[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Παλιές συνήθειες

Όλα καλά με το αιρ κοντίσιον, ζούμε με σύγχρονους ρυθμούς. Δουλειά, χαρά, ξεχνάς ότι έξω φλέγεται το σύμπαν. Μέσα όλοι γεμάτοι ενέργεια και καθώς πρέπει. Εν ανάγκη φοράνε και γραβάτες.

Το μεσημέρι όμως, όταν ο ήλιος αγριεύει, αδιάφορος για όλες τις ωραίες μας προσπάθειες, μια τάση για πισωγύρισμα ρίχνει όλους τους ρυθμούς στο μηδέν. Σαν να χιμάει το παρελθόν μέσα στα σώματα, μέσα στα πνεύματα με ανεπίτρεπτες αναμνήσεις, παιδικές, νεανικές, λογοτεχνικές, να εξευτελίζει γελώντας τις άμυνες της σοβαρότητας. Το μεσημέρι κοιμόμασταν, διηγείται κάποιος καθώς τα μάτια του κοκκινίζουν από το πιεσμένο χασμουρητό. Οι γονείς έκλειναν τα παντζούρια και απαιτούσαν απόλυτη ησυχία, και εμείς τα παιδιά μέναμε ξύπνια και διαβάζαμε περιοδικά, ή κουβεντιάζαμε κρυφά… Εμείς το σκάγαμε από το παράθυρο, θυμάται κάποιος άλλος και με τη νοσταλγία εξουδετερώνει τις ευεργετικές ιδιότητες του Γιαπωνέζου που ζεσταίνει τους Εσκιμώους και δροσίζει τους Αθηναίους. Θέλουν όλοι να γυρίσουν στη γυμνή, κτηνώδη ζέστη. Πίσω στην πρωτόγονη εποχή. Πονοκέφαλος με πιάνει με το αιρ κοντίσιον, παραπονείται κάποια που μετράει μέρες για την άδεια. Αυτή η καταπληκτική εφεύρεση είναι ο προσωπικός εχθρός μου! Με καταδιώκει ύπουλα, με αφήνει να ζω κανονικά και μου σφίγγει μυστικά τα μηνίγγια. Θέλω να παλέψω τη ζέστη σώμα με σώμα. Να κοιμηθώ λιγάκι και να ξυπνήσω ιδρωμένη. Να κάνω ντους και να φάω καρπούζι. Να μασουλήσω παγάκια και να καταβρεχτώ με τα παιδιά μου. Αναμνήσεις ξεπηδάνε από κάθε κουρασμένο μυαλό, πεύκα, τζιτζίκια, ησυχία, βουτιές, στρώματα βαμβακερά με ρίγες. Περιοδικά με σελίδες που κιτρίνιζαν, τεύχη μυθιστορημάτων σε συνέχειες.

Θα έπρεπε ο συνδικαλισμός να υπερασπιστεί τη σιέστα, αλλά είναι δύσκολη εποχή για διεκδικήσεις. Κρίμα, με τόσους καύσωνες, θα ήταν η πιο ρεαλιστική απαίτηση των εργαζομένων.