Συνέντευξη

«Μικρός κοιμόμουν με τη Μέριλιν»

Κοιμόταν με τη Μέριλιν από παιδί! Τι να κάνω κι εγώ; Σκανδαλοθηρώ! Όχι πως είναι ψέμα αυτό, αλλά πάνω απ΄ όλα και πριν απ΄ όλα το όνομα Στράσμπεργκ είναι ταυτισμένο με Μάρλον Μπράντο, Τζέιμς Ντιν, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ντάστιν Χόφμαν, Αλ Πατσίνο.

Το τηλέφωνο του Τζον Στράσμπεργκ, υιού του θρυλικού Λι Στράσμπεργκ, αρχιερέα του Αctor΄s Studio, από το οποίο προέκυψε η αφρόκρεμα του american cinema με επικεφαλής το ιερό τέρας Μάρλον Μπράντο, το εξασφάλισα από τον Χρήστο Σπυριδάκη. Τον άνθρωπο που μαζί με την αδελφή του Φανή- μαθήτρια του Τζον στη Γαλλία- οργανώνουν τα σεμινάρια της Cova Νostra productions, στα οποία από Δευτέρα 27 Αυγούστου θα παραδίδει τις γνώσεις και τις εμπειρίες του ο Τζον. Τι να σας πω; Την ώρα που σχημάτιζα τον αριθμό της Νέας Υόρκης αισθανόμουν ταραχή. Ο τύπος από μικρός αποκοιμιόταν στο κρεβάτι της Μέριλιν. Το επιβεβαίωσε ο ίδιος: «Πρέπει να είμαι ο μόνος άντρας στον κόσμο που έχει κοιμηθεί τόσες φορές με τη Μέριλιν, χωρίς να κάνει τίποτα μαζί της»! Το πρώτο πράγμα που μου ΄ρθε να τον ρωτήσω ήταν: «Μ΄ αυτή τη θεογκόμενα να παίζεις κούκλες; Πώς μπόρεσες;», αλλά στον δρόμο το άλλαξα.

«Ναι, είχα έρθει στην Ελλάδα και επισκέφτηκα με τον πατέρα μου τους Δελφούς στις αρχές του ΄60. Εκεί συναντήσαμε τον διευθυντή του Εθνικού, αλλά δεν θυμάμαι το όνομά του» (ο Μινωτής θα ήταν, σκέφτηκα, αλλά έλειπε ο Γιώργος Σαρηγιάννης για να τον ρωτήσω).

ΙΝFΟ

Για συμμετοχή στα σεμινάρια του Τζον Στράσμπεργκ από 27 Αυγούστου επικοινωνήστε στα τηλέφωνα 210-8236.691
και 6945114357.

Με δυο λόγια, για να καταλάβουν ακόμα και τα τούβλα, τι ακριβώς ήταν η «μέθοδος» του Αctor΄s studio;

(Αν και 66 ετών, η φωνή του κρυστάλλινη, σαν ραδιοφωνική). Ο απόλυτος έλεγχος των συναισθημάτων του ηθοποιού. Με το μυαλό να ελέγχεις τα πάντα.

Από τον Στανισλάφσκι; Μείγμα Στανισλάφσκι με Στράσμπεργκ. Μεγάλη η προσφορά τους, αλλά μέχρι εκεί. Ο ηθοποιός μετατρέπεται σε μηχανάκι. Η Ζωή είναι μέσα στο μυαλό. Όλα ελέγχονται από εκεί. Αυτοματοποιημένη μηχανή.

Η δική σου; Δεν έχω μέθοδο. Κάθε ηθοποιός με τη δική του προσωπικότητα. Εγώ απλώς προσπαθώ να κουρδίσω τη δημιουργικότητα και τον αυθορμητισμό του.

Ποιος κατά τη γνώμη σου είναι ο ζωντανός ορισμός της «μεθόδου»;

Ο Ντάστιν Χόφμαν. Ο Μπράντο; Ο Μάρλον εκπαιδεύτηκε κοντά στη Στέλα Άντλερ.

Μα δεν είναι το ίδιο πράγμα; Λάθος. Το Αctor΄s Studio ακολουθούσε μια συγκεκριμένη πορεία, αλλά κάθε καθηγητής είχε τη δική του μέθοδο. Η Στέλα, λόγου χάριν, δούλευε με εργαλείο τη φαντασία. Λάθος, επίσης, που ο κόσμος εκλαμβάνει το Αctor΄s Studio ως σχολή και όχι σαν κίνημα. Πολλοί φοίτησαν με διαφορετικούς δασκάλους και όχι με την ίδια μέθοδο.

Και η διαφορετικότητα του υιού Στράσμπεργκ; Πρώτον, δεν υπάρχει συνταγή. Δεύτερον, όσο περισσότερο εμβαθύνεις στο έργο τόσο καλύτερα για την παράσταση. Τρίτον, πρέπει να μπει στη θέση του άλλου. Του ήρωα.

Μερικά ονόματα διασήμων από τη λίστα των μαθητών σου;

Όχι, δεν μπορώ να πω. Απεχθάνομαι τις λίστες. Τους δασκάλους που εκλαμβάνουν τα ονόματα ως εμπόρευμα.

Κανένα όνομα; Ο Στιβ Μπουσέμι. Τον αναφέρω επειδή με αναφέρει.

Επειδή κάπου διάβασα ότι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο συνηθίζει να προπονείται συχνά μαζί του, πέταξα έτσι, τάχα μου τυχαία, το όνομά του.

«Μεγάλο, πολυδιάστατο ταλέντο ο Μπόμπι. Ο πιο ταλαντούχος της γενιάς μου», σχολίασε. Η Μέριλ Στριπ; Very wonderful. Ο μόχθος που κατέβαλε προκειμένου να μάθει να παίζει κωμωδία είναι αξιομνημόνευτος. Τα κατάφερε.

Πολ Νιούμαν; Σπουδαίος, αρκεί να μην ήταν αναγκασμένος να παίζει τον ωραίο. Κοίτα, δεν υπάρχει ένας τρόπος, αλλά πολλοί. Κάθε ηθοποιός είναι διαφορετικός. Και πρέπει να συμφιλιωθείς με τη διαφορετικότητά σου. Ας πούμε, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Εξαιρετικός ηθοποιός. Του είναι αδύνατον να βγει από το πετσί τού ρόλου του. Είναι κακό αυτό; Πολλοί το λένε «νεύρωση», εμμονή, αρρώστια. Εγώ διαφωνώ. Η ίδια αρρώστια συμβαίνει με ανθρώπους που παθιάζονται μ΄ αυτό που κάνουν. Ο Μπράντο για τον κόσμο δεν είναι ο άνθρωπος Μπράντο, αλλά ο Κοβάλσκι («Λεωφορείον ο πόθος») και ο Ντον Κορλεόνε (Νονός). Ο ρόλος είναι μέρος της προσωπικότητάς του. Εντελώς φυσικό. Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να είναι πετυχημένοι παρά αληθινοί.

Με μια λέξη; Ιn a moment of inspiration you can΄t say where the actor ends and the character begins.

Που πάει να πει, πάνω στον οίστρο της έμπνευσής του, ένας ηθοποιός είναι τόσο καλός ώστε δεν μπορεί να ξεχωρίσεις τον άνθρωπο από τον ρόλο του!


«Χωρίς ρίσκο και φαντασία»

Του ζητάω συγγνώμη που καταφεύγω στις ερωτήσεις για τους stars, αλλά χωρίς αυτούς κανείς δεν πρόκειται να μας διαβάσει. Με κατανόηση, απαντά: «Γράψε ότι κυκλοφορούσα ανάμεσά τους. Από τη Μέριλιν μέχρι την Τζεραλντίν Πέιτζ και τον Καζάν». Α, αυτός κάνει τζιζ, ήταν προδότης… Πέρα από την πολιτική, μεγάλος καλλιτέχνης. Πάντα είχα τη διάθεση να τον μεθύσω και να τον ρωτήσω: «Ελάιας, τι ακριβώς είπες στην επιτροπή αντιαμερικανικών ενεργειών;». (Τα ξέρασε όλα- είπα από μέσα μου και προχώρησα στο παρασύνθημα) Και σήμερα; Δεν νομίζω ότι τα σημερινά επιτεύγματα της υποκριτικής στον κινηματογράφο έχουν το μέγεθος της δεκαετίας του ΄50 και του ΄60. Εξαιρετικοί ηθοποιοί, αλλά οι ερμηνείες τους very correct. Όπως λέμε politically correct; Ακριβώς. Πολύ καλές, αλλά σπανίως προσωπικές. Χωρίς ρίσκο και φαντασία. Η διαφορά ανάμεσα στο παρελθόν και το σήμερα είναι απλή. Τότε προσπαθούσαν να παίξουν real (αληθινά). Σήμερα παίζουν natural (φυσικά). Εννοείς νατουραλιστικά; Περίπου.
Ανάμεσα στα ιερά τέρατα

Γιος του Λι και της Πόλας Στράσμπεργκ, το θέατρο μόνιμη κατοικία του, το Αctor΄s Studio μόνιμο σχολειό του και τα ιερά τέρατα του Χόλιγουντ η καθημερινή του παρέα. Μεγαλώνοντας, διαφοροποιήθηκε από τη «Μέθοδο» του πατέρα του, πιστεύοντας στη φαντασία και την προσωπική δημιουργικότητα του ηθοποιού. Άρχισε την καριέρα του το 1962 ως βοηθός διευθυντή σκηνής και την ίδια χρονιά ως βοηθός του Ελία Καζάν στις «Ευμενίδες». Δύο χρόνια αργότερα κάνει το ντεμπούτο του στο θέατρο, από το 1964 αναλαμβάνει τη διεύθυνση σκηνής του Αctor΄s Studio και από το 1975 είναι γενικός διευθυντής στο «Lee Strasberg Τheatre Ιnstitute». Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του «Αccidentally, on purpose» (Τυχαίως, σκόπιμα), διακρίνεται η κινητήρια δύναμη της ζωής του. Το Πάθος!