Η βία, το σχολείο και η λογοτεχνία

Η κ. Αναστασία Στάμογλου, υπότροφος του ΙΚΥ στη Διδακτική της Λογοτεχνίας, γράφει για την εξοικείωση των παιδιών με τον θάνατο, για το σχολείο και τη λογοτεχνία: «Η εξοικείωση των παιδιών με τον θάνατο και τη βία αλλά και η έκθεσή τους σε ανάλογες σκηνές δεν προέρχεται μόνο από μία πηγή. Τα παραδείγματα είναι, νομίζω, πρόδηλα: τηλεοπτικές σειρές, δελτία ειδήσεων, βιντεοπαιχνίδια, ταινίες τρόμου αλλά και εκείνες που παρωδούν τον θάνατο (scary movies), ενδεχομένως και η καθημερινότητά τους στην οικογένεια. Πόσες ευκαιρίες έχουν τα παιδιά να συζητήσουν τις αναγνωστικές, οπτικές και ακουστικές εμπειρίες τους από αυτόν τον καταιγισμό βίας και θανάτου; Και πού, όταν στο σχολείο “δεν λέμε τέτοια πράγματα”; Θεωρώ ότι από τη στιγμή που αυτός ο καταιγισμός δεν είναι ελέγξιμος και τα όρια της ηθικής είναι για τον καθένα διαπραγματεύσιμα, το σχολείο πρέπει να αποκτήσει και πάλι τον μεσολαβητικό ρόλο του, να υποδέχεται την “απαγορευμένη” γνώση και να τη μετουσιώνει σε “κριτική στάση”. Το λογοτεχνικό κείμενο παρέχει πολλές διαφορετικές αφορμές και μπορεί μέσα από την επεξεργασία του να αναδειχθεί σε πυρήνα ευρύτερου προβληματισμού (και όχι διδακτισμού). Μάλιστα μια έρευνα στην Αγγλία, σχεδόν δέκα χρόνια πριν (!), έδειξε ότι τα παιδιά δείχνουν μια ιδιαίτερη προτίμηση σε βιβλία μυστηρίου, βιβλία τρόμου, με φαντάσματα και υπερφυσικά όντα. Η θεματολογία θα πρέπει να επεκταθεί και να περιλάβει τις λογοτεχνικές προτιμήσεις των παιδιών, αλλά και να προσαρμόζεται στην επικαιρότητα, να δημιουργηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα στο παιδί, το κείμενο, τον καθηγητή-δάσκαλο και το παρόν».