[ Διαστάσεις ] Ένα διαρκές πραξικόπημα

Ο πρόεδρος της Γαλλίας και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας έχουν ένα κοινό γνώρισμα: τον κυνισμό. Στον πρώτο, εκπορεύεται από τη λεγόμενη grandeur. Στον δεύτερο, από τον λεγόμενο χαβαλέ.

Μια «σαρκομανία» έχει καταλάβει την Ευρώπη. Ένας αποφασισμένος άνθρωπος σήκωσε τα μανίκια και βάλθηκε να λύσει τα προβλήματα όχι μόνο της χώρας του, αλλά ολόκληρου του πλανήτη. Μέσα σε δύο μήνες, έσβησε τη διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς αναθέτοντας νευραλγικούς τομείς σε στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, έδειξε τα δόντια του στους μη εκλεγμένους τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πέτυχε την απελευθέρωση των Βούλγαρων γιατρών και νοσοκόμων που σκανδαλωδώς κρατούνταν επί οκτώμισι χρόνια στις λιβυκές φυλακές. Συντηρητικοί και φιλελεύθεροι παρατηρούν με θαυμασμό αυτόν τον «πολιτικό επιχειρηματία»- όπως τον χαρακτήρισε ένας Γάλλος δημοσιογράφος- που δείχνει διατεθειμένος να πάρει μεγάλα ρίσκα προκειμένου να αποκομίσει εξίσου μεγάλα οφέλη.

Μόνο που τα ρίσκα είναι πολιτικά, ενώ τα οφέλη είναι προσωπικά. Ο ισχυρός άνδρας της Γαλλίας αμφισβητεί τους κανόνες και τους θεσμούς της Ευρώπης ώστε να μπορέσει να εκπληρώσει την προεκλογική του δέσμευση για μείωση των φόρων, κάτι που υπολογίζεται ότι θα κοστίσει στη Γαλλία τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο από το 2008. Όπως γράφει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη «Στάμπα», ο Σαρκοζί είναι ουσιαστικά ένας εθνικιστής που πιστεύει ότι τα συμφέροντα του εθνικού κράτους βρίσκονται πάνω από εκείνα της Ευρώπης. Πετά στα σκουπίδια το Σύμφωνο Σταθερότητας με την ίδια ευκολία που διαγράφει σαράντα χρόνια ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Αν ένας εξίσου αδίστακτος πολιτικός κυβερνούσε τη Γερμανία, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα είχε αρχίσει να τρίζει επικίνδυνα.

Η υπόθεση των Βούλγαρων νοσοκόμων είναι αποκαλυπτική. Μία μέρα μετά την επίλυση της κρίσης, που παρουσίασε ως προσωπική του επιτυχία παρ΄ όλο που ασχολούνταν χρόνια με το θέμα αυτό Γερμανοί, Βρετανοί και Ιταλοί, ο Σαρκοζί υπέγραψε με πανηγυρικό τρόπο στη Λιβύη μια συμφωνία για τη συνεργασία των δύο χωρών στον πυρηνικό τομέα. Οι γαλλικές επιχειρήσεις έχουν τώρα προτεραιότητα στην Τρίπολη. Έξυπνο, αλλά όχι πολύ ηθικό. Κι αν είναι αλήθεια ότι η ηθική δεν έχει μεγάλη σχέση με την πολιτική, ώς τώρα οι πολιτικοί κρατούσαν κάπως τα προσχήματα.

Η διακυβέρνηση του Σαρκοζί είναι ένα διαρκές πραξικόπημα, δηλώνει ο γραμματέας των σοσιαλιστών Φρανσουά Ολλάντ. Αλλά η συγκέντρωση όλων των εξουσιών στο πρόσωπο του Γάλλου προέδρου έχει αρχίσει να ανησυχεί ακόμη και στενούς συνεργάτες του: σύμφωνα με τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», στελέχη της προεκλογικής εκστρατείας του διερωτώνται αν ορθώς έβαλαν ένα τόσο μεγάλο στοίχημα στο κεφάλι ενός ανθρώπου. Αργά ή γρήγορα, ο Σαρκοζί θα αναγκαστεί να βάλει νερό στο κρασί του, όπως έκανε στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 ο Μιτεράν. Και τότε άλλος ένας μύθος θα καταρρεύσει.