Ανάλυση

Νέα δοκιμασία για το ευρωσύμφωνο

Ο Γάλλος πρόεδρος κ. Νικολά Σαρκοζί «άδειασε» τους εταίρους της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση την περασμένη εβδομάδα, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του δεν δεσμεύεται να μηδενίσει το έλλειμμα έως το 2010, όπως είχαν συμφωνήσει προ διμήνου οι υπουργοί Οικονομίας όλων των κρατών- μελών.

Ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε μια τετραετία που το Σύμφωνο Σταθερότητας αμφισβητήθηκε από έναν μεγάλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την προηγούμενη φορά- το 2003- η Γαλλία από κοινού με τη Γερμανία, προκειμένου να αποφύγουν τα πρόστιμα που επέσυρε το Σύμφωνο Σταθερότητας για τις ίδιες, λόγω των υψηλών τους ελλειμμάτων, κατάφεραν με πραξικοπηματικό ουσιαστικά τρόπο, να αλλάξουν το ίδιο το Σύμφωνο. Έτσι, αυτό έγινε πιο «ευέλικτο», δίνοντας μεγαλύτερα περιθώρια διαφυγής από τις κυρώσεις σε περιπτώσεις χωρών που αντιμετωπίζουν ειδικές, δύσκολες συνθήκες. Αυτή τη φορά, η Γαλλία ήταν αντίπαλη με τη Γερμανία. Η τελευταία έχει καταφέρει θαύματα με τα δημοσιονομικά της στοιχεία και ετοιμάζεται να παρουσιάσει πλεόνασμα, ενώ η Γαλλία, με έλλειμμα περίπου 2,5% του ΑΕΠ της, δεν είναι διατεθειμένη να βάλει μαχαίρι για να το μηδενίσει έως το 2010. Αντίθετα, ο κ. Σαρκοζί προτιμά να αξιοποιήσει τη φορολογική πολιτική για να τονώσει την ανάπτυξη, έστω κι αν αυτό καθυστερήσει τον μηδενισμό του ελλείμματος της χώρας του.

Πρέπει, πάντως, να διευκρινισθεί ότι η Γαλλία δεν σκοπεύει να παραβιάσει το γράμμα του Συμφώνου – όπως είχε συμβεί το 2003- αλλά μια πολιτική συμφωνία των κρατών- μελών που έγινε για προληπτικούς λόγους. Για να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες, όταν η οικονομία της ευρωζώνης θα περάσει από την ανάκαμψη στην ύφεση, και όταν τα δημοσιονομικά προβλήματα λόγω της γήρανσης του πληθυσμού θα γίνουν εντονότερα. Στους παραδοσιακούς ρόλους τους
Έτσι, οι δυο χώρες επανήλθαν στους παραδοσιακούς τους ρόλους, με τη Γερμανία να είναι υπέρμαχος της δημοσιονομικής πειθαρχίας και να υπερασπίζεται παράλληλα την πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ακόμη και το ισχυρό ευρώ, και τη Γαλλία να θέλει την πολιτική πάνω από την οικονομική εξουσία και να διεκδικεί την ανεξαρτησία της πολιτικής της από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας.

Απέναντι σε αυτή την παραδοσιακή διαμάχη, η Ελλάδα και ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης κράτησε διακριτικά αποστάσεις, αν και εμμέσως στήριξε τον πολιτικό του σύμμαχο κ. Σαρκοζί. Άλλωστε, η επικράτηση της Γαλλίας δίνει τα περιθώρια στην ελληνική κυβέρνηση να ξεφύγει κι αυτή από το αυστηρό πλαίσιο του προγράμματος σταθερότητάς της, αν χρειαστεί, εν όψει και εκλογών.