[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Νεκροί στο πεδίο της μάχης

Αυτοί οι θάνατοι κάτι θυμίζουν. Είναι ο έβδομος και ο όγδοος νεκρός από τις πυρκαγιές φέτος, μάχη, πόλεμο έχουμε με τη φωτιά, μας επιτίθεται και πέφτουν οι στρατευμένοι ηρωικά στον αγώνα εναντίον της.

Πυροσβέστες, πιλότοι, εθελοντές, το ίδιο μαχόμενοι όλοι στον ίδιο αγώνα, αλλά ετούτοι οι δυο εδώ οι τελευταίοι, οι πιλότοι, κάπως βαραίνουν το πένθος περισσότερο. Γιατί; Μήπως επειδή τα όπλα τους, το αεροπλάνο, θυμίζει όλο τον βαρύ οπλισμό που διαρκώς ανανεώνει το κράτος μας, συσσωρεύοντας χρέη και στερήσεις, τα περίφημα πολεμικά αεροπλάνα που ήταν η αγορά του προηγούμενου αιώνα και πρόλαβαν να προκαλέσουν θύματα, σε συγκρούσεις, σε αναχαιτίσεις, σε παραλίγο μάχες, και τα αεροπλάνα που θα είναι η αγορά του καινούργιου αιώνα; Που ήδη προκαλούν το ενδιαφέρον των πωλητών, και φλερτάρουν, λέει, τη φτωχή Ελλάδα με τα ακριβά γούστα στα όπλα, διάφοροι σπουδαίοι μεσίτες, Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι… Όχι, είναι απλώς επειδή συνειδητοποιούμε σε τι απάνθρωπες συνθήκες είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν αυτοί οι πιλότοι, πως πέθαναν παλεύοντας όχι μόνο με τις φλόγες, αλλά και με τον αέρα, με το δύσκολο πέταγμα, με την αφύσικη αυτή κατάσταση που είναι από μόνη της άθλος, το να πετάς, όχι να σβήνεις και φλόγες από πάνω… Και μη μου πείτε ότι δεν το σκέφτεστε, μαθαίνοντας στις ίδιες ειδήσεις για τους νεκρούς των πυρκαγιών και για το φλερτ των εμπόρων όπλων, ότι θα έπρεπε αντί για πολεμικά να αγοράζει το χρεωμένο κράτος πυροσβεστικά αεροπλάνα, αν πρέπει κάτι να αγοράσει σώνει και καλά. Να παραγγείλει μάνικες σωστές αντί για αυτόματα πυροβόλα, ο εσωτερικός εχθρός δεν είναι νοερή απειλή, αυτός είναι που καταστρέφει.