[ Δρόμοι ]

Από τότε…
… που η Αλ Κάιντα εισέβαλε δυναμικά στη σκηνή, με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η δράση της συνοδευόταν από μιαν αδυναμία και ένα αίνιγμα. Παρά τις φιλοδοξίες της, δεν μπόρεσε ποτέ να εκπροσωπήσει ένα στρατιωτικό αρχηγείο, έστω και υπό διαμόρφωση. Επιπλέον, αντιπροσώπευε πάντα τις πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις του ισλαμικού κινήματος, που βρίσκονταν σε αντιπαράθεση με τον πυρήνα του κινήματος αυτού, τον συνδυασμό των Αδελφών Μουσουλμάνων του Καΐρου και των ουαχαμπιτών ουλεμάδων του Νετζντ, στη Σαουδική Αραβία. Η αδυναμία αυτή έχει τις ρίζες της στη διαφορετική κατάσταση που επικρατεί στην Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία.

Οι ηγέτες…
… των Αδελφών Μουσουλμάνων διδάχθηκαν από τα λάθη τους στη διάρκεια της νασερικής καταστολής και από τις επιτυχίες τους επί προεδρίας Σαντάτ και Μουμπάρακ, με αποτέλεσμα να απορρίψουν κάθε είδους λενινισμό και να επιλέξουν την αργή περικύκλωση του αιγυπτιακού λαϊκού κράτους. Αυτός ο ιστορικός συμβιβασμός με τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες της Αιγύπτου οδήγησε σε ρήξη στο εσωτερικό της οργάνωσης, με τον Αϊμάν Ζαουάχρι να αναλαμβάνει την ηγεσία της εξτρεμιστικής πτέρυγας. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, αντίθετα, δεν γνώρισε ποτέ την οδύνη των ρήξεων και της πολιτικής απομόνωσης.

Το αίνιγμα…
… προκύπτει ως αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας. Μέχρι ποιου σημείου συμβιβάζονται μεταξύ τους η αιγυπτιακή και η σαουδαραβική στρατηγική; Έκθεση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, στην οποία αναφέρεται ο Γάλλος πολιτικός αναλυτής Αλεξάντρ Αντλέρ με άρθρο του στη «Φιγκαρό», μιλά για επικείμενη διάσπαση της ηγεσίας της Αλ Κάιντα, ανάμεσα στον Μπιν Λάντεν και τον Ζαουάχρι. Η εισβολή του στρατού του προέδρου Μουσάραφ στο Κόκκινο Τζαμί του Ισλαμαμπάντ, που υποστηρίχθηκε με θέρμη από την εξόριστη Μπεναζίρ Μπούτο, συνιστά σοβαρή στρατηγική ήττα για την Αλ Κάιντα. Η δράση της δεν είχε ποτέ ώς τώρα εμποδιστεί πραγματικά από τις πακιστανικές αρχές. Στην υπόθεση αυτή δεν πρέπει να υποτιμηθεί και η πίεση της Κίνας στον Πακιστανό πρόεδρο, μετά την εξόντωση από τους τοπικούς Ταλιμπάν ενός δικτύου πρακτόρων του Πεκίνου.

Το Πακιστάν…
… έχει ανάγκη την Κίνα, μοναδικό στρατηγικό αντίβαρο στις αμερικανο-ινδικές πιέσεις. Οι «Άραβες», δηλαδή τα στελέχη της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων με επικεφαλής τον Μπιν Λάντεν, δεν θέλουν τη ρήξη ούτε με τον πακιστανικό στρατό και τον Κινέζο σύμμαχό του ούτε με τη σκληρή και αντιαμερικανική πτέρυγα του σαουδαραβικού κράτους. Το αντίθετο ακριβώς επιθυμεί ο Ζαουάχρι, που έχει οργανώσει ήδη δύο σοβαρές απόπειρες δολοφονίας του προέδρου Μουσάραφ. Στο πλευρό του βρίσκονται οι εξτρεμιστές της Κεντρικής Ασίας, που μάχονται κατά του κινεζικού καθεστώτος, και ορισμένες ένοπλες οργανώσεις του Πακιστάν που έχουν δυσαρεστηθεί από τον Μουσάραφ επειδή τις εγκατέλειψε στην υπόθεση του Κασμίρ. Στο Ιράκ, μετά τον θάνατο του Ζαρκάουι που ήταν αντίπαλος του Ζαουάχρι, οι νέοι ηγέτες του κινήματος συνεργάζονται στενά με τις μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας. Στην εξίσωση μπαίνει όμως τώρα κι ένας Λίβυος, ο Αμπού Γιαχία αλΛίμπι, που θέλει να ανατρέψει τον Καντάφι.