Ελλάδα, ο προορισμός μου…

Ξανά στην Ισπανία, Βαρκελώνη. Φρόντιζα μια γιαγιά αυτή τη φορά. Παράλληλα, άρχισα να κάνω σχέδια σε μπλουζάκια. Είχαν μεγάλη επιτυχία. Μάζεψα αρκετά χρήματα. Ήταν όμως εποχική δουλειά και τελείωσε. Αποφασίσαμε να πάμε ξανά στην Κονστάντς, στη Γερμανία. Έπλενα πιάτα. Ταυτόχρονα έκανα ιδιαίτερα ισπανικά σε Γερμανόπουλα. Επειδή μάζεψα αρκετά χρήματα, έφερα τον γιο μου από τη Χιλή και τις κόρες μου από την Ουρουγουάη. Ο γιος μου έμεινε μαζί μου.

Οι κόρες μου τώρα βρίσκονται στη Γαλλία.

Η μία σπουδάζει Αρχαιολογία και η άλλη Ζωγραφική. Στη Γερμανία είχε χρήματα αλλά καμία προοπτική. Ήμουν καταδικασμένη να πλένω πιάτα μια ζωή. Αποφάσισα τότε να πάω στο Στρασβούργο. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να φύγω από τον πατέρα του γιου μου. Η σχέση μας είχε γίνει ανυπόφορη. Στρασβούργο, τι υπέροχη πόλη! Στην αρχή καθάριζα σπίτια. Μετά έπιασα δουλειά σε νηπιαγωγείο. Η ζωή μου άλλαξε και έπιασα ξανά το πινέλο. Ζωγράφιζα ασταμάτητα. Κατάφερα να ανοίξω μια έκθεση.

Το 1995 όλα γκρεμίστηκαν. Η Γαλλία περνούσε μεγάλη οικονομική κρίση και έχασα τη δουλειά μου. Αποφάσισα να έρθω ξανά στην Ελλάδα. Εγκαταστάθηκα στο Ναύπλιο. Την λάτρεψα αυτή την πόλη. Βρήκα ανθρωπιά και ομορφιά. Τρεις πόλεις σημάδεψαν τη ζωή μου: το Μοντεβιδέο, το Στρασβούργο και το Ναύπλιο. Από το 1996 είμαι στην Ελλάδα. Έβγαλα άδεια διδασκαλίας Ισπανικών και άρχισα να δουλέψω ως καθηγήτρια. Παράλληλα ζωγράφιζα, έκανα εκθέσεις, ασχολήθηκα με το θέατρο.

Το 2001 αποφάσισα να μετακομίσω στην Αθήνα. Αυτή τη στιγμή δουλεύω ως καθηγήτρια Ισπανικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ζωγραφίζω ασταμάτητα και γράφω ένα βιβλίο με τα ταξίδια μου. Έχω κάνει αμέτρητα χιλιόμετρα, γέννησα τρία παιδιά, χώρισα δύο άνδρες, έζησα σε πολλές χώρες, έμαθα πολλές γλώσσες, δοκίμασα την απελπισία και τη χαρά, τον πόνο και την ανθρωπιά, την εγκατάλειψη και τη φιλία. Τι μου έμαθε το ταξίδι; Να διαβάζω τους ανθρώπους από τα μάτια τους, γιατί πολλές φορές δεν ήξερα τη γλώσσα. Να αποκαλύπτω αυτό που είναι κοινό σε όλους τους ανθρώπους, πέρα από τις διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες. Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα ανεξήγητο μυστήριο. Κάτι που θα ήθελα πολύ; Να δω τον γιο μου, τον Φελίπε, να ριζώνει εδώ πέρα, να μην τον κάνουν να νιώσει ξένος. Τι έψαχνα σε αυτές τις περιπλανήσεις; Ίσως τον προορισμό μου. Η Ελλάδα, μάλλον, ήταν ο προορισμός μου. Δεν εξηγείται αλλιώς το δέσιμο που νιώθω με αυτή τη χώρα…