ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΑΝΟΠΛΙΑ

Ο Λοτζ, παρ΄ ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα υπήρξε το τρίτο μόλις βιβλίο του, αποδεικνύει τη συγγραφική στόφα του: χειρίζεται με λεπτότητα τη σάτιρα και με γλωσσική τέχνη τη λογοτεχνική παρωδία. Παρ΄ όλο που η υφολογική μίμηση αποτελεί ριψοκίνδυνο τέχνασμα και ορισμένες φορές ανακόπτει τη φόρα της αφήγησης, ο Λοτζ την ενσωματώνει τεχνηέντως στο θέμα του, καθώς ο ήρωάς του είναι ένας νεαρός λόγιος μελετητής, βουτηγμένος στη μελέτη της λογοτεχνίας.

Ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας στο εισαγωγικό και επιλογικό σημείωμά του προσπαθεί να ορίσει τις συντεταγμένες πρόσληψης του έργου του είναι, την ίδια στιγμή, διαφωτιστικός και περιοριστικός. Ο Λοτζ δηλώνει ότι έχει καεί από απρόσεχτους και αδιάβαστους κριτικούς, οι οποίοι δεν εντόπισαν τη σημασία και το εκτόπισμα της λογοτεχνικής παρωδίας στο συγκε- κριμένο βιβλίο. Αλλά το βιβλίο είναι αυτό που είναι. Ταξιδεύει μόνο του. Δεν χρειάζεται την πανοπλία του συγγραφέα του για να επιβιώσει. Ή, αν τελικά τη χρειάζεται, αυτό αποδεικνύει αδυναμία του κειμένου.

Όπως με τα παιδιά, έτσι και με τα βιβλία.

Στο τέλος, πρέπει να τα αφήνεις να φεύγουν.