ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για την Τήλο

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Γρηγόρης Βλάμης, Περρίκου 40, Αθήνα, γράφει:

«Εδιάβασα στην έγκριτη εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” την ανταπόκριση του κ. Γ. Ζαχαριάδη για τη βράβευση με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής της βρεφοκόμου κυρίας Άννας Τσακίρη που ζει στην Τήλο. Εκεί μακριά από κοσμικότητες.

Διδάσκει ανθρωπιά στις μέρες της καθημερινής μας αγριότητας. Να που υπάρχουν ακόμα ελπίδες σωτηρίας και διδαχής για όλους μας. Ιδού ένα δίδαγμα μίμησης για μικρούς και μεγάλους.

Ο Χρυσός Σταυρός που απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια στην βρεφοκόμο της Τήλου επιβραβεύει την αυτοθυσία μιας ολόκληρης οικογένειας για το καλό των παιδιών του μικρού αυτού δήμου. Αυτός ο σταυρός πρέπει να απονεμηθεί επίσης και στους κατοίκους του μικρού και απομεμακρυσμένου αυτού νησιού των Δωδεκανήσων, που προτίμησαν να μείνουν στον τόπο τους, να εργασθούν και να προκόψουν μακριά από τα κέντρα του σύγχρονου πολιτισμού. Χωρίς τακτική συγκοινωνία με τα άλλα νησιά, τη Ρόδο και τον Πειραιά, είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν πολύ καιρό για να έλθει κάποιο καράβι και να τους φέρει τα απαραίτητα προς το ζην εφόδια.

Ετοιμόγεννες μανάδες αναγκάζονται να φύγουν από το σπίτι τους γιατί δεν ξέρουν πότε θα περάσει το επόμενο πλεούμενο και τι καιρός θα επικρατεί για να σιγουρευτούν ότι θα μπορέσουν να γεννήσουν το παιδί τους είτε στη Ρόδο είτε αλλού.

Η ίδια επιβράβευση ανήκει στον δήμαρχο του νησιού ο οποίος οργάνωσε μια μονάδα τηλεχειρισμού χειρουργικών και άλλων επεμβάσεων. Με τη συνδρομή των κατοίκων του νησιού και με ειδική χρηματοδότηση ο δήμος αγόρασε ένα μικρό πλοίο για την επικοινωνία του νησιού με τη Ρόδο και τα άλλα μικρά νησιά της περιοχής. Δυστυχώς προ τριετίας το μόνο τακτικό αυτό μέσο συγκοινωνίας των Τηλίων έπαυσε να λειτουργεί βάσει αποφάσεως του υπουργείου Αιγαίου.

Δεν γνωρίζω τον δήμαρχο της Τήλου, αλλά το Πάσχα του 2006 που πέρασα από το νησί μόνο επαίνους άκουσα από τους ντόπιους ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης γι΄ αυτόν. Οι κάτοικοι της Τήλου, ήπιοι και ειρηνικοί, καλόκαρδοι, αγρότες και ψαράδες, καλλιεργούν όση γη υπάρχει και τραγουδάνε τα ντέρτια τους και τα παράπονά τους χαμογελώντας και χορεύοντας τους δικούς τους ανεπανάληπτους σκοπούς.

Η βρεφοκόμος κυρία Άννα Τσακίρη αγκάλιασε τα παιδάκια του νησιού και τα αισθάνεται μαζί με τα δικά της μια οικογένεια. Αυτά τα παραδείγματα μάς τονώνουν και μας υπενθυμίζουν ότι ευτυχώς δεν εξέλιπε ακόμα στον τόπο μας το ήθος, η ανθρωπιά, το φιλότιμο, η αγαθοεργία και η θυσία για το καλό των συνανθρώπων μας γενικότερα».