Ματιές Τα οικόπεδα

Είχε γράψει προ ετών ο Σαββόπουλος το τραγούδι «Κωλοέλληνες». Βγήκαν, τότε, πολλοί υπερπατριώτες και τον έβριζαν. Και ρωτάω, τώρα: είναι καλοί Έλληνες, όλοι αυτοί που καίνε τα δάση για να φτιάξουν οικόπεδα και βοσκοτόπια; Είναι καλοί Έλληνες, αυτοί οι κύριοι των διαφόρων Πολεοδομιών, που δίνουν άδειες, για να χτιστούν σ΄ αυτά τα «οικόπεδα» πολυώροφες βίλες ή και πολυκατοικίες ακόμη, γράφοντας στα παλιά τους παπούτσια τους νόμους του κράτους; Και είναι καλοί Έλληνες, οι πολιτικοί που επιτρέπουν να γίνονται αυτές οι αθλιότητες και δεν στέλνουν στον εισαγγελέα, όλον αυτόν τον διεφθαρμένο κόσμο, που θεωρεί τσιφλίκι του την πατρίδα μας;

Είμαι μισόν αιώνα δημοσιογράφος. Ποτέ δεν είδα να συλλαμβάνεται κάποιος εμπρηστής και να καταδικάζεται. Ποτέ! Επίσης, ποτέ δεν είδα να στέλνεται μια μπουλντόζα της νομαρχίας, του δήμου ή όποιας άλλης αρχής και να ρίχνει κάτω, έστω και ένα από αυτά τα «χλιδάτα» σπίτια, που, αναμφισβήτητα, χτίστηκαν παράνομα! Διάβαζα, μάλιστα, στο «Βήμα», ότι το πιο εύκολο πράγμα στην Ελλάδα είναι να αποκτήσεις τίτλους κυριότητος ενός «οικοπέδου» από καμένο δάσος: του βάζεις ολόγυρα συρματόπλεγμα, ζητάς από κάποιον να σου κάνει αγωγή, ορίζεται η δικάσιμος, ο ενάγων δεν προσέρχεται στο δικαστήριο, το δικαστήριο απορρίπτει την αγωγή του και από κει και πέρα, ο «οικοπεδούχος», εσύ, έχεις στα χέρια σου δικαστική απόφαση που λέει ότι το «οικόπεδο» είναι δικό σου. Κατόπιν το πουλάς το οικόπεδο σε ένα συγγενή σου, αυτός σε άλλον, εκείνος σε τρίτον κι απ΄ αυτόν το ξαναγοράζεις, το δηλώνεις στο Ε9 και καθάρισες!

Δεν είναι έτσι, ακριβώς, βέβαια, τα πράγματα. Θα υπάρχουν και κάποιες δυσκολίες. Αλλά γι΄ αυτές τις δυσκολίες, εμείς οι καλοί Έλληνες έχουμε βρει το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες: λαδώνουμε. Κι ελάχιστοι είναι εκείνοι, που δεν απλώνουν το χεράκι τους, για να πάρουν το «λαδάκι» τους και να διευκολύνουν τον παρανομούντα «πελάτη». Κι αυτό το καθεστώς διαρκεί ολόκληρες δεκαετίες. Γι΄ αυτό κι έχουμε εξασφαλίσει τον… επίζηλο τίτλο τής πιο διεφθαρμένης χώρας του κόσμου!

Πριν από 30 χρόνια, έγραφα στα «ΝΕΑ» ότι όλοι μας κατεβαίνουμε σε απεργίες, για να αυξηθεί ο μισθός μας κατά ένα κατοστάρικο ή δύο. Δεν είδα, όμως, ποτέ, μια απεργία εναντίον του νέφους, της έλλειψης πρασίνου, του υπουργείου Παιδείας που βάζει τα παιδιά μας να κάνουν μάθημα σε πρώην χασάπικα και κρατητήρια! («Επαρχίες της Αθήνας»). Ίδρωσε κανενός το αυτί; Κανενός! Ενώ για την αύξηση των 100 δραχμών, όλοι θα απεργούσαμε, θα μπαίναμε σε πορεία προς τη Βουλή, θα στέλναμε γράμματα στις εφημερίδες, διαμαρτυρόμενοι.

Ένα σωρό ιδιοκτήτες νυκτερινών κέντρων βάζουν κάγκελα στις παραλίες. Είδατε να διαμαρτυρηθεί κάποιος, όλ΄ αυτά τα χρόνια; (Τώρα με τις πυρκαγιές και τα SΜS, κάτι πάει να γίνει.) Δυστυχώς, εμείς οι «περήφανοι Έλληνες», μόνο την πάρτη μας κοιτάμε, μόνο την τσέπη μας κι αυτό, όχι μακροπρόθεσμα. Το ότι αύριο τα παιδιά μας δεν θα έχουν αέρα να ανασάνουν, ποτέ δεν το σκεφτήκαμε. Και τα πράγματα, όλο και πάνε κατά διαόλου. Ειδικά μετά το κάψιμο της Πάρνηθας, τα πάντα θα αλλάξουν προς το χειρότερο. Κι εμείς, μοιραίοι και άβουλοι, θα καθόμαστε στη γωνιά μας και δεν θα βγάζουμε τσιμουδιά! Και οι πολιτικοί θα τρέχουν στα «παράθυρα», θα τσακώνονται και θα μας δουλεύουν κανονικά.