ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΑΣΤΡΟΧΑΛΑΣΤΗΣ

Ενώ διάβαζα το μυθιστόρημα, αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που έσπρωξε τον Δημήτρη Μαμαλούκα να αφηγηθεί την ιστορία με τους τιμωρούς των βιαστών, να μπλέξει μέσα αστυνομικούς, δικαστές, νοικοκυρές, οι οποίοι ωστόσο έρχονται και απέρχονται, χωρίς να αναπτύσσονται, χωρίς να βγάζουν πουθενά, ούτε αυτοί ούτε η ιστορία στην οποία τους εμπλέκει.

Σύμφωνοι, μπορώ να υποθέσω ότι το κίνητρό του ήταν, αν όχι να ακυρώσει, τουλάχιστον όμως να τραυματίσει τον βασικό ήρωα του, τον Νικόλαο Μιλάνο, που γίνεται μπαλάκι ανάμεσα στους δύο συλλέκτες. Στο κάτω κάτω όμως, ο ήρωάς του και ανεπρόκοπος είναι και χαραμοφάης. Πόσο ακόμα να τον τραυματίσει; Εξάλλου, η δεύτερη ιστορία είναι τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά, ώστε η προσπάθεια του Δημήτρη Μαμαλούκα να συνδέσει τον Μιλάνο με τους βιαστές είναι εφάμιλλη με κάποιου υποθετικού συγγραφέα, που θα προσπαθούσε να συνδέσει τον Άρη Βελουχιώτη με τους Ταλιμπάν.

Καθώς διάβαζα το μυθιστόρημα και κάθε τόσο μια περιπέτεια των vigilantes ανέκοπτε τη συναρπαστική ιστορία με τη χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα και με έβγαζε από τα ρούχα μου, είχα όλο και πιο πολύ την αίσθηση ότι ο Δημήτρης Μαμαλούκας είχε εφεύρει επί τούτου ένα δεύτερο συγγραφέα και του είχε αναθέσει την αποστολή να χαλάει συστηματικά ό,τι ωραίο έγραφε ο ίδιος. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο δεύτερος συγγραφέας έχει και την ενοχλητική αδυναμία να «φιλολογίζει». Το κάνει μάλλον για να επιβεβαιώσει πόσο κακός συγγραφέας είναι αυτός που ανέλαβε να χαλάσει το μυθιστόρημα της χαμένης βιβλιοθήκης. Στο τέλος, ο δεύτερος συγγραφέας θριαμβεύει και βγαίνει από το μυθιστόρημα σαν μαστροχαλαστής του Δημήτρη Μαμαλούκα.

Δυστυχώς, το «ουκ εν το πολλώ το ευ» δεν ισχύει μόνο για τις περιουσίες αλλά και για την πεζογραφία.