Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Δυσπιστία για το μέλλον

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ συντελούνται στην ελληνική ύπαιθρο. Οι αγρότες εγκαταλείπουν μαζικά την καλλιέργεια, παραγωγικές δραστηριότητες οδηγούνται προς εξαφάνιση, η ύπαιθρος φτωχαίνει, ο παραδοσιακός γεωργικός ιστός χάνεται. Οι παραγωγοί καπνών, ζαχαρότευτλων και βαμβακιού αποσύρονται πριν από την ώρα τους, επηρεασμένοι από σειρά παραγόντων όπως η αποσύνδεση των κοινοτικών ενισχύσεων από την παραγωγή, η συνεχής αύξηση του κόστους παραγωγής και η πολύ μεγάλη μείωση των τιμών. Όποιος αυτό τον καιρό ταξιδεύει στην ύπαιθρο διαπιστώνει την υποχώρηση, νιώθει τη δυσπιστία για το μέλλον που απλώνεται παντού. Θα μπορούσε άραγε να ήταν διαφορετικά για τη γεωργία που επί δεκαετίες επιβίωσε χάρη στις πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις; Ναι είναι η απάντηση. Αν είχε υπάρξει πρόνοια για την αντιμετώπιση των νέων συνθηκών από την κυβέρνηση, αν είχε αρχίσει η αναδιάρθρωση των καλλιεργειών που παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις της βρίσκεται στα χαρτιά. Όλα αυτά συνέβησαν επί των ημερών μιας κυβέρνησης η οποία κέρδισε την ψήφο των αγροτών υποσχόμενη λαγούς με πετραχήλια. Είχε πείσει το 2004 ο Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής τους αγρότες ότι θα εγγυηθεί για το εισόδημά τους, μάλιστα ότι θα παρευρίσκεται ο ίδιος στα Συμβούλια των Υπουργών Γεωργίας και ότι θα διαπραγματεύεται προσωπικά με τις Βρυξέλλες.

Τριάμισι χρόνια μετά ο Πρωθυπουργός δεν έχει πατήσει ούτε σε ένα Συμβούλιο Υπουργών και μάλιστα ούτε καν συναντήσεις με τον αρμόδιο υπουργό κ. Μπασιάκο δεν είχε πριν από τα κρίσιμα Συμβούλια για τη διαμόρφωση μιας εθνικής στρατηγικής…