[ ΑΙΧΜΕΣ ] Αμφιθυμίες

ΤΟ ΠΑΣΟΚ έχει αποκτήσει την κακή συνήθεια να βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του. Τελευταίο παράδειγμα, η συγκρότηση των ψηφοδελτίων για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.

Το αποτέλεσμα της διαδικασίας προτάσεων και αυτοπροτάσεων, με βάση το καταστατικό και τις κομματικές εγκυκλίους, φαίνεται ότι δεν ικανοποίησε την ηγεσία, η οποία αναζητεί τοπικές προσωπικότητες που θα συνεισφέρουν με την αίγλη και τη συνακόλουθη δυνατότητά τους να διεισδύσουν σε διεκδικούμενες ομάδες ψηφοφόρων. Η προσπάθεια είναι εύλογη, με δεδομένη την κομματική πραγματικότητα. Ωστόσο, αυτή η πραγματικότητα είναι δυσάρεστη: Το ανοιχτό κόμμα έμεινε στα λόγια και οι κατά τόπους μηχανισμοί, δηλαδή οι συνασπισμοί προσώπων για τη νομή αξιωμάτων, επιβιώνουν όπως και άλλοτε. Η διαφαινόμενη απροθυμία αρκετών από τους βολιδοσκοπούμενους είναι εν μέρει συνέπεια αυτής της κατάστασης.

Όμως, το μεγάλο πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ δεν προέρχεται από τις δυσκολίες ένταξης αλλά από τις προθέσεις αποκλεισμού. Εδώ, ο χειρισμός του ζητήματος είναι προφανώς εσφαλμένος. Ο αποκλεισμός είτε πρέπει να γίνει στη βάση ενός πολιτικού σκεπτικού συμβατού με τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, είτε δεν πρέπει να γίνει. Δεν μπορεί να γίνει χωρίς επίσημη και πολιτικά επαρκή αιτιολογία, αφήνοντας να λέγεται και να γράφεται ότι τα συγκεκριμένα στελέχη, αν και ανεπίληπτα, θα αποτελέσουν στόχο βρώμικων επιθέσεων του πολιτικού αντιπάλου. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να ταλανίζεται από μια αμφιθυμία σε σχέση με το κυβερνητικό παρελθόν του. Ασφαλώς, ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσει τη Ν.Δ. δεν είναι να συνεχίσει να εσωτερικεύει τις κατηγορίες που αυτή εξαπολύει εναντίον του. Η τακτική αυτή έχει δύο εξίσου βλαπτικές αναγνώσεις: είτε παραδοχή ενοχής, είτε προσχώρηση στον κυνισμό του αντιπάλου. Και οι δύο αυξάνουν αντί αν μειώνουν το πολιτικό κόστος. Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να κερδίσει τις εκλογές, χρειάζεται να πάψει να ετεροπροσδιορίζεται. Και αυτό ισχύει γενικότερα. Αν η Ν.Δ. προκρίνει το «ισχυρό χαρτί» του Καραμανλή, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι ο Παπανδρέου πρέπει να επιδίδεται διαρκώς σε one man show. Η συλλογικότητα ταιριάζει στη φυσιογνωμία ενός προοδευτικού κόμματος. Η ρήση του αρχηγού του «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» μπορεί να βρει βαθύτερη εφαρμογή. Στη λογική αυτή, από το ΠΑΣΟΚ που διατάσσεται σε θέση μάχης δεν περισσεύει κανείς.