«Όλοι θυμούνται τον χορό, όχι την υποκριτική μου»

«Έχω πεθυμήσει τα μιούζικαλ. Έχουν περάσει 30 χρόνια από το προηγούμενο· κι αυτό όχι γιατί το επεδίωξα, αλλά διότι δεν βρήκα κάποιο ικανοποιητικό». Ο Τζον Τραβόλτα «μασκαρεύεται» σε μια νταρντάνα νοικοκυρά, την Έντνα, και πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ «Ηairspray» με τη 60΄s ατμόσφαιρα που είχε μεταφέρει για πρώτη φορά το 1988 ο δημιουργός του, Τζον Γουότερς.

Στο παρελθόν ο Τραβόλτα είχε δεχθεί τέσσερις προτάσεις για να παίξει στο κινηματογραφικό είδος- το μιούζικαλ- που εκτίναξε τη «μετοχή» του στα ύψη. «Η μία αφορούσε το “Chicago” (σ.σ.: ρόλο που τελικώς δέχθηκε ο Ρίτσαρντ Γκιρ), η άλλη το “Φάντασμα της Όπερας”, ενώ δύο άλλες δεν ευοδώθηκαν. Ωστόσο, το να έχω παίξει σε δύο μόλις μιούζικαλ μέσα σε τρεις δεκαετίες δεν θεωρείται και υπερβολή». Ο λόγος για τα «Grease» και «Staying Αlive» του 1978 που ακολούθησαν το θρυλικό «Πυρετό το Σαββατόβραδο» του 1977 χάρη στο οποίο ο Τόνι Μανέρο, ο ήρωας που υποδύθηκε ο Τραβόλτα, καθιέρωσε στυλ ομιλίας, χτενίσματος, ντυσίματος. Το παράδοξο είναι πως αν και η καριέρα του εκτείνεται τέσσερις δεκαετίες πίσω, στη διάρκεια των οποίων έχει εμφανιστεί σε αξιόλογες παραγωγές με ανάλογες ερμηνείες, φαίνεται να έχει μείνει αξέχαστος από τις χορευτικές φιγούρες με το άσπρο κοστούμι κι εκείνο το λίκνισμα των γοφών του.

«Εκείνο που φαίνεται να θυμούνται σχεδόν όλοι είναι οι χορευτικές ικανότητες. Αλλά δεν απογοητεύομαι. Ήμουν υποψήφιος για Όσκαρ στο “Πυρετός το Σαββατόβραδο”. Το ίδιο συνέβη και με το “Ρulp Fiction”. Όλοι θυμούνται τους χορούς στις δύο ταινίες. Κάποιες φορές οι θεατές “κρατάνε” μια εικόνα μόνο, μια σκηνή από ολόκληρη ταινία. Αλλά αυτό δεν είναι κατάσταση. Ίσως κάποιος να θυμάται τον Μάρλον Μπράντο που μουρμούριζε στον “Νονό”, αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι παραπάνω και πιο αξιόλογο από αυτό».

Ο Τραβόλτα υποστηρίζει πως οι ρόλοι στο «Πυρετός το Σαββατόβραδο» αλλά και στο «Ρulp Fiction» είχαν υψηλό ρίσκο, διότι «στη μεν ταινία του Ταραντίνο εμφανιζόμουν ως τοξικομανής εκτελεστής, ενώ στην άλλη πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν εκφράσει την άποψη ότι ήταν ριψοκίνδυνο εκ μέρους μου να παίξω σε μιούζικαλ επειδή για μεγάλο διάστημα στις ταινίες δεν χόρευαν οι άνθρωποι. Και η Έντνα επίσης είναι ένα ρίσκο. Αλλά και η μεγαλύτερη πρόκληση που είχα ώς σήμερα».