Περηφάνια και προκατάληψη

ΕΙΧΑ ΦΤΙΑΞΕΙ από νωρίς το λοφάκι με τα βιβλία μου των διακοπών αλλά από κακό υπολογισμό ξέμεινα. Σαν τον Κώστα Σημίτη, που έκανε διάσημο τον κουρέα της Σίφνου από την αφροντισιά του να πηγαίνει διακοπές ακούρευτος, νά ΄μαι κι εγώ μπροστά στο μικρό βιβλιοπωλείο στις Καμάρες. Η αστακομακαρονάδα στην ταβέρνα καθυστερούσε, οπότε με έπαιρνε να διαλέξω με την ησυχία μου.

Άπλωσα το χέρι μου στο μυθιστόρημα της Ινδής Κίραν Ντεσάι «Η κληρονομιά της απώλειας» αλλά μια αόρατη σφαλιάρα ήρθε από το πουθενά να με κόψει πάνω στο καλύτερο.

Πάλι γυναίκα συγγραφέα θα διαβάσεις βρε ζώον; Τι σημασία έχει που της έδωσαν φέτος το Μπούκερ οι Εγγλέζοι; Λες και δεν ξέρουμε ότι και ο Σαίξπηρ ήταν «αδερφή»…

Το δραστικό κείμενο του Δημοσθένη Κούρτοβικ στο «Βιβλιοδρόμιο» για την επιρροή του γυναικείου αναγνωστικού κοινού στις πωλήσεις και στο λογοτεχνικό γούστο είχε προλάβει να καλλιεργήσει μέσα μου ενοχές, κι ας είχα αμέσως διαχωρίσει τη θέση μου από τις γυναίκες που τρελαίνονται, λέει, για την Τζέιν Όστεν αλλά αγνοούν παταγωδώς τον παγκόσμιο και αρσενικό συγγραφέα Τόμας Μαν.

Αre you talking to me?, είπα, υπολογίζοντας και στη συνηγορία των φιλενάδων μου, της Μιμής, της Κατερίνας και της άλλης Κατερίνας, πρωθιέρειες όλες τους στη μυστική λατρεία του Τόμας Μαν, παιδιόθεν. ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΚΟ, η αστακομακαρονάδα μού κάθησε στον λαιμό μαζί με ικανή ποσότητα άμμου που λίχνιζαν με λύσσα τα ξανθά πιτσιρίκια του διπλανού τραπεζιού κάτω από τη χαρακτηριστική σκανδιναβική γαϊδουριά της μαμάς τους. Εσείς φάγατε τον Μπέργκμαν, μού ήρθε να τους πω, αλλά ευτυχώς δεν ξέρω τη γλώσσα τους. Έτσι, όπως είχα το ζωνάρι μου λυμένο για καβγά αλλά κανείς από την παρέα δεν έδειχνε να τσιμπάει, πήρα τηλέφωνο ένα φίλο μου πεζογράφο και του την έπεσα χωρίς προλόγους.

Η ΣΙΩΠΗ από την άλλη άκρη του τηλεφώνου μού έδινε, νομίζω, τη συγκατάθεση να το πάω μακριά, ίσα με τον Φίλιπ Ροθ και τον αέναο διάλογό του με το «κάτω διάζωμα», με τον Τόμας Μαν ακόμη, που καίτοι «θεός» και όχι διάβολος όταν δεν είχε δουλειά γ…… τα παιδιά του. Γεγονός.

Και πριν ο φίλος μου προλάβει να βγάλει κιχ, άρχισα να τον χτυπάω αλύπητα, ξέρετε πού. Πάρε μια για τις χιλιάδες σελίδες που έχω διαβάσει με το νανούρισμα του πέους σας. Να κι άλλη μια για τη μαμά σας, να και για τη νιότη που δεν κοντοστάθηκε, να και για τη ζωή που δεν κάθησε σούζα πάρα έκανε η ρουφιάνα το δικό της. Να πλήξω τώρα ή να μπήξω τα κλάματα;

«Και δεν μου λες, βρε φίλε, ποια είναι η διαφορά σας από τις γυναίκες συγγραφείς και την εσωστρεφή, τη θηλυκή θεματολογία τους;».

Η φωνή στο ακουστικό είχε κάτι το αφοπλιστικό. «Έτσι είναι, αλλά εμείς, ρε γαμώ το, δεν πουλάμε» είπε και εγώ ανέλαβα τη μονομερή υποχρέωση να το γράψω.