«Τραγουδάμε για τη δική μας ελεύθερη Κούβα»

Η Κούβα είναι πάντα στην καρδιά του. Και το δείχνει με κάθε τρόπο ο ηθοποιός Άντι Γκαρσία. «Από τα 16 μου χρόνια είχα αρχίσει να κάνω συλλογή από δίσκους και μουσικές που ήταν για μένα τότε σκέτη μαγεία. Άκουγα τους ρυθμούς, έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν τον μουσικό κόσμο της Κούβας στη δεκαετία του ΄40 και του ΄50, με τα καμπαρέ της Αβάνας και τις ορχήστρες». Ο Γκαρσία στα 51 του χρόνια σήμερα (πρόσφατα τον είδαμε στο «Οcean΄s 13») γράφει και ο ίδιος μουσική. Μάλιστα, κάποιες από τις συνθέσεις του ακούστηκαν και στην ταινία «Αβάνα, η Χαμένη Πόλη», με την οποία έκανε και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο.

Τελευταία όλο και πιο συχνά εμφανίζεται στη σκηνή να «ζωντανεύει» με τους μουσικούς του τη δική του Αβάνα και να μιλάει με κάθε ευκαιρία γι΄ αυτό το πάθος του με την Κούβα και τις μουσικές της. «Μελετάω με σχολαστικότητα και αφοσίωση», λέει.

«Τους ρυθμούς, τις μελωδίες και τους μεγάλους δασκάλους». Για έναν από αυτούς, τον Ισραέλ Λοπέζ Κατσάο, ο Γκαρσία έχει κάνει την παραγωγή μιας ταινίας για τη ζωή του. Ίσως και η ζωή του ίδιου του Γκαρσία να προσφερόταν για ταινία.

Το 1961 οι γονείς του αποφασίζουν να αφήσουν την Κούβα και να εγκατασταθούν στο Μαϊάμι. Από εκεί και ώς το Χόλιγουντ, η διαδρομή ήταν δύσκολη και συναρπαστική. Ποτέ όμως, στ΄ αλήθεια ο ηθοποιός δεν ξέχασε την Κούβα πίσω του. «Επέστρεψα μόνο μια φορά, το 1995» λέει. «Στην αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο πήρα μέρος σε μια εκδήλωση για τη στήριξη Κουβανών προσφύγων». Πώς θα είναι η Κούβα μετά τον Φιντέλ Κάστρο; «Ελπίζω ότι η αρχική υπόσχεση της επανάστασης τελικά να πραγματοποιηθεί με τη δημοκρατία. Είχε ξεκινήσει σαν φιλελεύθερο πνευματικό κίνημα. Ο Κάστρο όμως πρόδωσε την επανάσταση», λέει ο ηθοποιός, μιλώντας στη «Ρεπούμπλικα» με την ευκαιρία της συμμετοχής του στο Φεστιβάλ του Σπολέτο. Εκεί ο Γκαρσία εμφανίζεται για να παίξει μουσική με το συγκρότημά του, τους CineSon Αll Star Βand. Τι παίζουν; «Σον και μάμπο, γκουαχίρα και μπολέρο».

Σάλσα; «Η σάλσαδιευκρινίζει ο Γκαρσία- δεν έχει σχέση με την Κούβα. Είναι όρος που δημιουργήθηκε στη Νέα Υόρκη προς το τέλος της δεκαετίας του ΄60. Ο Τίτο Πουέντε έλεγε:

“Εγώ δεν παίζω σάλσα, αλλά κουβανέζικη μουσική”. Και για εμάς που είμαστε μακριά από την Κούβα, είναι σαν να χαιρόμαστε και να ζούμε ό,τι αφήσαμε πίσω, την Κούβα των ονείρων μας».