[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δευτέρα στην παραλία

Τις Κυριακές οι παραλίες της Αττικής που θεωρούνταν έρημες πριν από λίγο καιρό, και δεν τις ήξερε σχεδόν κανένας, γεμίζουν τώρα κόσμο. Με δυσκολία περνάς ανάμεσα σε ψάθες για να φτάσεις στη θάλασσα να βουτήξεις, αν είσαι πίσω σειρά. Γίναμε κολυμβητικός λαός. Μεγάλοι και μικροί στο νερό, οι γονείς μαθαίνουν τα παιδιά κολύμπι, τους δείχνουν με σιγουριά τα μυστικά. Κάποτε μόνο λίγοι νεαροί ήξεραν κρόουλ και τους κοίταζαν όλοι με ζήλεια, τώρα δεν υπάρχει αγόρι ή κορίτσι που να μην ξέρει.

Απλώθηκε δημοκρατικά αυτή η γνώση, έγινε κτήμα κοινό η απόλαυση, δεν πάνε χαμένες οι ακτές και οι δαντέλες τους. Με τους συνεχόμενους καύσωνες είναι σα να μεταμορφωνόμαστε σε ένα μοντέρνο είδος αμφίβιων κατάλληλο να αντιμετωπίσει τις κλιματικές αλλαγές με σοφή ραστώνη. Το σώμα ελευθερώνεται στα κύματα και χρησιμοποιεί το δροσερό νερό για ατομικό αιρ κοντίσιον, μπαινοβγαίνοντας στα ρηχά. Ενίοτε και προχωρώντας στα βαθιά, να βαθαίνουν οι συγκινήσεις.

Κρίμα που χρειάζονται αυτοκίνητα για να φτάσουμε όλοι στις ακρογιαλιές, αυτές οι ζεστές εφευρέσεις που για να δροσίσουν υποτυπωδώς τους επιβάτες τους ζεσταίνουν σε τριπλή ακτίνα τους απέξω. Όταν δουλέψει το μετρό στο Ελληνικό και ο προαστιακός στο Λαύριο να δείτε που θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Ή τουλάχιστον της Αττικής. Ακόμα κι έτσι οι Κυριακές είναι πανηγύρι. Τις Δευτέρες όμως οι έρημες παραλίες που μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν τις ήξερε κανείς και τώρα τις ξέρουν πολλοί, είναι γαρνιρισμένες με φρέσκα σκουπίδια που χτυπιούνται απελπισμένα από το αεράκι στο κύμα ή στα θυμάρια της στεριάς. Κολυμβητικός λαός, αλλά κάποια πράγματα δεν εννοούμε να τα μάθουμε ακόμα.