[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ποτίζοντας τις γλάστρες

Σαν να κοροϊδεύει ο δροσερός Σεπτέμβρης πίσω από τα κουρασμένα φυλλαράκια που περιποιούμαι στο μπαλκόνι. Σα να βγάζει τη γλώσσα ο γαλάζιος ουρανός με τα συμπαθητικά του συννεφάκια. Συνεργός των ανέμελων με τα κοστούμια που ζητάνε την ψήφο για να «συνεχίσουν τις μεταρρυθμίσεις». Δεν τρέχει τίποτα, κοιτάξτε κι ακούστε τα ίδια λόγια από τους ίδιους ανθρώπους.

Ποτίζω τις μικρές υπερπροστατευ- μένες γλάστρες που κατάφεραν να επιβιώσουν κι αυτό το καλοκαίρι και μου φαίνεται σαν ένα φάντασμα να πλανιέται στο βάθος του αθηναϊκού ορίζοντα. Είναι το φάντασμα του καπνού που δεν λέει να διαλυθεί. Με λίπασμα φθινοπωρινό και με νερό, με παραίτηση και πίκρα διασώζω τα μικρά φυτά. Τόση αδυναμία, να πρέπει να παραμείνουμε στην πόλη αυτή, να πρέπει να αφήσουμε την ιδεατή μας πατρίδα στη μοίρα της. Να μη μάθουμε άλλα για τους νεκρούς της φωτιάς, για τις καταστροφές, για τις ελπίδες, για τη μνήμη, για το παρελθόν και το μέλλον των χωριών. Α, ναι, η τηλεόραση δείχνει κάθε τόσο σκηνές από τη μάχη με τις φλόγες, συμπυκνωμένες, μονταρισμένες, σαν ψεύτικες, με μουσική πολύ δραματική να συνοδεύει, κάτι σαν Βαλκυρίες ή Ζαρατούστρα, κάτι μοιραίο και βαρύ, αλλά δεν αποκαθιστά τη χαμένη επαφή με τα καμένα.

Καμένη η επαφή με τα χαμένα. Μοιάζει κι αυτό το ταινιάκι να κοροϊδεύει, μήπως ήταν όλα σκηνοθεσία; Μήπως το κάνανε για να του βάλουν μουσική πολύ δραματική, ρομαντική, εξπρεσιονιστική; Τόση αδυναμία αυτές οι γλάστρες, τόση ειρωνεία, τόση αδυναμία κι αυτή η πολιτική, τόση ελαφρότητα, τόση αμηχανία. Ντρέπομαι για τις γλάστρες, ντρέπομαι για το ταινιάκι, ντρέπομαι πιο πολύ γι΄ αυτά που λένε οι «αρμόδιοι». Ξεπερνώ τη ντροπή για τις γλάστρες, κλείνω την τηλεόραση.