Λευκά δόντια

ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ Τζόνι ή μήπως Ρόμπι; Σπάω το κεφάλι μου αλλά μου είναι αδύνατον να θυμηθώ. Πάνε δυο- τρία καλοκαίρια που μου τον σύστησαν τα παιδιά των φιλενάδων μου και παραλίγο να μου πέσει το φρέντο από τα χέρια. «Πού χάθηκες» του είπαν κι αυτός τους έδωσε ασαφείς εξηγήσεις για την προσωρινή αποχή του από την παραθαλάσσια αγορά πειρατικών σιντί. Για κάποιον περίεργο λόγο προτιμούσε να βγαίνει για δουλειά μόνον το βραδάκι.

Ο γλυκομίλητος Νιγηριανός, που είχε γίνει φίλος με τα καλά παιδιά της μεσοαστικής οικογένειας, είχε σταθερή πελατεία ακόμη και μέσα στον δικηγορικό σύλλογο της πόλης. Μάλιστα…

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ μια συστοιχία από κατάλευκα δόντια σαν κι αυτά που υπαινίσσεται στο αριστούργημά της η Τζέιντι Σμιθ, και με πολύ ωραία αγγλικά μου χάρισε μια θερμή χειραψία χωρίς ωστόσο να στρωθεί στην καρέκλα που του πρότειναν οι πιτσιρικάδες. Παρά τις μεταξύ τους οικειότητες, ήξερε καλά ποια είναι η θέση του. Με την ίδια αξιοπρέπεια αντιμετώπισε και τις αναδουλειές της σεζόν. «Τώρα πια προτιμούν Έλληνες ή λευκούς μετανάστες», μας είπε, αποχαιρετώντας για πάντα την επισφαλή απασχόληση ως «πόρτα» στα νυχτερινά μαγαζιά. Ο Τζόνι ή Ρόμπι, που στην πατρίδα του ήταν αθλητής μεσαίων βαρών, μάζεψε το σακ βουαγιάζ με την πραμάτεια του και συνέχισε τη γύρα του στα τραπεζάκια.

Ευτυχώς που θυμήθηκα ότι ο δικός μου υπήρξε κάποτε αθλητής, άρα ήταν αδύνατον να πηδήξει από τόσο χαμηλό ύψος και να μείνει στον τόπο…

Η ΕΙΔΗΣΗ για τον φρικτό θάνατο του Νιγηριανού πωλητή σιντί σε καφετέρια της Καλαμαριάς δεν με βρήκε πάντως απροετοίμαστη. Ήταν θέμα χρόνου για την Αστυνομία να κάνει τον πρώτο «τσαμπουκά» με άκακους Αφρικανούς των οποίων η «εγκληματικότητα» περιορίζεται στα πειρατικά δισκάκια, δηλαδή σιγά τα ωά…

Ας με συγχωρέσουν οι δισκογραφικές και τα σωματεία αλλά μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι «η πειρατεία σκοτώνει την μουσική». Παρεκτός κι αν λογαριάσουμε σαν «μουσική» το προϊόν που κατ΄ εξοχήν βγαίνει στην «πειρατεία». Κάτι τζιγκλάκια δηλαδή, κατεβασμένα από το Ίντερνετ στα οποία ο «συνθέτης» προσθέτει μερικά νταπαντούπ, η αοιδός μερικά κουνήματα και το αφεντικό του μαγαζιού κάμποσα εικοσάευρα το κεφάλι.

ΑΦΟΥ ΕΥΤΕΛΙΣΑΝ τόσο την ελληνική μουσική γιατί λοιπόν διαμαρτύρονται που πουλιέται στην ξεφτίλα; Ψάξτε ένα- ένα τα πειρατικά ευπώλητα κι ύστερα ελάτε να συζητήσουμε για ποιο λόγο ανάμεσά τους δεν βρίσκεται ούτε ένας Χατζιδάκις ούτε ένας Σαββόπουλος. Κατά μια έννοια μάλιστα, η πειρατεία των σιντί λειτουργεί σαν τιμωρία, κι αν δεν υπήρχε έπρεπε κατεπειγόντως να εφευρεθεί ώστε να εξομαλυνθεί κάπως το πράγμα. Τώρα, αν από το συγκεκριμένο αλισβερίσι βγαίνουν και τίποτα ψιλά για να ζήσει ο Ρόμπι, ή Τζόνι, ή Τόνι, τόσο το καλύτερο.