παιδιά της Αμερικής: εύπορη οικογένεια, κολέγιο… Επέλεξε όμως να ταξιδέψει, να γνωρίσει ανθρώπους μη ενταγμένους στο σύστημα και “on the road”. Ένας νέος Θόρο; Δεν ξέρω, αλλά στην αναζήτησή του ξαναβρήκα την ευαίσθητη, επικίνδυνη ισορροπία ανάμεσα στον Άνθρωπο και τη Φύση». Γεννημένος το 1968 στην Ουάσιγκτον, ο Κρίστοφερ Μακάντλες πέθανε (από πείνα ή από δηλητηρίαση) το 1992 σε μια έρημη τοποθεσία στην Αλάσκα, όπου είχε προσπαθήσει να ζήσει απ΄ ό,τι του προσέφερε η φύση.

«Ο Κρίστοφερ άφησε ένα ημερολόγιο, που έγινε δέκα χρόνια μετά μπεστ σέλερ από τον Τζον Κρακάουερ», εξήγησε ο Σων Πεν στο Τορόντο. «Με κατέκτησε από την πρώτη ανάγνωση, όμως η οικογένεια του παιδιού δεν ήταν ακόμη έτοιμη. Περίμενα και τους προσέφερα κάθε δυνατή εγγύηση, επειδή τα όνειρα, τα ιδανικά, τα λάθη, οι ελπίδες του γιου τους είναι και δικά μου. Ο Κρις διήνυσε χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων με το σακίδιό του, ένα βιβλίο για τη χλωρίδα, ένα σημειωματάριο, βρήκε καταφύγιο και φίλους στο Σλαμπ Σίτι της Καλιφόρνιας, μια πόλη στα όρια της ερήμου, κατοικημένη από περιθωριακούς σε αναζήτηση ψευδαισθήσεων. Η φυγή του δεν ήταν μια φιλόδοξη φυγή από μια κουλτούρα που απέρριπτε. Ήταν μια ριζοσπαστική επιλογή ζωής, ειρήνης, αρμονίας… Αγαπώ πολύ τα βιβλία του Τζακ Λόντον, του Τολστόι, τα ταξίδια του Θόρο, αυτών που επιλέγουν ανοικτούς δρόμους χωρίς βλέψεις εξουσίας και επιτρέπουν, ακόμη κι αν το τέλος τους είναι συχνά τραγικό, να καταλάβουμε την ανθρώπινη φύση».