«Οι Αμερικανοί είναι γεμάτοι οργή και φόβο»

Η Τζόντι Φόστερ πρωταγωνιστεί μπροστά στις κάμερες από την ηλικία των 3 ετών. Στην αρχή έπαιζε σε διαφημίσεις.

Μετά, το παιδί-θαύμα στράφηκε στον κινηματογράφο. Το 1976, όταν έπαιξε στον «Ταξιτζή» πλάι στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, είχε ήδη πείρα 10 χρόνων. Η εμφάνισή της εκεί την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό. «Ο Ταξιτζής είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην καριέρα μου».

Αυτές τις μέρες, κυκλοφορεί στην Αμερική η ταινία «Η γενναία» (Τhe brave one), στην οποία η Φόστερ υποδύεται έναν χαρακτήρα που μοιάζει πολύ με αυτόν του Ντε Νίρο.

Όταν χάνει τον άντρα της από επίθεση στο Σέντραλ Παρκ, η Φόστερ τρελαίνεται, αρπάζει ένα όπλο και αρχίζει να καθαρίζει κόσμο. Η Φόστερ ξέρει από τώρα πως οι θεατές της ταινίας θα πάρουν φωναχτά το μέρος της πρωταγωνίστριας στις σκηνές των φόνων.

«Είναι ντροπή, αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Οι ημιμαθείς που θα δουν μία σοβαρή ταινία θα αντιδράσουν έτσι.

Όπως είχαν κάνει και στην “Κατηγορούμενη” (με την οποία κέρδισε το πρώτο της Όσκαρ). Πήγα σε μία δημόσια προβολή εκείνης της ταινίας και δεν ξαναπήγα, γιατί χειροκροτούσαν στη σκηνή του βιασμού. Ήταν φρικτή εμπειρία. Και συνέβη επανειλημμένως σε όλη τη χώρα.

Αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις την αντίδραση του κοινού».

Η Φόστερ, πάντως, είναι αντίθετη με τις πράξεις της στο νέο της φιλμ κι εξηγεί μιλώντας στο περιοδικό «Εntertainment W eekly». «Πιστεύω πως κανένα όπλο δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια ενός ανθρώπου που σκέπτεται και αναπνέει. Οι Αμερικανοί είναι από τη φύση τους γεμάτοι οργή και φόβο. Και τα όπλα είναι μεγάλο μέρος της κουλτούρας μας. Ξέρω ότι είμαι τρελή και ότι αυτά θα έπρεπε να τα λέω μόνο στην Ευρώπη. Αλλά η βία διαφθείρει. Στο τέλος της ταινίας, η μεταμόρφωση της πρωταγωνίστριας είναι ολοκληρωτική:

«Ανάθεμά σας, θα σκοτώνω κόσμο με τα γυμνά μου χέρια».

Το δεύτερο Όσκαρ της, η Φόστερ το κέρδισε για τον ρόλο της πράκτορας του FΒΙ στην ταινία «Η σιωπή των αμνών».

Είχε μόλις κερδίσει το πρώτο βραβείο όταν δέχθηκε τον ρόλο, παρά τις συμβουλές του περίγυρού της για το αντίθετο: «Όλοι μου έλεγαν: “Γιατί κάνεις αυτήν την ταινία; Ο ρόλος είναι δευτεροκλασάτος. Ο Άντονι Χόπκινς πήρε τον καλό ρόλο κι εσύ μιλάς ελάχιστα”. Κι εγώ τους απαντούσα πως θα παίξω τον ρόλο όπως τον έχει γράψει ο σεναριογράφος και δεν πρόκειται να ανταγωνιστώ τον Χόπκινς. Μετά κέρδισα το Όσκαρ. Αυτό ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον μάθημα».