[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Απαλλοτριώσεις

Στη βόλτα της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στεκόμαστε και κοιτάζουμε το πρώτο κτίριο, αυτό που αποχαρακτηρίστηκε από μνημείο, με οριακή πλειοψηφία του Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Ανάγλυφα στην πρόσοψη, και ροζ μάρμαρα, και γκρίζα, μια κατοικία μοναδική.

Δυσκολεύτηκε πολύ το Συμβούλιο να αποφασίσει τον αποχαρακτηρισμό, θα πονούσε η ψυχή των μελών του για το πανέμορφο σπίτι, μνημείο κι αυτό της νεώτερης Ιστορίας. Αλλά, μια ζωή, η νεώτερη έχει μάθει να υποχωρεί μπροστά στην παλαιότερη. Δεν θα έπρεπε να διαμαρτύρεται, θα όφειλε να έχει συνηθίσει. Της χρωστά πολλά οπωσδήποτε, της χρωστά την ύπαρξή της, πρώτον. Της χρωστά και τα νιάτα της, αν δεν ήταν εκείνη γραία, πώς θα ήταν ετούτη νέα;

Οφειλόμενος ο σεβασμός, εντάξει, αλλά για σκεφτείτε: τόσες απαλλοτριώσεις που έχουν αποφασιστεί κατά καιρούς από τους δήμους στην Αθήνα, για πράσινο και δημόσιους χώρους, δεν πραγματοποιούνται ποτέ, ελλείψει χρημάτων. Οι μόνες που έγιναν στ΄ αλήθεια είναι ετούτες εδώ, για το Μουσείο της Ακρόπολης. Τα κτίρια στον χώρο του έχουν γκρεμιστεί, για να κτιστεί εκείνο. Τώρα φτάσαμε και στη θέα, πήρε φόρα πια το πράγμα, θέλει την ιδανική ένωση μουσείου και μνημείου, να μη σταματά το βλέμμα… Λες και δεν θα βλέπει παραπέρα το βλέμμα, τέλος πάντων… Εδώ, λοιπόν, θα βρεθούν και τα λεφτά για την απαλλοτρίωση και όλα. Αν αποφασιστεί το γκρέμισμα, δεν θα το εμποδίσουν οικονομικά προβλήματα, βεβαίως. Μόνο για τις φτηνές ζωούλες μας, το καθημερινό μας πράσινο, είναι τα προβλήματα ανυπέρβλητα.

Και δεν μιλάμε καν για γκρέμισμα, αλλά για το μη κτίσιμο διαφόρων οικοπέδων που έχουν χαρακτηριστεί προς απαλλοτρίωση κι έχουν μείνει σκουπιδαριά, μέχρι να περάσουν οι προθεσμίες και να κτιστούν. Πόσο να εξυψωθεί η Ακρόπολη, για να εκτιμήσουμε κάποτε και ό,τι την περιτριγυρίζει;