«Αξίζω την εμπιστοσύνη σας»

Την άρνηση της Πολιτείας να του δώσει τη… χάρη που δεν του έκανε η ζωή, αντιμετώπισε με συντριβή ο 28χρονος σήμερα Γιάννης Κολόβης, τραγικός πρωταγωνιστής ενός δράματος που εκτυλίχθηκε πριν από εννέα χρόνια σ΄ ένα δυάρι, στου Ζωγράφου.

Ευελπιστώντας σε ένα καλύτερο μέλλον, ο Γιάννης Κολόβης υπέβαλε πέρυσι αίτηση προς το Συμβούλιο Χαρίτων προκειμένου να διαγραφεί από το ποινικό του μητρώο η ποινή που του έχει επιβληθεί από το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας και να αρθούν οι συνέπειες της καταδίκης του, ώστε να αποδοθεί και τυπικά «λευκός» στην κοινωνία.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ωστόσο, υιοθετώντας την αρνητική εισήγηση του αρμοδίου συμβουλίου, απέρριψε το αίτημα του

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ

Το 1998 στα 16 του αφαίρεσε τη ζωή του πατέρα του, για να προστατεύσει τη μητέρα του που δεχόταν για πολλοστή φορά επίθεση

νεαρού, του οποίου η ιστορία είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη τον Φεβρουάριο του 1998, όταν αφαίρεσε με ένα σφυρί τη ζωή του πατέρα του, για να προστατεύσει τη μητέρα του την ώρα που, για πολλοστή φορά, προσπαθούσε απεγνωσμένα να αποκρούσει τις άγριες διαθέσεις του συζύγου της. Σκηνές βίας διαδραματίζονταν συχνά στο μικρό διαμέρισμα όπου ζούσε η οικογένεια, με μάρτυρες πάντα τον Γιάννη και τον 10χρονο τότε αδελφό του. Το βράδυ εκείνο, ο νεαρός μαθητής άκουσε τις στριγγλιές της μητέρας του και έτρεξε στο υπνοδωμάτιο. Εκεί αντίκρυσε ένα φρικτό θέαμα. Τον πατέρα του να έχει κλείσει με το χέρι το στόμα της μητέρας του και να προσπαθεί να τη βιάσει.

«Ήμουν σίγουρος ότι θα την έπνιγε», είχε πει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο, εξαντλώντας τη μεγαλοθυμία του, του είχε επιβάλει ποινή κάθειρξης 8 ετών, αφήνοντάς τον ελεύθερο έως την εκδίκαση της έφεσης. Και το Εφετείο όμως, όπως άλλωστε και η κοινή γνώμη, αλλά και οι συγγενείς, οι καθηγητές και οι συμμαθητές του, συμμερίστηκε το δράμα του παιδιού, που από θύμα της ζωής, μέσα σε μια στιγμή έγινε θύτης. Έτρεξε στην κουζίνα, βρήκε το σφυρί και άρχισε να χτυπάει τον πατέρα του για να τον απομακρύνει από τη μητέρα του. Ένα χτύπημα όμως στο κεφάλι στάθηκε μοιραίο.

Το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας μείωσε κι άλλο την ποινή του, επιβάλλοντάς του τελικά φυλάκιση τριών ετών με αναστολή. Τα χρόνια που ακολούθησαν ο Γιάννης δικαίωσε όσους πίστεψαν στο ήθος του. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως «τεχνικού αυτοκινήτων», πήρε δίπλωμα στα Αγγλικά και εργάστηκε σε εταιρεία ως βοηθός μηχανικού. Το 2005 απολύθηκε από την εταιρεία λόγω περικοπών.

Σήμερα, εννέα χρόνια μετά, ο Γιάννης δεν επιδιώκει να σβήσει ό,τι έγινε, αλλά να αποστιγματιστεί τυπικά, ώστε να μπορέσει να διεκδικήσει μια θέση στον… ήλιο. Να εργαστεί, να βοηθήσει την οικογένειά του, που δεν έχει άλλους πόρους.

«Θέλω να αποδείξω σε όλους όσους πίστεψαν σε μένα, δικαστές, καθηγητές, συμμαθητές, απλούς ανθρώπους θεατές του οικογενειακού μου δράματος, ότι είμαι άξιος της εμπιστοσύνης τους, της συμπαράστασής τους. Να βοηθήσω την οικογένειά μου, η οποία βρίσκεται σε οικονομική κρίση και κάθε μήνα ενισχύεται από το ενοριακό φιλόπτωχο ταμείο του Αγίου Θεράποντος Ζωγράφου», έλεγε στην αίτησή του.


«Δεν μπορεί να ζήσει με το στίγμα»

Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ της αίτησης χάριτος πάντως δεν πτόησε τον Γιάννη Κολόβη. Θα επανέλθει με νέα αίτηση, όπως δηλώνει ο δικηγόρος του Κώστας Καπελάκης, ο οποίος εκφράζει την απορία του για την αντιμετώπιση που επιφύλαξε η Πολιτεία στον 28χρονο. «Η δυνατότητα της άρσης των συνεπειών της ποινής, η οποία παρέχεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από το Σύνταγμά μας (άρθρο 47), αποτελεί έκφραση της υψηλής ανθρωπιστικής αντίληψης από την οποία διαπνέεται όλο το Σύνταγμά μας και ως τέτοια θεσπίστηκε για να εφαρμόζεται. Εάν δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπως του Γιάννη, τότε πραγματικά, είναι απορίας άξιον ποια είναι η πρακτική αξία της συγκεκριμένης συνταγματικής διάταξης;».

Και καταλήγει: «Ο Γιάννης θα επανέλθει με νέα αίτηση, όπως δικαιούται. Ευχόμεθα όλοι, ότι αυτήν τη φορά θα του δοθεί η δυνατότητα να νιώσει ίσος προς όλους τους συνομηλίκους του και να διεκδικήσει, επί ίσοις όροις, ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά του και αυτόν. Η ελληνική Δικαιοσύνη έδωσε στον Γιάννη την ευκαιρία να ζει ελεύθερος, δυστυχώς όμως η ελληνική Πολιτεία δεν του έδωσε την ευκαιρία να ζήσει αξιοπρεπώς, με αποτέλεσμα να προσπαθεί μετά δυσκολίας και με ευκαιριακές απασχολήσεις να συντηρήσει την οικογένειά του».