«Η καλύτερη γραφή είναι με εικόνες»

«Είμαι ενθουσιασμένος» είναι τα πρώτα λόγια του Ίαν ΜακΓιούαν σε όποιον τον πλησιάζει για μια συνέντευξη αυτό τον καιρό. Και πώς να μην είναι άλλωστε ο Βρετανός συγγραφέας, όταν όχι μόνο τόλμησε να αφήσει το έργο του «Εξιλέωση» να μετατραπεί σε κινηματογραφικό σενάριο- ρίσκο που του βγήκε σε καλό, καθώς η ταινία σήκωσε την αυλαία στην κινηματογραφική μόστρα τής Βενετίας και έκλεψε την παράσταση με πρωταγωνίστρια την Κίρα Νάιτλι- αλλά βλέπει το όνομά του για μια ακόμη φορά στον τελικό κατάλογο των υποψηφίων για το κύρους βρετανικό λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ, με αφορμή το μυθιστόρημά του «Στην ακτή». Και μπορεί μεν να είχε κερδίσει τη διάκριση το 1998 για το «Άμστερνταμ», αλλά και σε μια δεύτερη φορά, όταν μάλιστα το έπαθλο συνοδεύεται και από επιταγή 75.000 ευρώ, δεν θα έλεγε όχι.

«Είναι πολλά εκείνα που με έχουν κάνει να αισθάνομαι ενθουσιασμένος με την ταινία», λέει ο 59χρονος συγγραφέας. Και εξηγεί: «Πρώτα απ΄ όλα ότι οι ήρωες του βιβλίου μου έμειναν ανέπαφοι, παρ΄ όλο που αρνήθηκα να υπογράψω το σενάριο, διότι είχα αναλάβει νέες υποχρεώσεις. Το ίδιο έγινε και με τη δομή του μυθιστορήματος, κάτι που ήταν βασικό, καθώς χειρίζομαι τις ιστορίες μου με αρχιτεκτονικούς όρους. Και ξέρετε, το να διηγείσαι τις σκέψεις των ανθρώπων είναι πολύ πιο εύκολο σε ένα βιβλίο απ΄ ό,τι σε μια ταινία. Αυτήν ακριβώς τη δουλειά έκαναν άψογα τόσο ο θεατρικός συγγραφέας Κρίστοφερ Χάμπτον, που έγραψε το σενάριο, όσο και ο σκηνοθέτης Τζο Ράιτ. Και βεβαίως να επισημάνω πως οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Ειδικά η πιτσιρίκα που υποδύεται την ηρωίδα σε ηλικία 13 ετών είναι εκπληκτική».

Η επιτυχία της μεταφοράς από το χαρτί στη μεγάλη οθόνη όμως, δεν οφείλεται αποκλειστικά στους συνεργάτες του Ίαν ΜακΓιούαν. «Είμαι ένας συγγραφέας που διηγούμαι με εικόνες. Οι λέξεις πρέπει να μπορούν να υπογραμμίζουν στον αναγνώστη μια πολύ καθαρή εικόνα. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να γράφεις», αποκαλύπτει ο συγγραφέας.

Και όσο για τα μελλοντικά του σχέδια; «Δουλεύω για μια όπερα μαζί με έναν παλιό μου φίλο, τον συνθέτη Μάικλ Μπέρκλεϊ, με τον οποίο πριν από χρόνια είχα συνεργαστεί στο ορατόριο “Ή θα πεθάνουμε;”. Η υπόθεση έχει να κάνει με μια σεξουαλική εμμονή, που έχει ως αφορμή και έμπνευση το φινάλε του Ντον Τζιοβάνι».