Από ποιον δανείστηκε το μουστάκι του ο Χίτλερ;

«ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΠΟΤΥΧΙΑ», ΕΛΕΓΕ Ο ΝΑΜΠΟΚΟΒ.
ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ
ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΟΡΜΑΝ ΜΕΪΛΕΡ,
ΠΟΥ ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ
ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΙΤΛΕΡ ΜΕΣΑ
ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΜΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ
ΑΦΗΓΗΤΗ
«Μπορείτε να με λέτε Ντι Τι» μας λέει ο Μέιλερ από την πρώτη αράδα, συστήνοντάς μας τον αφηγητή του Κάστρου στο δάσος με τον τρόπο του Μέλβιλ στον Μόμπι Ντικ. Ο Ντι Τι (από το Ντίτερ) είναι ένας δαίμονας που εργάστηκε ως πράκτορας κοντά στον Χίμλερ και που είχε επιφορτιστεί από τον «Μαέστρο» (Σατανά) με το να παρακολουθεί τα παιδικά χρόνια του Αδόλφου Χίτλερ«Άντι» για την οικογένειά του και τον αναγνώστη- προκειμένου να τον μετατρέψει σε «πελάτη». Έτοιμο δηλαδή, να παραβεί τους κοινωνικούς και θεϊκούς νόμους και να εξελιχθεί σε τέρας πραγματικό. Σήμερα ο Ντι Τι βρίσκεται στην Αμερική και βγάζει τα μυστικά του στη φόρα γράφοντας ένα βιβλίο… Η αφήγησή του ωστόσο, δεν ζωντανεύει τη σύγκρουση του Κακού με το Καλό, του Εωσφόρου με τον Κύριο, διότι ο 84χρονος σήμερα Μέιλερ- το δηλώνει ευθέως- δεν προσπαθεί να ξαναγράψει τον Χαμένο παράδεισο του Τζον Μίλτον. Αντ΄ αυτού επιδίδεται σε μια εξαντλητική παράθεση επεισοδίων από την καθημερινότητα μιας επαρχιώτικης οικογένειας στην Αυστρία του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού- των παππούδων, των γονιών και των αδελφιών του «Άντι» – με αφετηρία την υπόθεση ότι ο Χίτλερ ήταν «αιμομικτίδης».

Όχι, μας λέει ο συγγραφέας, ο Χίτλερ δεν είχε κάποιον παππού Εβραίο όπως πίστευαν πολλοί. Ναι, ήταν μονάρχιδος, έπασχε από ολική ή μερική ανικανότητα στην εφηβεία του, και «δεν αφοσιώθηκε ποτέ στην αναζήτηση των μεγαλείων ή των κινδύνων της κάθε νέας συνουσίας» όπως ο πατέρας του. Και οπωσδήποτε, ήταν καρπός αιμομιξίας πρώτου βαθμού. Ο Μέιλερ επεκτείνει δηλαδή την υπόθεση ότι ο παππούς του «Άντι» από τον πατέρα του και ο παππούς της μάνας του ήταν το ίδιο πρόσωπο, υποστηρίζοντας ότι η Κλάρα Πετσλ, τρίτη σύζυγος του τελωνειακού Αλόις Χίτλερ, δεν ήταν μόνο ανιψιά του πατέρα τού Αδόλφου, αλλά και κόρη του! Κάτι που αγνοούσε… Ωστόσο, καθώς προχωρά αυτό το ογκώδες μυθιστόρημα, δεν γίνεται κανένας συσχετισμός της αιμομιξίας με την κατοπινή «καριέρα» του «Άντι». Μόνο στην αρχή κάτι μας λέει ο Ντι Τι για τα γονίδια των «αιμομικτιδών», ως βιολογική ενσάρκωση της Βούλησης! Αλλά αυτά, όπως και διάφορα ερωτήματα του τύπου αν βρίσκεται το Κακό Πνεύμα μονίμως σε επαγρύπνιση ή όχι, μοιάζουν αφελή.

Σε μια εποχή λοιπόν, κατά την οποία ανοίγεται ένας νέος κύκλος λογοτεχνικών έργων που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να κατανοήσουν την περίπτωση Χίτλερ (αρκεί να σκεφτούμε τις πολυσυζητημένες, αναμενόμενες, Ευμενίδες του Λίττελ, Εκδόσεις Λιβάνη, ή και την εξομολόγηση του Γκρας, Εκδόσεις Οδυσσέας), ο Μέιλερ ξεκινά να εξηγήσει τη φοβερή πορεία του ενήλικου Χίτλερ μέσα από τη ζωή του παιδιού και εφήβου Χίτλερ (ώς το 1904-05). Όμως εστιάζει περισσότερο στους γονείς του! Αυτοί διαγράφονται ξεκάθαρα ως χαρακτήρες, ενώ ο «Άντι» μάλλον αχνά και πάντως μέσα από το πρίσμα των στερεοτύπων της παιδοψυχολογίας και μιας επιπόλαιης φροϋδικής ανάλυσης.

Έτσι, ο αναγνώστης θα παρακολουθήσει τις ερωτοτροπίες του Αλόις και τις επιδόσεις του «Λαγωνικού» του με όλες τους τις λεπτομέρειες, σε μια λογική ότι το σεξ καθρεφτίζει την αληθινή ζωή. Θα δει επίσης αυτήν τη θρησκόληπτη και συμφιλιωτική μάνα να ξεσαλώνει στο κρεβάτι, να φιλάει στο στόμα τον «Άντι», και να πέφτει σε κατάθλιψη όταν χάνει τον μικρό Έντμουντ από ιλαρά (που του κόλλησε ο «Άντι»). Θα γνωρίσει τον τσιτωμένο, γοητευτικό, αχαΐρευτο, εκδικητικό και ίσως αδικημένο μεγαλύτερο (ετεροθαλή) αδελφό του «Άντι». Ο οποίος από αντίδραση θα αρχίσει κάνοντας τα κακά του έξω από το γιογιό του για να εξελιχθεί σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη στα πολεμικά παιχνίδια των παιδιών της γειτονιάς. Παράλληλα, ο αναγνώστης θα παρακολουθήσει τις αλλεπάλληλες μετακομίσεις της οικογένειας, από τους παππούδες κιόλας, για να καταλήξει στο αγρόκτημα που θα φιλοξενήσει

Νόρμαν Μέιλερ

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

ΜΤΦ. ΙΛΑΕΙΡΑ ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΚΔ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, 2007, ΣΕΛ. 525, ΤΙΜΗ: 19 ευρώ

τη μανία του πατέρα με τη μελισσοκομία. Και επί 120 σελίδες θα διδαχθεί τα πάντα για τις μέλισσες, ώσπου να καταλάβει ότι συμβολικά παραπέμπουν σε μια κοινωνία χωρίς έλεος για τους αδύναμους. Ο «Άντι» λ.χ. θα δει ψύχραιμος τον πατέρα του να θανατώνει τις άρρωστες μέλισσες καίγοντας θειάφι- αλλά από εκεί μέχρι τους θαλάμους αερίων του 1942 θα χρειαστεί πολύς δρόμος, σπεύδει να διευκρινίσει ο αφηγητής… Κατά τον ίδιο τρόπο ο συγγραφέας θα «περάσει» και τα άλλα εξωτερικά χαρακτηριστικά του Αδόλφου. Ο αγκυλωτός σταυρός κοσμεί την είσοδο του πύργου που έγινε Μονή των Βενεδικτίνων, με χορωδία στην οποία συμμετέχει ο «Άντι» στα 10 του. Το μικρό μουστάκι είναι το ίδιο με του Λουίτζι Λουτσένι, δολοφόνου της αυτοκράτειρας Σίσσυ, που η φωτογραφία του στις εφημερίδες διεγείρει τον «Άντι» καθώς του θυμίζει και το εφήβαιο της αδελφής του! Όσο για το χέρι που τέντωνε μπροστά, παραπέμπει σε μια άσκησή του να το κρατά σηκωμένο όσο διαρκούσε η στύση του… Θα ήταν άδικο ωστόσο να περιορίσει κανείς τούτο το μυθιστόρημα σε αυτά τα απλοϊκά στοιχεία.