Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Αφιονισμοί και καταιονισμοί

Κυρία Αθηναίου, Είμαι εθνικιστής με αγάπη προς την πατρίδα, όπως όλοι οι Έλληνες. Την αγαπώ όμως όπως είναι σήμερα, χωρίς να ονειρεύομαι τις ουτοπίες του μαρμαρωμένου βασιλιά και την κόκκινη μηλιά που δυστυχώς μας θυμίζει Μάτζι- Κερτ και άλλες προδοτικές ήττες της τότε εποχής.

Η ιστορία γράφεται από τους λαούς με έμπρακτα δρώμενα, αλλά και από τους νικητές κατά το δοκούν των συμφερόντων τους. Οι ίδιοι οι λαοί, με όνειρα και φαντασίες ευγενών επιδιώξεων, πλάθουν όμως και τους μύθους τους. Μεταξύ ιστορίας και μύθου, ασφαλώς υπάρχει ουσιώδης και κύρια διαφορά που ορθολογιστικά πρέπει από όλους μας να γίνεται αποδεκτή.

Η ιστορία της αλήθειας καταγράφει τα γεγονότα όπως έγιναν, με τα υπέρ και τα κατά για όλους τους ενδιαφερόμενους γι΄ αυτή. Αντίθετα, οι μύθοι είναι γεννήματα παραδοσιακής μυθοπλασίας των λαών που αναφέρονται σε φυλετικές εξάρσεις με ήρωες και επικά κατορθώματα, τεχνηέντως πολλές φορές αναμεμειγμένα με υπαρκτά πρόσωπα και γεγονότα για την ανάδειξη της πλήρους ανωτερότητας της φυλής έναντι των άλλων και ιδιαίτερα εμφανών και παραδοσιακών αντιπάλων. Και τώρα στο βιβλίο.

Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας όχι μία φορά αλλά πολλαπλώς σφαγιάστηκε από τους χρόνους που οι Τούρκοι πάτησαν τα βυζαντινά εδάφη και δεν είναι μόνο η περιγραφή τού πώς και με ποιο τρόπο εξανδραποδίστηκαν και ξεριζώθηκαν οι τελευταίοι Έλληνες της Σμύρνης. Αυτοί λοιπόν που ζητούν συγκεκριμένες και ζωντανές περιγραφές, ίσως και ευθύνες με αναφορές σε πρόσωπα, θα μάθαιναν πολλά περισσότερα και πιο ουσιώδη αν ρωτούσαν, έψαχναν και μελετούσαν τα κείμενα των τότε ιστορικών και χρονικογράφων που αναφέρονται στην αυτοκρατορική και εκκλησιαστική καμαρίλα του Βυζαντίου. Πάμε, βέβαια, πολύ μακριά.

Τα ιστορικά γεγονότα όμως δεν εμφανίζονται σαν τους κομήτες, έχουν αίτια, ρίζες και χρόνους. Από εκεί ξεκινάει το κακό, αγαπητοί φίλοι, που δεν αρέσκεσθε στην Ιστορία του επίμαχου βιβλίου. Από τότε ξεκινούν οι ευθύνες, το βάρος και το κρίμα που οι Τούρκοι έφθασαν μέχρι την Κεντρική Ευρώπη και κατέλαβαν ολόκληρη τη Βόρεια Αφρική. Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες, όλοι γνωρίζουμε τους εμφυλίους των δυναστειών του Βυζαντίου, τις δολοφονίες και τα τυφλώματα μέχρι όγδοου βαθμού συγγενείας και τις ατέρμονες διαμάχες της Εκκλησίας.

Εικονομάχοι- εικονολάτρες- αιρέσεις- αιρετικοίεκθρονίσεις- εξορίες και απόλυτα αυταρχικός δογματισμός.

Και ακόμα, ερωτώ όσους από τα τηλεοπτικά παράθυρα καταφέρονται εναντίον των συντακτών του βιβλίου να μου δείξουν κάποιον- αν γνωρίζουν- που κούνησε το μικρό του δακτυλάκι, έστω για το θεαθήναι, όταν ξεκληρίστηκε πρόσφατα (δεύτερο μισό του 20ού αιώνα) και το τελευταίο απομεινάρι του Ελληνισμού μας στην Κωνσταντινούπολη.

Αντίθετα, κάποιος αγανακτισμένος είπε: «Ξέρετε πως ο Κοσμάς ο Αιτωλός δεν αναφέρεται στο βιβλίο ότι ήταν ιερωμένος;».

Ορίστε τα καινά δαιμόνια. Δεν φαίνεται μόνο εκεί η παλικαριά, η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία των αγίων ηρώων αγωνιστών της ανεξαρτησίας μας. Η αξία δεν έγκειται στο τι ήταν ο καθένας και τι εκπροσωπούσε. Δηλαδή, αν ήταν ιερέας- αγρότης- εργάτης- έμπορος- κοτζαμπάσης κ.λπ. θα έπαιρνε ανάλογο μερίδιο προσφοράς του στον Αγώνα; Όχι κύριε, ήταν όλοι Έλληνες και είχαν την ίδια υποχρέωση στον όρκο τους για τη λευτεριά της φυλής και του έθνους. Ήταν όλοι ίσοι. Κανένας δεν ήταν ιδιαίτερος. Βασίλης Λαρισαίος Α γαπητέ εθνικιστά, γεια χαρά νταν. Stop.

Έχω να σας δείξω δαχτυλάκια που κουνήθηκαν προς κάθε κατεύθυνση (σωστή και λάθος) για εθνικιστικά θέματα. Stop. Α ν θέλετε να κουνηθεί και άλλο, στραφείτε προς τον εκπρόσωπο του Υ ψίστου επί της Θεσσαλονίκης, γνωστό και ως μακεδονοφάγο που γράφει προσευχούλες κατά των Σκοπίων. Stop. Είναι εύκολο να ποιούνται τους κοπτόμενους περί τα εθνικά. Stop. Δεν στοιχίζει να αφιονίζεις ένα ποίμνιο προς λάθος κατεύθυνση. Stop. Stop. Stop.


Του Νέρωνα ο καημός

Κυρία Φοίβη, Εκεί ψηλά στον Υμηττό/ εκεί θα πάω να σταθώ/ και με γοργό ρυθμό/ οικοπεδοφάγος θα γενώ!

Φόβος τώρα πια δεν υπάρχει να καώ/ γιατί ό,τι ήτανε χλωρό έγινε κάρβουνο σκληρό/ κι ό,τι απέμεινε χλωρό/ θα προστατεύεται τώρα πια, επιτέλους, με αντιπυρικό κλοιό,/ δόξα τω Θεώ!

Φοίβη, εκεί ψηλά σου κλείνω ραντεβού/ με σύνθημα τραγουδιού (καρβελιάρικο) δυνατό «Ντου από παντού»/ γιατί των λεφτών η δύναμη περνάει παντού/ φοβού τους Δαναούς, φοβού.

Εκεί ψηλά στον Υμηττό / με το βλέμμα του Νέρωνα θα κοιτώ/ κάθε υπόλοιπο από τον παράδεισο αυτό/ να το εκμεταλλευτώ!

(Όχι άλλο κάρβουνο!). Με εκτίμηση, ο Νερωνάκος σου, Γιώργος Μαράντος Φου, αγαπητέ Γ ιώργο, φου. Φου Κ ύριε φυλακή τω στόματί μου…


Αυταπάτες και σκυλιά

Αγαπητή Φοίβη, Μετά τη δεύτερη αθωωτική απόφαση στη δίκη της ΔΕΚΑ, δεν μπορώ παρά να ευχηθώ περαστικά στον κύριο Έβερτ και να του στείλω την ταπεινή συμβουλή μου να αρχίσει μακρινούς περιπάτους με τα χαριτωμένα σκυλάκια του. Όλα τα υπόλοιπα τον κουράζουν (και μας κουράζουν).

Και πάλι περαστικά, Βασίλης Αλεξ., Λαμία Όπως έχει τραγουδήσει και ο τροβαδούρος Μιλτιάδης Πασχαλίδης, αγαπητέ Βασίλη, «στην αυταπάτη μέχρι τέλους/ και στην αλήθεια ώς τη σταλιά/ θα ΄μαι άγγελος με τους αγγέλους/ θα ΄μαι σκυλί με τα σκυλιά…».