Γνώμη

Το φαινόμενο Σεβίλλη

Το ποδόσφαιρο είναι όπως η μόδα. Αλλάζει εικόνα συχνά, ενώ οι σύλλογοι που χαράσσουν τους νέους δρόμους, είτε λόγω της πρωτοποριακής αγωνιστικής ταυτότητάς τους είτε λόγω της εν γένει δομής τους, χαρακτηρίζουν την κάθε εποχή. Από τη Χόνβεντ του Πούσκας, την Ίντερ του Χερέρα, τη Λίβερπουλ του Πέισλι, τον Άγιαξ του Μίχελς και αργότερα του Φαν Γκάαλ, τη Μίλαν του Μπερλουσκόνι και την Τσέλσι του Αμπράμοβιτς, έχουμε φτάσει αισίως στη Σεβίλλη του Χουάντε Ράμος. Το σύνολο που εντυπωσίασε με την απλότητα και την ταχύτητά του στο ματς με την ΑΕΚ, είναι ίσως η μοναδική ομάδα που τα παθήματα του παρελθόντος τής έγιναν μαθήματα. Η είσοδος στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ δεν αποτελεί για τη Σεβίλλη «οικονομική ανάσα», όπως συμβαίνει σχεδόν με όλους τους άλλους συλλόγους. Αποτελεί επιστέγασμα των προσπαθειών μίας ομάδας ανθρώπων που έχει την ικανότητα να διαβλέπει τις εξελίξεις πριν αυτές συντελεστούν.

Την τελευταία τριετία στα ταμεία της Σεβίλλης εισέρευσαν 85 εκατ. ευρώ μόνο από την πώληση τριών παικτών, των Ρέγιες, Μπαπτίστα και Σέρχιο Ράμος. Το ποσό θα ξεπεράσει τα 120 εκατ. ευρώ όταν θα προστεθούν τις επόμενες ημέρες και τα χρήματα από την πώληση του Ντάνιελ Άλβες.

Και οι τέσσερις αυτοί παίκτες είχαν έρθει στην ομάδα με κάτι λιγότερο από 2,5 εκατ. ευρώ!

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι τα ποσά που κερδίζουν οι Σεβιγιάνοι αλλά το γεγονός ότι εμφανίζονται κάθε φορά και πιο δυνατοί μετά από κάθε παραχώρηση παίκτη. Το να πουλάς είναι εύκολο (ρωτήστε και τον Ολυμπιακό για την υπόθεση Καστίγιο). Το δύσκολο είναι να αντικαθιστάς αυτούς που φεύγουν με καλύτερους παίκτες και να μένουν και χρήματα στα ταμεία…