ΣΑΝ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Νόρμαν Μέιλερ γράφει ένα μυθιστόρημα όπου η μυθοπλασία υπαγορεύεται από την ιστορική πραγματικότητα ή την επικαιρότητα. Στον υπέροχο Αγώνα (1975, Καστανιώτης) παρακολούθησε την προπόνηση του Μωχάμεντ Άλι. Στο εξαιρετικό Οswald΄s tale (1995) προσπάθησε να καταλάβει τον δολοφόνο του Κέννεντυ, στο Ηarlot΄s ghost (1991) μας έδωσε εκδοχές της CΙΑ, στο Ευαγγέλιο σύμφωνα με τον Υιό (1997) μια εκδοχή του Χριστού, ωστόσο στο Κάστρο στο δάσος o Χίτλερ του δεν είναι τόσο πειστικός. Προσπαθεί, όπως λέει, να τον σκιαγραφήσει στα νιάτα του, σαρδόνια, ειρωνικά, αντικειμενικά, καλοπροαίρετα, επικριτικά, συμπονετικά, αλλά σαν να χάνει τον στόχο του. Ενδεχομένως να τον βρει στο δεύτερο μέρος που ήδη αναγγέλλει ο αφηγητής του, με την πολιτεία του Χίτλερ μέχρι τις αρχές του ΄30. Εκεί θα εστιάσει στον έρωτά του με την κόρη της (ετεροθαλούς) αδελφής του, της Γκέλι Ράουμπαλ, η οποία και βρίσκεται κάποια στιγμή νεκρή στο διαμέρισμά του στο Μόναχο.