[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Εύφλεκτη πίκρα

Το κλίμα σίγουρα φταίει, η ζέστη κι ο αέρας, για τις πυρκαγιές.

Φταίνε τα πευκοδάση, τα μελτέμια, ο καύσωνας… Στον Βόρειο Πόλο, έστω και με λειωμένο τον πάγο, μάλλον δεν θα κινδυνεύουν από φωτιά. Εδώ κάθε καλοκαίρι ανάβουν οι φωτιές και το περίεργο είναι ότι πριν από μερικά χρόνια τις έσβηναν κιόλας.

Ύστερα από δεκαετίες αργής και επίπονης προσπάθειας, με πολλά πισωγυρίσματα, πολλές αντιδράσεις, είχε γίνει αυτό το θαύμα, είχε οργανωθεί με κάποιον τρόπο η Πυροσβεστική και είχε περάσει ένα καλοκαίρι, από τα τελευταία της περιόδου Σημίτη, που οι φωτιές δεν προλάβαιναν να διαδοθούν- τις έσβηναν αμέσως. Και κάτι εθελοντικές βάρδιες στην Πάρνηθα, θυμάμαι, είχαν οργανωθεί, με αφορμή τους Ολυμπιακούς και με αιτία ένα είδος μεταστροφής που αρχίζουν ακόμα και οι Έλληνες πολίτες να υφίστανταιναι, αυτοί που έχουν τη φήμη ότι θέλουν να καταστρέφουν κάθε δημόσιο αγαθό. Αλλά δεν θέλουν όλοι να καταστρέφουν· λίγοι είναι αυτοί που το κάνουν- απλώς είναι «δυναμικοί», καθ΄ ότι καταστροφείς. Και το δημόσιο αγαθό νωθρό στις αντιδράσεις. Ωστόσο είχε γεννηθεί κάτι, ομάδες περιφρούρησης, δίκτυα συνεννόησης, οργανωμένη προστασία. Και είχαμε προλάβει να δούμε αποτελέσματα. Τι έγιναν όλα αυτά; Γιατί διαλύθηκαν, γιατί ατόνησαν; Είναι λόγοι πολιτικοί ή απλώς η γενική παραίτηση που έχει επέλθει μπροστά στον κυνισμό και την υποκρισία που απλώνεται ύπουλα στην πολιτική ζωή; Είναι αλλαγές στην ηγεσία, είναι ρουσφέτια και τοποθετήσεις ή απλώς πίκρα για τη μη αναγνώριση, κούραση, απογοήτευση; Είναι κάτι που διορθώνεται με μερικές κινήσεις ή είναι βαθύτερη αποχώρηση στην ιδιώτευση και πλήρης παραίτηση; Γιατί, αν είναι το πρώτο, εντάξει, όπως αναδασώνονται τα βουνά μπορεί να συνέρχονται και οι οργανισμοί. Αλλά, αν είναι το δεύτερο, σκούρα τα πράγματα. Και το ίδιο βουνό αν καεί τρεις φορές σε τρία χρόνια, δεν ξαναζωντανεύει…