[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δεν είχα παπούτσια

Είναι μυστήρια η επίδραση που έχουν στο μυαλό μας τα γένη των ονομάτων. Ας πούμε η Νέδα. Στην αρχή δεν πιστεύεις ότι αν και ποτάμι είναι γένους θηλυκού. Το διορθώνεις μέχρι να σε διορθώσουν οι πιο σίγουροι: λες, ο Νέδας, όχι σου λένε, η Νέδα.

Συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει άλλο ποτάμι με θηλυκό όνομα, που θα μπορούσε να είναι και αρσενικό εδώ που τα λέμε. Τι σημασία έχει όμως; Δεν μπορεί, κάτι θα κρύβει αυτή η διαφορά, σκέφτηκε η συντροφιά των περιπατητών το καλοκαίρι, και αποφάσισε να επισκεφτεί τη Νέδα. Γιατί άραγε να είναι αρσενικού γένους τα ποτάμια, από τον Δούναβη μέχρι τον Γάγγη κι από τον Μισισιπή μέχρι τον Ευρώτα, και τούτο εδώ γιατί να είναι θηλυκού;

Πέρα από το περπάτημα μέσα στο νερό θα ανακάλυπτε κάτι βαθύτερο, πίστεψε η παρέα, που έχει να κάνει με την ουσία της έννοιας ποτάμι, της έννοιας νερό ή κάτι παρεμφερές τέλος πάντων. Ήθελα να πάω κι εγώ, αλλά μου είπαν ότι δεν είχα κατάλληλα παπούτσια. Θα μπαίναμε μέσα στο ποτάμι, θα κολυμπούσαμε, ύστερα θα βγαίναμε και θα περπατούσαμε, θα βρέχονταν τα ρούχα μας, θα κολλούσαν επάνω μας, θα πατούσαμε σε μουσκεμένες σόλες. Δεν πήγα. Είπα, άλλη φορά, να πάρω τον κατάλληλο εξοπλισμό. Κι έτσι δεν είδα τη Νέδα πριν καούν οι δυο όχθες της, γιατί κυλάει στο βάθος ενός στενού φαραγγιού και μπόρεσε εύκολα η φωτιά να το περάσει. Κι αυτοί που την πέρασαν, βρεγμένοι, μουσκεμένοι, κουρασμένοι κι ευτυχισμένοι για κάμποσες μέρες μετά, αναρωτιούνται τώρα τι μπορούν να κάνουν με το βαθύτερο νόημα του ποταμού που ανακάλυψαν, πώς να το απαρνηθούν και πώς να το ξεχάσουν; Πώς να αξιοποιήσουν την αποκάλυψη της ουσίας που είχε το θηλυκό γένος; Πώς να την εκσυγχρονίσουν και να την προσαρμόσουν στα νέα δεδομένα;