[ ΡΙΠΕΣ ] Αδυναμίες

ΓΙΑ μια ακόμα φορά μια σχετικά απλή υπόθεση- του κ. Παπακωνσταντίνου – ανέδειξε τις πολιτικές και οργανωτικές αδυναμίες που έχει το ΠΑΣΟΚ.

ΤΟ πρόβλημα είναι φανερό: με την καθυστερημένη αποπομπή του γενικού διευθυντή και βέβαια με την αναποφασιστικότητα και τις αντιφάσεις στους χειρισμούς της, η αξιωματική αντιπολίτευση κατάφερε να βρεθεί στη θέση του απολογούμενου για ένα σκάνδαλο, υπαρκτό ή μη, που συντελέστηκε προ τετραετίας.

Ο τέλειος αντιπερισπασμός. Για τον οποίο το ΠΑΣΟΚ δεν έχει να μέμφεται παρά μόνο τον εαυτό του. Κατ΄ αρχήν για την ουσία της υπόθεσης.

Όταν μιλάς για διαφάνεια, τι πιο φυσικό από το να ζητηθεί από τον κ. Παπακωνσταντίνου να ανασταλεί η ιδιότητά του έως ότου διαλευκανθεί η υπόθεση.

ΑΝ αυτό είχε αποφασιστεί, τότε η υπόθεση δεν θα είχε πάρει τις διαστάσεις που προσέλαβε τις επόμενες ημέρες. ΥΠΑΡΧΕΙ όμως και ένα ζήτημα διαδικασιών. Ποιοι και με ποια κριτήρια αποφάσισαν την παραμονή του κ. Παπακωνσταντίνου. Διότι παρατηρήθηκε το παράδοξο φαινόμενο την επομένη κιόλας, κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ να ζητούν ανοικτά ή συγκεκαλυμμένα την αποπομπή του.

ΓΕΓΟΝΟΣ που συνεπάγεται δύο πράγματα. Πρώτον, ότι δεν εξετάστηκε η ουσία της υπόθεσης, το αν δηλαδή μπορεί να δοθούν άμεσα πειστικές απαντήσεις που θα καθησύχαζαν τα δικαιολογημένα ερωτηματικά.

ΚΑΙ δεύτερον ότι δεν προηγήθηκαν διαβουλεύσεις ούτε καν μεταξύ των στελεχών που απαρτίζουν την ηγεσία του κόμματος. Έτσι άλλη μια απόφαση έγινε αντικείμενο κριτικής από τα ίδια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

ΟΛΑ αυτά φυσικά δεν αλλάζουν το μείζον: ότι πρόκειται για αντιπερισπασμό και ότι το μείζον παραμένει το κρυφό ομόλογο με την κλοπή δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Οι χειρισμοί της αντιπολίτευσης ωστόσο αποτελούν και αυτοί μέτρο της δικής της ικανότητας να αντιμετωπίσει ανάλογα φαινόμενα!