[ Πρόσωπα ] «Αllons enfants de la Ρatrie…»

Προ ημερών, κατάφερε να γελοιοποιηθεί διεθνώς μπερδεύοντας στην εθνική γιορτή της χώρας τον βελγικό εθνικό ύμνο με τη… Μασσαλιώτιδα. Ο «πονοκέφαλος» του εντολοδόχου πρωθυπουργού του Βελγίου, ωστόσο, του Ιβ Λετέρμ, έχει πολύ πιο σύνθετα αίτια.

Πενήντα ημέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές της 9ης Ιουνίου, το Βέλγιο εξακολουθεί να μην έχει κυβέρνηση. Και τίποτα δεν δείχνει ότι ο Λετέρμ θα μπορέσει να σχηματίσει μία πριν από το φθινόπωρο. Η κυβερνητική κρίση την οποία διέρχεται το βασίλειο μοιάζει ανυπέρβλητη. Η αιτία είναι οι διεκδικήσεις της Φλάνδρας, που θέλει να στερήσει από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τις τελευταίες της αρμοδιότητες. Οι διεκδικήσεις αυτές απορρίπτονται κατηγορηματικά, προς το παρόν τουλάχιστον, από τους γαλλόφωνους, οι οποίοι αποτελούν τη μειοψηφία. Κι έτσι, την ευθύνη για την καθημερινή διαχείριση των υποθέσεων της χώρας εξακολουθεί να την έχει ο φιλελεύθερος Φλαμανδός Γκι Φέρχοφστατ, που ασκεί την εξουσία από το 1999 μαζί με τους σοσιαλιστές.

Κι όμως, στις 15 Ιουλίου, ο βασιλιάς Αλβέρτος Β΄ κάλεσε τον Λετέρμ και του ζήτησε να διερευνήσει τις δυνατότητες σχηματισμού μιας κυβέρνησης που θα εκπροσωπεί την πλειοψηφία. Πρώην πρόεδρος της Φλάνδρας και επικεφαλής του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CD & V, ο Λετέρμ κέρδισε τις εκλογές στον Βορρά σε συνεργασία με τους αυτονομιστές του ΝV-Α. Θεωρητικά, το έργο του σχηματισμού κυβέρνησης δεν φαίνεται δύσκολο, αφού οι χριστιανοδημοκράτες και οι φιλελεύθεροι του Βορρά και του Νότου διαθέτουν πλειοψηφία ογδόντα μιας εδρών σε σύνολο εκατόν πενήντα και λίγο-πολύ συμφωνούν στις οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν. Όπως επισημαίνει όμως ο ανταποκριτής της «Λιμπερασιόν» στις Βρυξέλλες, ο Λετέρμ θα ήθελε η νέα «πορτοκαλο-γαλάζια» συμμαχία (από τα χρώματα των δύο συνασπισμών) να ασχοληθεί λιγότερο με τη διακυβέρνηση της χώρας και περισσότερο με την ενίσχυση των εξουσιών των διαφόρων περιοχών, και ιδίως της Φλάνδρας, στους τομείς της υγείας, της απασχόλησης και των οικογενειακών επιδομάτων. Ο Βορράς δεν θέλει να πληρώνει πια για τις Βρυξέλλες και τη Βαλονία, όπου η ανεργία είναι μεγάλη και οι ρυθμοί ανάπτυξης μικροί. Σύμφωνα με τον Βενσάν ντε Κουρμπιτέ, διευθυντή του Κέντρου Κοινωνικοπολιτικών Ερευνών, ο Λετέρμ «έχει ρίξει νερό στο φλαμανδικό κρασί του» και ο κατάλογος των μεταρρυθμίσεων που προτείνεται είναι περισσότερο ήπιος από το πρόγραμμα των δύο κομμάτων. Οι γαλλόφωνοι όμως, χωρίς να θέλουν ενίσχυση του ομοσπονδιακού χαρακτήρα του κράτους, απορρίπτουν και αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Οι Φλαμανδοί, από την πλευρά τους, δεν δέχονται να λάβουν μέρος σε μια κυβέρνηση που δεν θα αυξήσει τις εξουσίες της περιοχής τους. Με την έννοια αυτή, ο Λετέρμ βρίσκεται σε αδιέξοδο… Ένας νέος συμβιβασμός θα επιτρέψει ασφαλώς στη χώρα να επιβιώσει- αλλά το Βέλγιο μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα άδειο κοχύλι.